เสวียเจียเหยียนมองตามสายตาของนางไป ที่แท้ก็เป็นฮูหยินเกา! ข้างกายฮูหยินเกานอกจากคนของตระกูลเสวียแล้ว ยังมีคนของตระกูลเกาอีกหลายคน เห็นได้ชัดว่ามาเที่ยวทะเลสาบเช่นกัน
นางใจคอห่อเหี่ยว ไม่อยากพัวพันกับครอบครัวนี้ จึงแสร้งทำเป็นไม่เห็น หันหลังไปช่วยถังจื่อปรับสายว่าวพลางกล่าวว่า "ค่อยๆ วิ่ง อย่าหกล้ม"
ใครจะรู้กล่าวการคำนวณของมนุษย์สู้การกำหนดของฟ้าดินไม่ได้ สุดท้ายก็พัวพันกันจนได้
ว่าวกระต่ายหยกของถังจื่อลอยละล่องอยู่บนฟ้า กลับพันเข้ากับว่าวนกอินทรีดำตัวหนึ่ง! สือชุนร้อนใจอยากจะดึงสายกลับ ใครจะรู้ว่าสายทั้งสองเส้นพันกันแน่นหนา เสียง "ผึง" ดังขึ้น สายว่าวขาดสะบั้น! ว่าวทั้งสองตัวเหมือนนกปีกหัก ลอยละลิ่วไปทางทะเลสาบ เพียงพริบตาก็จมลงในน้ำ
"ว่าวของข้า! ว่าวนกอินทรีของข้า!" เสียงร้องไห้งอแงดังขึ้นกะทันหัน เด็กชายตัวน้อยสวมเสื้อคลุมแพรสีน้ำเงินเข้มวิ่งเข้ามา อายุราวห้าหกขวบ ใบหน้ากลมป่อง ทว่าบนใบหน้าเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ ชี้นิ้วใส่ถังจื่อแล้วตะโกนว่า "เจ้าเป็นคนทำว่าวของข้าพัง! เจ้าต้องชดใช้ข้า!"
เสวียเจียเหยียนเงยหน้าขึ้นมอง เด็กคนนี้ก็คือเกาอวิ่นเหวิน บุตรชายคนเล็กของฮูหยินหยางแห่งตระกูลใหญ่ตระกูลเกา หรือก็คือหลานชายของฮูหยินเกานั่นเอง
ถังจื่อตกใจกับเสียงร้องไห้ของเกาอวิ่นเหวิน หลบไปอยู่หลังเสวียเจียเหยียนอย่างขลาดกลัว มือน้อยๆ กำมุมเสื้อของนางไว้แน่น
เสวียเจียเหยียนถอนหายใจ จูงมือถังจื่อเดินเข้าไป พยายามผ่อนน้ำเสียงให้นุ่มนวลแล้วกล่าวว่า "คุณชายน้อยคนนี้ ช่างน่าเสียใจจริงๆ สายว่าวพันกันก็เป็นอุบัติเหตุ ไม่ทราบว่าว่าวตัวนี้ท่านซื้อมาจากที่ใด พวกเราชดใช้ให้ตามราคา หรือไม่ก็จะเลือกตัวที่ดีกว่าให้ท่าน ท่านเห็นว่าเป็นอย่างไร"