"โอรสคารวะเสด็จแม่" เจียงเสวียนยืนขึ้นทำความเคารพ
ไทเฮายกพระหัตถ์ขึ้นทรงห้ามปราม เสด็จไปประทับยังเตียงนุ่มข้างกายเจียงเสวียนโดยตรง แล้วโบกพระหัตถ์ให้นางกำนัลที่ตามเสด็จถอยออกไปให้ไกล พลางตรัสถามอย่างไม่อ้อมค้อมว่า "ฮ่องเต้ เรื่องโจรกบฏทางตงหนาน ข้าได้ยินว่าท่านให้สวีเจาคุมกำลังพลไป? หลี่เฉิงก็อยู่ที่เมืองเจี้ยนหนิงชัด ๆ ห่างจากเขตโจรกบฏเพียงห้าร้อยลี้ เขาอยู่ในกองทัพมากว่ายี่สิบปี ประสบการณ์หาใครจะเทียบ จะมองอย่างไรก็เป็นผู้เหมาะที่สุด เหตุใดท่านจึงเลือกสวีเจาที่ไม่มีประสบการณ์รบจริงเลยไป?"
ความไม่พอใจในพระดำรัสของไทเฮา เจียงเสวียนย่อมฟังออก
หลี่เฉิงคือสามีของพี่สาวร่วมวงศ์ตระกูลของไทเฮา เพียงข่าวโจรกบฏทางตงหนานเพิ่งส่งถึงเมืองหลวง หลี่เฉิงก็ส่งสารถึงครอบครัว ใจมุ่งมั่นจะได้คุมกำลังพลไปปราบโจร
ในยามเฉินผิงนี้ศึกสงครามมีน้อยนัก ขุนนางฝ่ายบู๊จะสร้างผลงานเลื่อนขั้นเลื่อนบรรดาศักดิ์ ล้วนอาศัยโอกาสปราบโจรเช่นนี้แทบทั้งสิ้น พี่สาวร่วมวงศ์ตระกูลของไทเฮาเข้าเฝ้าวอนขอพระนางเป็นพิเศษ ไทเฮาคิดว่าการนี้ย่อมเป็นที่แน่นอนอยู่แล้ว ด้วยอาวุโสและด้วยความได้เปรียบทางพื้นที่ หลี่เฉิงล้วนไม่มีข้อติ จะคาดไม่ถึงว่าเจียงเสวียนข้ามเขาไปเสีย เลือกเด็กหนุ่มปากอ่อน
เจียงเสวียนตรัสด้วยน้ำเสียงสงบว่า "เสด็จแม่ เรื่องนี้ราชสำนักตอนเช้าได้ตกลงกันแล้ว อีกทั้งพระราชโองการให้สวีเจาคุมกำลังพลก็ถูกร่างไว้แล้ว วันนี้จะส่งออกไป เปลี่ยนแปลงมิได้อีก"
"ท่าน..." ไทเฮาเงยพระพักตร์ขึ้นฉับพลัน จ้องมองเจียงเสวียนนิ่ง พระเนตรซับซ้อนยิ่งนัก สุดท้ายก็อดมิได้ ตรัสถามด้วยความร้อนรนว่า "ฮ่องเต้ไม่เลือกหลี่เฉิงต้องมีสาเหตุมิใช่หรือ? เป็นเพราะหลี่เฉิงเป็นสามีพี่สาวร่วมวงศ์ตระกูลของอัยเจียหรือ?"