“นี่เจ้ากำลังหึงหวงหรือ?”
ใจของเสวียเจียเหยียนกระตุกวาบ ราวกับถูกคนทายแทงเรื่องในใจ ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อในพริบตา นางรีบโบกมือปฏิเสธ “หม่อมฉันจะหึงได้อย่างไร! ฝ่าบาททรงล้อเล่น หม่อมฉันเพียงแต่… เพียงแต่ถวายพระพรฝ่าบาทเท่านั้น”
กล่าวพลาง นางก็ดึงผ้าห่มแพรขึ้นมาคลุมร่างโดยไม่รู้ตัว ซุกใบหน้าครึ่งหนึ่งลงในผืนผ้าอ่อนนุ่ม เมินตาไม่กล้ามองเจียงเสวียน น้ำเสียงกลับอ่อนลงกว่าเมื่อครู่ ไม่แข็งกระด้างเหมือนก่อนหน้านี้
ปีนี้เจียงเสวียนมีพระชนมายุเพียงสิบเก้าพรรษา อยู่ในวัยหนุ่มแน่นโลหิตแรงกล้า อีกทั้งมิได้พบเสวียเจียเหยียนมาเกือบเดือน ความคิดถึงในใจก่อตัวขึ้นมามากแล้ว ทว่าท่าทีและน้ำเสียงของนางก่อนหน้านี้ล้วนเต็มไปด้วยความงอแง ไม่รู้เหตุใด จึงกลายเป็นว่าไม่มีอารมณ์จะเอาตามต้องการอีกต่อไป
พระองค์มิได้เปิดผ้าห่ม เพียงแต่ผ่านผืนแพรอ่อนนุ่มชั้นหนึ่ง โอบกอดนางเข้ามาในอ้อมพระกรอย่างเบามือ ปลายคางแนบกับผมบนศีรษะนาง ลมหายใจอุ่นๆ พัดผ่านใบหูของนาง เจือไว้ด้วยความตามใจ “ช่างเถิด เจ้าอารมณ์ไม่ดี คืนนี้ก็ให้อภัยเจ้าแล้วกัน”
เสวียเจียเหยียนได้ฟัง ร่างก็พลิกไปมาเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความคะเนถาม “หากฝ่าบาทมิทรงต้องพระประสงค์ เช่นนั้น… เช่นนั้นหม่อมฉันจะกลับบ้านแล้วนะเพคะ?”
เจียงเสวียนมิได้รั้งนางไว้ เพียงแต่คลายอ้อมพระกรที่โอบนางอยู่
เสวียเจียเหยียนรีบผละผ้าห่ม สวมเสื้อตัวในอย่างลนลาน เพิ่งผูกสายรัดคอเสื้อได้เสร็จ ข้อมือก็ถูกคนกำไว้ทันใด เจียงเสวียนออกแรงดึงนางกลับเข้ามาในอ้อมพระกรอีกครั้ง ความอุ่นร้อนจากพระทรวงส่งผ่านเนื้อผ้าบางๆ มาให้รู้สึก พระองค์ก้มพระพักตร์ลงกระซิบแผ่วเบาที่ใบหูนาง “ข้ามิได้รับธิดาคนรองแห่งสกุลเสวียเข้าวัง เจ้าอย่าไปฟังคนนอกเขาเล่าลือกันมั่ว นางมีจิตกตัญญูหมายมาช่วยข้าแต่ในวันนั้น ข้าก็แค่พระราชทานทองกับการถมไปให้เท่านั้น”