เสวียเจียเหยียนจิบชาร้อนที่มารดาส่งให้ ความแห้งผากในลำคอทุเลาลงบ้าง และอารมณ์ก็สงบนิ่งสนิท นางมองลวี่ซื่อแล้วเอ่ยถามว่า "ท่านแม่ ท่านพ่อเล่าเจ้าคะ เหตุใดไม่เห็นท่าน"
ลวี่ซื่อยิ้มอย่างจนใจ ส่ายศีรษะ "จะอยู่ที่ไหนได้เล่า ตั้งแต่เช้าตรู่ ท่านผู้เฒ่าจางฮั่นหลินก็ส่งคนมารายงานว่าเชิญคณะงิ้วฝีมือดีมาได้ พ่อของเจ้าได้ฟัง แม้แต่อาหารเช้ายังกินไม่กี่คำก็รีบรุดไปฟังงิ้วแล้ว"
เสวียเจียเหยียนได้ฟังก็อดถอนหายใจไม่ได้
นับแต่เกิดใหม่ นางอัดอั้นเต็มอก แทบอยากจะจัดการคนตระกูลฉีให้สิ้นซากในทันใด แต่นางไม่เคยคิดขอความช่วยเหลือจากบิดา มิใช่ไม่อยาก หากแต่ทำไม่ได้
บิดาเสวียเชียนเหลียงเป็นนายท่านที่เกิดจากภรรยาเอกแห่งจวนซู่กั๋วกง แต่แท้จริงก็คือชายผู้มั่งคั่งว่างงาน ไร้ความสามารถ ไร้เล่ห์เหลี่ยม แม้เรื่องของตนเองยังจัดการไม่ดี จะช่วยนางได้อย่างไร
ยิ่งกว่านั้น จวนซู่กั๋วกงมิเพียงไม่ใช่กำลังหนุน กลับเป็นรากเหง้าหนึ่งแห่งโศกนาฏกรรมในชาติก่อนของนาง หากมิใช่เพราะจวนซู่กั๋วกง นางก็คงไม่ถูกบีบให้แต่งต่ำลง ต้องตกเป็นของฉีเส้าถิง หมาป่าจงซานผู้นั้น และพบจุดจบอันน่าเวทนา
เรื่องราวของคนรุ่นพ่อนั้น คือบัญชีคลุมเครือ หากจะทวงถามกันแล้ว ต้องย้อนความกันยืดยาว
เสวียเชียนเหลียงบิดาของเสวียเจียเหยียน เดิมเป็นบุตรชายคนโตของจวนซู่กั๋วกง ครั้งนั้นเมื่อซู่กั๋วกงคนเก่ายังอยู่ ได้ฝากความหวังอันใหญ่หลวงไว้กับบุตรชายคนโตผู้นี้ หมายให้สืบทอดบรรดาศักดิ์เชิดชูตระกูล หลังเสวียเชียนเหลียงแต่งงานได้ไม่ถึงปี ชายแดนเกิดศึก ซู่กั๋วกงคนเก่าจึงส่งเขาไปชายแดน ให้ฝึกฝนในสนามรบ