เสน่หารัญจวน

ตอนที่ 37 หาเรื่องใส่ตัว

6 นาที· 1.4K คำ

คืนนั้นนางถูกเขารังแกจนหลังเที่ยงคืนถึงได้ผล็อยหลับไป เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เจียงเสวียนลุกขึ้น แม้แต่นางซึ่งปกติหลับตื้นยังไม่ตื่น แสดงว่าเหนื่อยหนักหนา

เมื่อนางตื่นในที่สุด นอกกระโจมก็เงียบสงัด เสียงอึกทึกครึกโครมยามกลางวันหายไปสิ้น

เชียนม่อยกน้ำอุ่นเข้ามา พลางยิ้มพลางเอ่ยว่า “นายหญิงเซวีย ท่านตื่นเสียทีเจ้าคะ ตอนนี้คนส่วนใหญ่ไปลานล่าสัตว์กันหมดแล้ว”

เสวียเจียเหยียนขยี้ขมับที่ปวดตึง คิดเงียบๆ ในใจว่า สตรีสูงศักดิ์มากมายไปลานล่าสัตว์ ในนั้นต้องมีไม่น้อยที่หวังฉวยโอกาสเอาใจฮ่องเต้ ปรารถนาจะเข้าวัง

นางหวังว่าจะมีใครทำสำเร็จจริงๆ หากฮ่องเต้มีคนโปรดใหม่ รังเกียจนางเร็ววัน นางก็ไม่ต้องเข้าวังอีก ด้วยนิสัยของเจียงเสวียน ต่อให้ไม่เอานางแล้ว ย่อมไม่ปฏิบัติต่อนางอย่างขาดน้ำใจ

กินข้าวเสร็จ จางหงเป่าส่งรถม้าคันที่เคยมาส่งนางมาให้ และกำชับสารถีเป็นพิเศษให้ขับช้าๆ

เสวียเจียเหยียนขึ้นรถม้า ล้อเกวียนบดไปบนทางหลวง โยกเยกไปตลอดทาง แต่นางเหนื่อยเกินไป พิงผนังรถม้า กลับหลับสนิท

เสวียเจียเหยียนนั่งรถม้ากลับถึงหน้าจวนฉี เพิ่งเข้าประตูก็รู้สึกว่าบรรยากาศในจวนผิดปกติ คนเฝ้าประตูเฒ่าหลิวเห็นนางกลับมา เสียงสั่นเอ่ยว่า “คุณนาย! ท่านกลับมาเสียที! คุณหนูใหญ่ป่วย มีไข้มาทั้งวันแล้ว!”

“หือ?” สมองของเสวียเจียเหยียนอื้ออึง ความง่วงบนรถม้าครู่นั้นสลายไปในพริบตา นางรีบถลกชายกระโปรงขึ้น ไม่สนใจว่าชายกระโปรงจะพันข้อเท้า เท้ากระย่องกระแย่งแต่ว่องไววิ่งไปทางเรือนชุนเหอ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป