ณ ค่ายเขาซีซาน ภายในกระโจมของไทเฮา กลางอากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนโยนของชาปี้หลัวชุน
บรรดาฮูหยินและบุตรีขุนนางจากสกุลต่าง ๆ นุ่งห่มอาภรณ์แพรพรรณ บ้างนั่งบ้างยืน ล้อมหน้าล้อมหลังไทเฮาพลางพูดคุยหยอกเย้า นี่คือการมาเยี่ยมคารวะตามธรรมเนียมระหว่างการล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิ ไทเฮาทรงมีพระอัธยาศัยเมตตามาโดยตลอด มิได้ทรงถือพระองค์กับผู้ใดมากนัก บรรยากาศในกระโจมจึงกลมเกลียวกันอย่างยิ่ง
ระหว่างที่กำลังหัวเราะพูดคุยกันนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงสดใสดังขึ้นว่า “เสด็จไทเฮา หม่อมฉันมีเรื่องหนึ่งอยากทูลถาม การล่าสัตว์ในวันพรุ่งนี้ พวกเราสตรีสามารถเข้าร่วมด้วยได้หรือไม่เพคะ”
ผู้ที่เอ่ยคือหลี่เหยา บุตรีของขุนนางอู่หลี่เฉิงแม่ทัพเฟิ่งเวย ซึ่งเป็นธิดาของลูกพี่ลูกน้องฝ่ายพระชนนีของไทเฮา ด้วยความสัมพันธ์ชั้นนี้ นางจึงเข้าวังมาทูลไทเฮาอยู่เนือง ๆ และมิได้เกร็งกริ่งนักต่อหน้าไทเฮา
หลี่เหยารูปร่างสูงโปร่ง สวมอาภรณ์สีฟ้าอ่อนสำหรับขี่ม้ายิงธนูขับเน้นให้ทรวดทรงองคาพยพดูสง่างาม คิ้วและหางตามีแววองอาจกล้าหาญที่หาได้ยากในสตรีทั่วไป สมกับเป็นธิดาแห่งขุนศึกอย่างแท้จริง
ไทเฮาทรงวางถ้วยชาเคลือบเขียวในพระหัตถ์ลง แย้มพระโอษฐ์ตรัสรับสั่งว่า “ย่อมเข้าร่วมได้ แต่ควรมีพี่น้องชายในตระกูลร่วมทางไปด้วย จึงจะไม่เกิดอันใดขึ้น”
หลี่เหยาได้ฟัง ดวงตาพลันเปล่งประกาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “เช่นนั้นก็วิเศษยิ่งแล้ว เพคะ! ท่านพี่บอกว่าจะพาหม่อมฉันไปด้วย ถึงเวลาหม่อมฉันจะล่าเหยื่อมาถวายไทเฮาให้ได้”
“ดี ๆ” ไทเฮาทรงยิ้มอย่างเอ็นดูกว่ายิ่ง ตรัสชมซ้ำ ๆ ว่า “เจ้ามีฝีมือขี่ม้ายิงธนูไม่เลว พรุ่งนี้จงแสดงฝีมือให้ดี อัยเจียจะคอยดูว่าเจ้าจะล่าเหยื่อมาถวายได้สักตัว”