ในห้องเหลือเพียงเสวียเจียเหยียนผู้เดียว นางเดินมาที่ข้างเตียง เอื้อมมือแตะหน้าผากร้อนระอุของถังจื่อเบา ๆ คิ้วขมวดมุ่น
ทว่าจิตใจยังคงครุ่นคิดไม่หยุด: ผู้นั้นคือเว่ยหยาง แม้อุปนิสัยเหลวไหล ทว่าหาใช่คนโง่เขลาไม่ บัดนี้ฉีเชี่ยนหรงเป็นน้องสาวของขุนนางหงหลูซื่อเฉาซิ่ง หากคิดตามยศแล้วก็นับเป็นญาติของขุนนางขั้นห้าผู้หนึ่ง เว่ยหยางแอบพบนาง แต่คงไม่บังอาจละเมิดเนื้อตัวนางง่าย ๆ เกรงไปว่าเบื้องหลังหากสกุลฉีสอบสวนขึ้นมา ก็ยากจะเก็บงำ
ชาติก่อนหลวนซื่อไถ่ถามฉีเชี่ยนหรง นางร่ำไห้ฟ้องว่าทั้งสองไปฟังเพลง แล้วดื่มสุรามากเกินในห้องหรู จนจิตสับสนก่อความผิดพลาด
ด้วยเหตุนี้ จะให้ฉีเชี่ยนหรงตั้งครรภ์เร็ววัน แล้วเร่งรุดไปตกในห้วงอันตรายของสกุลเว่ยอย่างเต็มใจ นางก็จำต้อง "ช่วย" เสริมอีกสักหน่อย
เสวียเจียเหยียนเรียกลวี่เจิงเข้ามา กำชับเบา ๆ ว่า: "เจ้าไปตามจับตาดูเว่ยหยาง โอรสจวินจู่แห่งหยุนหยางปั๋ว จำให้ละเอียดว่าแต่ละวันไปที่ใด พบผู้ใดบ้าง หากมีข่าวคืบหน้าก็จงกลับมารายงาน"
ลวี่เจิงรับคำ แล้วนำเงินจากสืออวี่ออกไปดำเนินการ
เรื่องทั้งปวงล้วนเป็นเพียงคำสั่งไม่กี่ประโยค จิตใจของเสวียเจียเหยียนก็พลันถูกถังจื่อบนเตียงยึดเหนี่ยวไปทั้งหมด เด็กน้อยอายุยังเยาว์ ไข้สูงเพียงครั้งอาจน้อยหรือใหญ่ก็ได้ หย่อนยานมิได้แม้แต่น้อย นางจึงเฝ้าข้างเตียงแทบไม่ห่างกาย
ทว่าไข้ของถังจื่อกลับเป็น ๆ หาย ๆ ต่อเนื่องสามวัน ไม่เห็นท่าทีจะลดลง
เสวียเจียเหยียนเปลี่ยนหมอในเมืองใหญ่ที่มีชื่อเสียงสองสามคนแล้ว ตรวจชีพจรล้วนส่ายหน้า ว่า "ชีพจรราบเรียบ ยาขนานก็ตรงตามอาการ หากเป็นปกติแล้วก็น่าจะลดไข้แล้ว" แต่ไม่มีผู้ใดชี้ชัดได้ว่าเหตุใดไข้จึงไม่ยอมลดเสียที