"ท่านพี่สะใภ้ ทานข้าวหรือยัง? ข้าซื้อขนมมาฝาก…"
ฉีเส้าถิงหิ้วกล่องขนมเดินเข้ามา พอเห็นเสวียเจียเหยียนนั่งอยู่ในห้อง สีหน้าก็แข็งค้างไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงได้สติ ขมวดคิ้วถาม "เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"
"เช่นไร มีเพียงเจ้าที่มาหาพี่กัวได้ ข้าจะมาไม่ได้หรือ?" เสวียเจียเหยียนเงยหน้ามองเขา น้ำเสียงแฝงความเย้ยหยัน
ฉีเส้าถิงขมวดคิ้วแน่นขึ้น ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่ไม่เอ่ยอะไรอีก เพียงวางกล่องขนมลงบนโต๊ะ เสียงกล่องกระทบโต๊ะดัง "ตุบ"
กัวเสี่ยวหยุนรีบลุกขึ้นกล่าว "ท่านขุนนางฉีเชิญนั่งเถิด ข้าจะไปชงชามาให้"
ฉีเส้าถิงกลับโบกมือ ท่าทางอึดอัดใจ "ท่านพี่สะใภ้ไม่ต้องลำบาก ข้าเพียงแวะมาเยี่ยมดูสักหน่อย เดี๋ยวก็จะไปแล้ว" ว่าแล้วก็หมุนตัวเดินไปที่ประตู เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูไป ก็ชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเสวียเจียเหยียน "เจ้าไม่กลับหรือ?"
เสวียเจียเหยียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็ลุกขึ้นกล่าวกับกัวเสี่ยวหยุน "พี่กัว ท่านพักผ่อนให้ดีเถิด อีกสองวันข้าจะมาเยี่ยมใหม่"
กัวเสี่ยวหยุนไปส่งพวกเขาถึงหน้าประตู ยืนโบกมือบนขั้นบันได กระทั่งรถม้าเลี้ยวลับไปที่หัวมุมตรอก จึงรีบให้เหอฮวาปิดประตูเรือน
ฉีเส้าถิงขี่ม้ามา เขาผูกม้าไว้กับงอนรถ แล้วก้มตัวเข้าไปในรถม้า ภายในรถไม่กว้างนัก ทั้งสองนั่งซ้ายขวา หัวเข่าแทบจะชนกัน
เสวียเจียเหยียนรีบขยับชิดผนังรถ พยายามอยู่ห่างเขาให้มากที่สุด นางคิดว่าฉีเส้าถิงขึ้นรถม้ามาเพราะมีเรื่องจะพูดกับนาง เช่นถามว่า เหตุใดฮ่องเต้จึงมิได้ตรัสเลื่อนตำแหน่งให้เขา นางกำลังคิดว่าจะตอบอย่างไรให้แทงใจดำเขา