เสวียเจียเหยียนนำสาวใช้คนสนิทสือชุนและชุนเถาไปยังประตูข้าง ในมือสือชุนถือห่อผ้าสีครามใบเล็ก บรรจุผ้าเนื้อดีสองพับสำหรับกัวเสี่ยวหยุน ชุนเถาประคองคานรถม้าที่หุ้มผ้าน้ำมัน รอให้นายหญิงขึ้นรถ
เสวียเจียเหยียนเพิ่งยกเท้ากำลังจะขึ้นรถ เสียงร้องตะโกนก็ดังมาจากด้านหลัง “พี่สะใภ้ จะไปไหน ข้าก็จะไปด้วย!”
เสวียเจียเหยียนหันไปมอง ก็เห็นฉีเชี่ยนหรงเดินอ้อมออกมาจากหลังกำแพงบังตา
บนริมฝีปากของฉีเชี่ยนหรงแต้มชาดแต่งหน้าสีแดงสด ร่างกายสวมกระโปรงสีแดงผลทับทิมที่เพิ่งตัดใหม่ในวันปีใหม่ ชายกระโปรงปักเป็นรูปดอกท้อสีชมพูอ่อนเป็นวง รอยยิ้มบนใบหน้าเปิดเผยไร้การปิดบัง หางตาล้วนเปล่งประกาย มองปราดเดียวก็รู้ว่าอารมณ์ดีอย่างยิ่ง
ปีนี้ฉีเชี่ยนหรงอายุสิบหก อยู่ในวัยรักสวยรักงามและชอบความครึกครื้น
ตอนที่เสวียเจียเหยียนแต่งเข้าตระกูลมา ฉีเชี่ยนหรงยังอายุไม่ถึงสิบสองปี เป็นเด็กสาวที่เกล้าผมทรงสองปมเล็ก เมื่อพบคนแปลกหน้าก็หลบเลี่ยง
นางเห็นว่าฉีเชี่ยนหรงไร้มารยาทยิ่งนัก จึงเชิญแม่นมหวังที่เคยรับราชการในจวนมหาอุปราชมาจากชานเมืองหลวงมาเป็นพิเศษเพื่อสอนนางเรื่องมารยาท ยามปกติฉีเชี่ยนหรงจะเอาเสื้อผ้าที่ตัดใหม่ ปิ่นที่ทันสมัย ตราบใดที่ไม่เกินเลยเกินไป เสวียเจียเหยียนไม่เคยปฏิเสธเลยแม้แต่ครั้งเดียว เอาอกเอาใจนางประหนึ่งเป็นน้องสาวแท้ๆ
เมื่อฉีเชี่ยนหรงอายุสิบเจ็ดปี ตระกูลโจวที่หมั้นหมายกันมาตั้งแต่เล็กส่งคนมาสู่ขอ นางกลับร้องไห้โวยวายไม่ยอมแต่ง ที่แท้นางกลับไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเว่ยหยางบุตรชายคนเล็กของหยุนหยางปั๋วเสียแล้ว แถมในท้องยังมีกระดูกเลือดของผู้นั้นอีกด้วย
ตระกูลโจวยากจนข้นแค้น เมื่อเห็นว่าตระกูลฉีร่ำรวยขึ้น กำหนังสือหมั้นและของสำคัญไว้ในมือ จะยอมปล่อยฉีเชี่ยนหรงก้อนเนื้ออ้วนที่ตกถึงปากนี้ไปได้อย่างไร ส่งคนมายุ่มย่ามถึงหน้าบ้านทุกวัน ก่อกวนจนบ้านวุ่นวายไม่มีที่สิ้นสุด