เสน่หารัญจวน

ตอนที่ 30 คู่ควร

7 นาที· 1.7K คำ

เจียงเสวียนเห็นดังนั้นจึงยื่นมือคว้าตัวนางกลับเข้ามาในอ้อมแขน วงแขนรัดรอบเอวบางไว้แน่นไม่ให้นางดิ้นหลุดอีก แม้ร่างของเสวียเจียเหยียนจะไม่สะดวก จะทำสิ่งนั้นไม่ได้ แต่แค่จูบก็คงพอจะได้กระมัง

เขาก้มลงประชิดริมฝีปากของนาง ปลายลิ้นค่อยๆ ลากเลียนไปตามรูปเรียวปาก คราแรกกิริยายังแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน แต่เนิ่นไปก็เริ่มร้อนรนขึ้น รุนแรงขึ้น ลิ้นและฟันเกี่ยวกระหวัดกันด้วยพละกำลังที่ไม่อาจขัดขืน

เสวียเจียเหยียนยกสองมือทาบอกเขาไว้ ทว่าหาได้มีเรี่ยวแรงอันใดไม่ ได้แต่จำยอมรับการใกล้ชิดของเขา แม้แต่ลมหายใจยังเริ่มถี่กระชั้น

ด้านนอกฉากกั้น มีศีรษะหนึ่งลอบโผล่เข้ามาอย่างเงียบเชียบ ผู้นั้นคือจางหงเป่าซึ่งเฝ้ารออยู่ภายนอก

เขาเพียงแค่เหลือบเห็นภาพคนทั้งสองในห้องเรือกำลังพันเกี่ยวกัน หนังตาก็รีบปรือลงต่ำ ก่อนจะหดศีรษะกลับไปไวดั่งสายฟ้า เขย่งปลายเท้า ย่องแผ่วเบาถอยออกไปยังดาดฟ้าเรือนอกเรือสำราญ

กานซงเห็นเขาออกมา ก็รีบรุดเข้าไปหา ลดเสียงถามว่า “ท่านพ่อ ฝ่าบาทยังไม่เสร็จอีกหรือ ข้าน้อยเห็นตะวันคล้อยไปทางตะวันตกแล้ว ถึงเวลาต้องกลับวังแล้ว เวลาก็ไม่น้อยแล้ว”

จางหงเป่าเขม้นตาใส่อย่างไม่สบอารมณ์ ยื่นมือออกไปบิดแขนเขาทีหนึ่ง “เรื่องของฮ่องเต้ เป็นสิ่งที่พ่ออย่างข้าจะก้าวก่ายได้รึ”

กานซงลูบแขนที่ถูกบิด ยังคงงุนงง ขมวดคิ้วพึมพำเสียงต่ำ “วันนี้นายหญิงเสวียเป็นรอบเดือนมิใช่หรือ เช่นนั้นต่อให้ฮ่องเต้อยู่ข้างใน ก็ทำอันใดไม่ได้น่ะสิ นี่ร่ำไรเสียครึ่งค่อนวัน ทำอะไรอยู่กันแน่”

จางหงเป่าเหล่ตามองเขา หางปากกระตุก ลดเสียงลงอย่างไม่สบอารมณ์ “ทำอะไร มังกรพ่นวารี! อย่าพูดมาก รออยู่เงียบๆ!”

ริมฝีปากของเสวียเจียเหยียนถูกจูบจนแดงบวม เจียงเสวียนจึงยอมปล่อยนาง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป