ผ่านไปหลายวัน ฉีเส้าถิงเข้ารับตำแหน่งที่หงลู่ซื่ออย่างเป็นทางการ
วันแรกที่กลับจากเข้าว่าการ เขาเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข แจ้งให้คนในครอบครัวทราบว่า เขาเพิ่งไปถึงหงลู่ซื่อ ก็ได้รับมอบหมายงานสำคัญจากหงลู่ซื่อชิงขุนนางเหวิน ให้นำคณะเดินทางไปต้าถงในอีกไม่กี่วัน เพื่อต้อนรับคณะทูตตาตาร์เข้านครหลวง
เสวียเจียเหยียนฟังอยู่ด้านข้าง ใจพลันรู้สึกโล่งอก ความอัดอั้นเมื่อหลายวันก่อนพลอยคลี่คลายไปด้วย
ฉีเส้าถิงต้องออกเดินทางไกล หมายความว่าช่วงเวลานับจากนี้ นางจะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับใบหน้าอันน่าชิงชังนี้ทุกวันเสียที
นางลอบครุ่นคิด: ระยะทางไปกลับต้าถงไม่ใกล้เลย ตลอดทางภูเขาสูงสายน้ำไกล หากเกิดเหตุอันใดขึ้น...
หากฉีเส้าถิงตาย ราชสำนักระลึกว่าเขาสละชีพเพื่อราชการ ย่อมต้องปูนบำเหน็จแก่ตระกูลฉี และเมื่อฉีเส้าถิงตาย ผู้ที่เหลืออยู่ในบ้านคือหลวนซื่อ ฉีปิ่งชุน และฉีเชี่ยนหรง ทั้งสามไม่น่าเกรงกลัวแต่อย่างใด เช่นนั้นผู้ได้ประโยชน์จากปูนบำเหน็จครั้งนี้อย่างแท้จริง ก็คือนางกับถังจื่อ
แต่เรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้ ต้องวางแผนอย่างรอบคอบ
นางไม่อาจใช้คนจากตระกูลแม่ได้ ราชการของหงลู่ซื่อไม่เหมือนการเดินทางทั่วไป ตลอดทางย่อมมีทหารคุ้มกัน หากให้คนตระกูลแม่มาเกี่ยวข้อง เกิดผิดพลาดเผยร่องรอย ไม่เพียงทำลายแผนการสำคัญ ยังพาลถึงตระกูลเสวีย นี่คือสิ่งที่นางมิอาจยอมรับเด็ดขาด
หากไปหาคนนอก นางตลอดสองชาติไม่เคยทำเรื่องชั่วร้ายทำร้ายใคร อีกทั้งเป็นสตรีเก็บตัวอยู่ในเรือนชั้นใน ยามปกติพบปะก็เพียงคนตระกูลฉีกับบ่าวรับใช้ในจวน ไม่มีช่องทางรู้จักคนที่สามารถจัดการ "เหตุอันใด" เช่นนั้นได้เลย