"นั่งเถิด"
เสวียเจียเหยียนนั่งลงตามที่เจียงเสวียนชี้ ยังที่นั่งตรงข้ามกับเขา
เจียงเสวียนเอ่ยถาม "ชงชาเป็นหรือไม่"
นางตอบเสียงเบาว่า "เป็น" จากนั้นจึงเทชาเย็นที่เหลือในถ้วยออกก่อน หยิบแผ่นชาใหม่ข้าง ๆ มาบิเป็นชิ้นเล็กใส่กาน้ำชา เติมน้ำร้อนที่เพิ่งต้มเดือด การเคลื่อนไหวไม่รีบร้อน
ระหว่างรอชา เสวียเจียเหยียนอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดเงียบ ๆ วันนี้เป็นวันจิงเจ๋อ วันครบรอบการสิ้นพระชนม์ของไทเฮาตวนอี้อยู่ในฤดูใบไม้ร่วง วันครบรอบการสิ้นพระชนม์ของเสียนตี้แม้จะอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ แต่ก็ไม่ใช่วันนี้
ยิ่งไปกว่านั้นเจียงเสวียนเติบโตในตำหนักเย็นตั้งแต่เด็ก แทบไม่มีความผูกพันกับเสียนตี้เลย ต่อให้ใกล้วันครบรอบการสิ้นพระชนม์ของเสียนตี้ ก็ไม่ควรมีท่าทีโศกเศร้าเช่นนี้ เช่นนั้นวันนี้ที่เขามีอาการใจลอยเช่นนี้ เป็นเพราะเหตุใดกันแน่
ไม่นาน กลิ่นหอมของชาก็แผ่กระจาย เสวียเจียเหยียนยกกาน้ำชาขึ้น รินน้ำชาอุ่น ๆ ลงในถ้วยกระเบื้องขาวตรงหน้าเจียงเสวียน น้ำชาใสกระจ่าง ฟองน้อยมาก ตลอดช่วงเวลานี้ ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรอีก มีเพียงเสียงลมพัดกิ่งหลิวเบา ๆ นอกหน้าต่าง และเสียงนกร้องเป็นครั้งคราว
เสวียเจียเหยียนไม่รู้ว่า วันนี้เป็นวันครบรอบการสิ้นพระชนม์ของพระสนมเจิน ในตำหนักเย็น พระสนมเจินทรงดูแลเจียงเสวียนเป็นอย่างดี ประทานความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวแก่เขา ดังนั้นวันนี้จิตใจของเขาจึงค่อนข้างโศกเศร้า จงใจออกจากวังมาผ่อนคลายอารมณ์
เดิมทีเจียงเสวียนค่อนข้างขุ่นเคืองที่จางหงเป่าทำเกินหน้าที่ นำตัวเสวียเจียเหยียนมาให้ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อเขาเห็นนาง ความหงุดหงิดในใจก็บรรเทาลงมาก ความขุ่นเคืองต่อจางหงเป่าก็จางลงไปบ้าง