เสน่หารัญจวน

ตอนที่ 29 สายฟ้าและน้ำค้าง ล้วนเป็นพระมหากรุณาธิคุณ

6 นาที· 1.4K คำ

"นั่งเถิด"

เสวียเจียเหยียนนั่งลงตามที่เจียงเสวียนชี้ ยังที่นั่งตรงข้ามกับเขา

เจียงเสวียนเอ่ยถาม "ชงชาเป็นหรือไม่"

นางตอบเสียงเบาว่า "เป็น" จากนั้นจึงเทชาเย็นที่เหลือในถ้วยออกก่อน หยิบแผ่นชาใหม่ข้าง ๆ มาบิเป็นชิ้นเล็กใส่กาน้ำชา เติมน้ำร้อนที่เพิ่งต้มเดือด การเคลื่อนไหวไม่รีบร้อน

ระหว่างรอชา เสวียเจียเหยียนอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดเงียบ ๆ วันนี้เป็นวันจิงเจ๋อ วันครบรอบการสิ้นพระชนม์ของไทเฮาตวนอี้อยู่ในฤดูใบไม้ร่วง วันครบรอบการสิ้นพระชนม์ของเสียนตี้แม้จะอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ แต่ก็ไม่ใช่วันนี้

ยิ่งไปกว่านั้นเจียงเสวียนเติบโตในตำหนักเย็นตั้งแต่เด็ก แทบไม่มีความผูกพันกับเสียนตี้เลย ต่อให้ใกล้วันครบรอบการสิ้นพระชนม์ของเสียนตี้ ก็ไม่ควรมีท่าทีโศกเศร้าเช่นนี้ เช่นนั้นวันนี้ที่เขามีอาการใจลอยเช่นนี้ เป็นเพราะเหตุใดกันแน่

ไม่นาน กลิ่นหอมของชาก็แผ่กระจาย เสวียเจียเหยียนยกกาน้ำชาขึ้น รินน้ำชาอุ่น ๆ ลงในถ้วยกระเบื้องขาวตรงหน้าเจียงเสวียน น้ำชาใสกระจ่าง ฟองน้อยมาก ตลอดช่วงเวลานี้ ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรอีก มีเพียงเสียงลมพัดกิ่งหลิวเบา ๆ นอกหน้าต่าง และเสียงนกร้องเป็นครั้งคราว

เสวียเจียเหยียนไม่รู้ว่า วันนี้เป็นวันครบรอบการสิ้นพระชนม์ของพระสนมเจิน ในตำหนักเย็น พระสนมเจินทรงดูแลเจียงเสวียนเป็นอย่างดี ประทานความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวแก่เขา ดังนั้นวันนี้จิตใจของเขาจึงค่อนข้างโศกเศร้า จงใจออกจากวังมาผ่อนคลายอารมณ์

เดิมทีเจียงเสวียนค่อนข้างขุ่นเคืองที่จางหงเป่าทำเกินหน้าที่ นำตัวเสวียเจียเหยียนมาให้ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อเขาเห็นนาง ความหงุดหงิดในใจก็บรรเทาลงมาก ความขุ่นเคืองต่อจางหงเป่าก็จางลงไปบ้าง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป