พักอยู่ครู่หนึ่งแล้ว เจียงเสวียนเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาคลุมเครือมองไปยังเสวียเจียเหยียน
เสวียเจียเหยียนหวนนึกถึงการพัวพันก่อนหน้านี้ ยังคงไม่อาจห้ามใจให้หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาได้ จึงหลุบตาลงไม่มองเจียงเสวียน
เจียงเสวียนลุกขึ้นนั่ง น้ำเสียงไม่เหมือนคราวก่อนที่ยืดเยื้อเยิ้มหวาน กลับคืนสู่ความเย็นชาตามปกติ
“ได้เวลาแล้ว เจ้าเก็บเนื้อเก็บตัวให้เรียบร้อย จางหงเป่าจะจัดการให้คนส่งเจ้ากลับ”
เสวียเจียเหยียนรับคำแล้วลุกขึ้นสวมอาภรณ์
นางออกมาจากตำหนักบรรทมจึงเห็นว่าฟ้าด้านนอกเริ่มสางเป็นสีขาวหม่นจาง ๆ ถึงเวลาต้องกลับแล้วจริง ๆ
ผู้ที่ส่งนางกลับยังคงเป็นกานซงเช่นเดิม
“คุณนายเสวียลำบากแล้ว ท่านพ่อบุญธรรมให้ผู้น้อยเรียนท่านว่า ฝ่าบาททรงปีติยิ่งนัก นี่เป็นชุดเครื่องประดับที่ทำจากในวัง คุณนายเสวียเอากลับไปสวมเองหรือจะให้รางวัลผู้ใดก็ได้”
กานซงยิ้มตาหยีพลางยื่นกล่องไม้จันทน์หอมใบหนึ่งให้ เสวียเจียเหยียนรับมาพร้อมรอยยิ้มที่แฝงความคลางแคลง
นี่หมายความว่าอย่างไร ค่าบริการหรือ ชาติก่อนหาได้มีเหตุเช่นนี้ไม่
นึกถึงค่ำคืนแรกในชาติก่อนที่ทั้งอึกทึกครึกโครมและยุ่งเหยิง เสวียเจียเหยียนก็เข้าใจ ในตอนนั้นประสบการณ์ของฮ่องเต้คงไม่ดีนัก จึงนึกไม่ถึงที่จะประทานรางวัลอะไรแก่นาง
เมื่อฝ่าบาทพระราชทานรางวัลมา นางก็รับไว้ก็แล้วกัน
ค่ำคืนนี้ เสวียเจียเหยียนรู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก
ที่แท้ไม่ต้องพะวงถึงชื่อเสียง หน้าตา ไม่ต้องมีความรู้สึกผิดติดตัว เพียงแค่เสวยสุขจากเรือนร่างของฮ่องเต้ ความรู้สึกเช่นนี้ช่างดีจริงแท้
คิดดูแล้ว ฮ่องเต้ก็คงมีความรู้สึกเช่นเดียวกัน มิฉะนั้นคงไม่ให้กานซงส่งเครื่องประดับมากมายถึงเพียงนี้
ไม่นานรถม้าก็แล่นมาถึงประตูหลังบ้านสกุลฉีในตรอกตาแมว ท้องฟ้าสว่างรำไรแล้ว เสียงกลองยามดังมาแต่ไกล ยามอิ้นแล้ว
บ้านสกุลฉีเงียบสงบ ผู้ที่เฝ้าอยู่ตรงประตูหลังเป็นคนของฉีเส้าถิง เมื่อเห็นนางกลับมาจึงเปิดประตูให้อย่างเงียบ ๆ
เสวียเจียเหยียนเปลี่ยนท่าทีจากชาติก่อนที่อยากจะหาที่ตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด กลายเป็นเชิดหน้าผ่าเผยเดินเข้าประตูไป ก้าวเท้าไปยังเรือนชุนเหอที่ตนพักอาศัย