เสวียเจียเหยียนกำลังร้อนรนใจ ได้ยินความเคลื่อนไหวนอกท้องพระโรง ไม่นานนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอันคุ้นเคย เจียงเสวียนเดินลอดฉากเข้ามาถึงหน้าแท่นบรรทม ทอดสายตามองนางอย่างแน่วแน่
เสวียเจียเหยียนคิดว่าเจียงเสวียนผู้นี้ช่างระแวง ตนไม่ได้อับอายจนทนไม่ไหวเหมือนชาติก่อน แต่ก็ต้องแสดงท่าทีลนลานไม่รู้จะทำอย่างไรอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นสุนัขทรราชนี่จะต้องสงสัยอีกว่านางถูกใครส่งมา จงใจยั่วยวนเขาหรือไม่
นางก้มหน้าลงแสร้งทำเป็นเขินอาย มือทั้งสองข้างบิดผ้าเช็ดหน้าอย่างกระสับกระส่าย ราวกับทั้งกลัวทั้งอาย
เจียงเสวียนค่อยๆ เดินเข้ามา เงาร่างของเขาบดบังเสวียเจียเหยียนก่อน ร่างของนางถูกปกคลุมด้วยเงามืด
ทั้งสองไม่มีใครพูดจา ตำหนักบรรทมเงียบงันจนได้ยินเสียงเข็มตก
เสวียเจียเหยียนยังคงประหม่า หัวใจเต้นรัวเร็ว
เจียงเสวียนเดินมาถึงข้างแท่นบรรทม นั่งลงข้างกายเสวียเจียเหยียน มิได้เอ่ยปากพูด เพียงนั่งเงียบๆ เอี้ยวตัวก้มลงพิจารณานาง
เสวียเจียเหยียนได้กลิ่นอายที่คุ้นเคยของเจียงเสวียน เวียนว่ายตายเกิดถึงสองครั้ง เสวียเจียเหยียนก็ยังคงเคอะเขินอยู่บ้าง นางคิดทบทวนแล้ว ก็ยังคงเรียนรู้ที่จะยิ้มบางๆ เช่นเดียวกับหญิงในภาพวาด พลางพึมพำเอ่ยเรียกแผ่วเบา "ฝ่าบาท..."
ดวงตาของเจียงเสวียนล้ำลึกดำมืด ทรงตอบรับเบาๆ แล้วตรัสถามอย่างไม่ใส่ใจ "คืนเทศกาลโคมไฟ เจ้าไปโรงน้ำชาเจินโหลวด้วยตัวเองหรือ?"
โรงน้ำชาเจินโหลวก็คือโรงน้ำชาที่ทั้งสองพบกันครั้งแรก
เสวียเจียเหยียนพยักหน้า เสียงเบา "ใช่ ชั้นสองของโรงน้ำชาเจินโหลวต้องจองล่วงหน้าเพื่อชมโคม หม่อมฉันให้คนไปจองตั้งแต่เดือนสิบ"