เวลาผ่านไปเจ็ดแปดวันในชั่วพริบตา คนในวังหลวงไม่ได้ส่งคนมาประกาศเรียกอีก
สองวันแรก เสวียเจียเหยียนยังตื่นตระหนกบ้าง หลังจากผ่านไปหลายวัน นางกลับค่อย ๆ วางใจลง
ชาติก่อนเจียงเสวียนก็เป็นเช่นนี้ ตอนที่รุ่มร้อนก็เรียกนางเข้าเฝ้าติดต่อกันหลายวัน ตอนที่เย็นชาก็ปล่อยให้นางรอครึ่งเดือนโดยไม่ถามไถ่ นิสัยเอาแน่ไม่ได้ สุขโกรธไม่แน่นอน นางจึงวิตกกังวลตลอดเวลา ก็ไร้ประโยชน์
หลังจากคิดได้เช่นนั้น เสวียเจียเหยียนกลับรู้สึกสบายใจ ตอนกลางวันนอกจากพาถังจื่อหัดอ่านหนังสือ เล่นสนุก ก็อ่านหนังสือ ฝึกเขียนอักษรอยู่ในห้อง บางครั้งก็ตัดผ้า เย็บเสื้อผ้าให้มารดาและถังจื่อ
บ่ายวันนี้ นางกลับไปที่บ้านเดิมเป็นพิเศษ รู้ว่ามารดาโน้มน้าวให้บิดาตกลงกลับไปดูที่ตานหยางด้วยกันได้แล้ว กำลังเก็บข้าวของ อีกไม่กี่วันก็จะออกเดินทางแล้ว หินก้อนใหญ่ในใจของเสวียเจียเหยียนร่วงหล่น อารมณ์ยิ่งเบิกบาน
นางยังไปเยี่ยมเยียนกัวเสี่ยวหยุน กัวเสี่ยวหยุนรับปากจะทำผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นให้นาง ก็ทำเสร็จแล้ว
ชาตินี้ นางต้องสานสัมพันธ์กับเหมียว จิงให้เร็วขึ้น แต่ก็จะจงใจเกินไปไม่ได้ เหมียว จิงทำงานอยู่ที่กรมจิ่นอีเว่ย เดิมทีก็เป็นคนคิดมาก หากนางเข้าไปหาโดยไม่มีเหตุผล กลับจะถูกเขาสงสัยว่ามีเจตนาอื่น
เสวียเจียเหยียนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง กำผ้าเช็ดหน้าไตร่ตรอง นางจำได้ว่าบ้านของเหมียว จิงอยู่ที่ตรอกหยวนเป่า ที่นั่นใกล้กับพระนคร สะดวกแก่การเดินทางไปเวร
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น นางจึงเรียกพ่อบ้านหลี่ว์โจวมา หลี่ว์โจวเป็นคนที่นางติดตัวมาด้วยตอนแต่งงาน ซื่อสัตย์และละเอียดรอบคอบ ทำงานราบรื่นที่สุด
"เจ้าจงไปที่ตรอกหยวนเป่าสองสามวัน ดูสิว่ามีสถานที่ที่ขุนนางไปรวมตัวกันบ่อย ๆ หรือไม่ โดยเฉพาะมีที่ที่คนจากจิ่นอีเว่ยไปบ่อย ๆ หรือไม่ แล้วกลับมาเล่าให้ข้าฟังอย่างละเอียด ทำตัวให้เป็นธรรมชาติ อย่าให้คนอื่นดูออกว่าเจ้าไปสืบข่าว"
หลี่ว์โจวรับคำสั่ง ไปติดต่อกันสามวัน