เสวียเจียเหยียนรู้สึกเหมือนมีไฟลวกอยู่กลางอก ไม่อาจรอต่อไปได้อีก หมุนตัวจะเดินออกไปข้างนอก "พวกเจ้าดูแลถังจื่อไว้ ข้าจะไปกรมหมอหลวง!"
ทันทีที่นางเปิดม่านประตูเรือน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้ารีบร้อนดังมาจากนอกเรือน สือชุนหอบหายใจกระซิบข้างหู "นายหญิง! ท่านขันทีจางกลับมาแล้ว!"
ประกายความหวังวูบขึ้นในตาเสวียเจียเหยียนทันใด นางรีบร้อนมุ่งหน้าไปที่เรือนของจางหงเป่า
จางหงเป่าเพิ่งกลับมาจากเขาซีซาน เดิมตั้งใจจะพักสักวัน เมื่อได้ยินว่าถังจื่ออาการหนักถึงชีวิต ก็ให้คนเตรียมรถทันที ไปกรมหมอหลวงด้วยตนเอง เชิญหมอหลวงโจวเฮ่อเหนียนที่เชี่ยวชาญด้านโรคเด็กที่สุดมา
โจวเฮ่อเหนียนทั้งหนวดและคิ้วขาวโพลน ทว่าจิตใจยังแจ่มใส หิ้วกล่องยาเร่งฝีเท้าเข้าจวนฉี
เขาตรวจดูผื่นบนใบหน้าและมือของถังจื่ออย่างละเอียดก่อน แล้วจึงก้มลงจับชีพจรเด็ก ยังซักถามเวลาที่ไข้ลด ลำดับการขึ้นของผื่นอย่างละเอียด ครู่หนึ่งจึงยืดตัวขึ้น ถอนลมหายใจยาวอย่างโล่งอก "ทุกท่านโปรดวางใจ เป็นฝีสุนัขบ้า ไม่ใช่ฝีดาษ เด็กคนนี้มีไข้มาหลายวัน ร่างกายอ่อนแอ ฝีสุนัขบ้าจึงขึ้นแน่นดูคล้ายฝีดาษ โชคดีที่พบได้ทันการณ์ ไม่เป็นอันใด"
ทันทีที่คำกล่าวนี้หลุดออกมา ผู้คนทั้งในและนอกเรือนต่างพากันถอนหายใจโล่งอก เสวียเจียเหยียนยิ่งกว่านั้น หินก้อนใหญ่ในอกกระแทกร่วงลงพื้น ขาแทบอ่อนยวบ หากไม่เกาะขอบเตียงไว้ก็เกือบยืนไม่ไหว หลวนซื่อที่อยู่ข้าง ๆ ใบหน้าที่เคยตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงในที่สุด แล้วถลึงตาใส่ฉีเชี่ยนหรง
โจวเฮ่อเหนียนหยิบพู่กันและกระดาษออกมาเขียนใบสั่งยาอย่างรวดเร็ว พลางกำชับพลาง "ยานี้ให้ต้มวันละสามครั้ง กินหลังอาหาร ต่อจากนี้ตัวเด็กจะมีตุ่มน้ำขึ้นทั้งตัว คันอย่างรุนแรง ห้ามไม่ให้เด็กเกาเด็ดขาด หากเกาจนแตกไม่เพียงแต่จะเป็นแผลเป็น ยังติดเชื้อได้ง่าย จะเป็นเรื่องยุ่งยาก ข้าจะสั่งยาน้ำแก้คันอีกตัวหนึ่ง เวลาคันให้อาบด้วยน้ำอุ่น จะบรรเทาลงได้บ้าง"