เสน่หารัญจวน

ตอนที่ 40 ข้าจะทำเช่นไรได้

7 นาที· 1.5K คำ

จางหงเป่ากล่าวยิ้มๆ ว่า “วันนี้บ่าวแก่ให้คนไปถามมาแล้ว หมอหลวงตรวจรักษาแล้วก็ไม่มีอันใดน่าห่วง ได้ยินว่าเมื่อวานกินข้าวต้มได้ตามปกติแล้ว คงจะหายดีแล้ว”

เขาลองถามดู “ฝ่าบาททรงเป็นห่วงอยู่หรือ บ่าวแก่จะไปถ่ายทอดราชโองการ เรียกเสด็จเข้าเฝ้าตรัสถามด้วยพระองค์เองดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เจียงเสวียนถือถ้วยชามือชะงักวูบหนึ่ง แววตาพลันเลื่อนลอยไปไกล ราวกับหยาดหยดลงสู่อดีตอันไกลโพ้น

ครั้นยังเยาว์ในตำหนักเย็น ครั้งหนึ่งเขาเคยป่วยเป็นไข้หวัดรุนแรง ทั่วร่างร้อนผ่าวดุจไฟลุก แต่กลับหนาวจนตัวสั่นไม่หยุด

พระมารดาแท้ๆ ประทับอยู่ไม่ไกล กลับไม่ยอมแม้แต่จะปรายตามอง ปล่อยให้เขาขดตัวสั่นเทาอยู่ที่มุมแท่นบรรทม

เวลานั้นเป็นพระสนมเจินที่ทนดูไม่ได้ นางโอบอุ้มเขาไว้ในอ้อมอก ใช้ไออุ่นแห่งกายนางห่อหุ้มเขาไว้ แล้วยังเอาน้ำเย็นชุบผ้าเช็ดหน้า ค่อยๆ วางประคบบนหน้าผากเขาอย่างทะนุถนอม เฝ้าอยู่ตลอดคืน

นั่นคือความอบอุ่นเพียงไม่กี่อย่างที่เขาพอจะจดจำได้ จากวัยเด็กอันหม่นหมอง

เจียงเสวียนดึงสติคืนมา นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายพระเศียรแผ่วเบา ตรัสเสียงต่ำว่า “ช่างเถิด นางคอยดูแลเด็กอยู่ คงจะทุลักทุเลจนหมดแรง ให้นางพักผ่อนอยู่ที่จวนอีกสักระยะ”

เอ่ยถึงเสวียเจียเหยียน เจียงเสวียนก็นึกถึงน้องสาวร่วมสกุลของนางขึ้นมา เงยพระพักตร์ตรัสถามจางหงเป่าว่า “ของพระราชทานที่ส่งไปจวนซู่กั๋วกงถึงที่แล้วใช่หรือไม่ บาดแผลของธิดาคนรองแห่งสกุลเสวียเป็นอย่างไรบ้าง”

จางหงเป่ารีบโน้มตัวทูลตอบ น้ำเสียงนอบน้อมและละเอียดถี่ถ้วน “ทูลฝ่าบาท ของพระราชทานส่งไปตั้งนานแล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านซู่กั๋วกงเป็นผู้มารับด้วยตนเอง บาดแผลของธิดาคนรองเสวียน หมอหลวงบอกว่าแค่หัวเข่ากับฝ่ามือถลอกเท่านั้น พักสักสิบวันก็จะหายสนิทดี ไม่เป็นอันใด”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป