เหมียว จิง คิดว่า พระบารมีแห่งองค์จักรพรรดิ ไม่เคยมีผู้ใดกล้าขัดขืน ต่อให้เสวียเจียเหยียนมีความไม่เต็มใจมากเพียงใด ก็ไม่กล้าฝ่าฝืน
ฉีเส้าถิง เป็นเพียงขุนนางผู้น้อยที่เพิ่งเข้ารับราชการ กลับเลื่อนขั้นถึงสี่ตำแหน่งโดยไร้เค้าลาง จากตำแหน่งว่างขั้นเจ็ด พุ่งพรวดเดียวขึ้นเป็นขุนนางหงหลูซื่อเฉิงขั้นห้า ในราชสำนักขณะนั้นยังมีผู้วิพากษ์วิจารณ์ว่าไม่เหมาะสม ทว่าฮ่องเต้กลับตรัสว่าเคยเห็นงานเขียนของฉีเส้าถิง เป็นผู้มีแววควรค่าแก่การฝึกฝน
บัดนี้เมื่อคิดดูแล้ว ล้วนเป็นเพียงข้ออ้าง ที่แท้ก็คือการตอบแทนที่ฉีเส้าถิงมอบภรรยาให้
เหมียว จิง เงยหน้ามองเสวียเจียเหยียน เห็นนางยังคงก้มศีรษะ ทั่วร่างแผ่แววน้อยใจและเคว้งคว้างจาง ๆ ในใจเขาพลันเกิดความเวทนาขึ้นมา จึงไม่ถามต่อ
“ฮ่องเต้ไม่ใช่ผู้ที่ปรนนิบัติได้ยาก ในวังก็ไร้พระสนม ขอเพียงไทเฮาไม่ทรงทราบเรื่องนี้ ก็ไม่เป็นปัญหาใหญ่ รอวันฮ่องเต้โปรดให้มีพระสนมในวังหลัง คิดว่าเรื่องนี้ก็จบสิ้นแล้ว หากระหว่างนั้นมีเรื่องต้องให้ข้าช่วย เจ้าก็ส่งคนมาบอก” เหมียว จิง กำชับเสวียเจียเหยียนเสียงต่ำ
เสวียเจียเหยียนรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก “ขอบคุณท่านเหมียวมาก หม่อมฉันไม่รู้จะขอบคุณท่านอย่างไรดี”
เหมียว จิง โบกมือ “ฮูหยินเสวียได้ช่วยเหลือพี่เสี่ยวหยุนของข้าไว้มาก ข้ารู้สึกขอบคุณเหลือล้น จะช่วยฮูหยินทำเรื่องสักสองเรื่องก็นับว่าสมควร”
ออกจากจวนเหมียว รถม้าเพิ่งเคลื่อนพ้นตรอกหยวนเป่า ไอ้หนูลวี่เจิงก็วิ่งตามขึ้นมา
เสวียเจียเหยียนสั่งให้คนขับรถหยุด ลวี่เจิงย่อตัวเข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำยิ่ง รายงานต่อเสวียเจียเหยียนว่า “นายหญิง เมื่อครู่คุณหนูออกทางประตูหลัง นั่งเกี้ยวเล็กไปโรงงิ้ว ‘อวี้ชุนปาน’ โรงงิ้วนั้นเว่ยซื่อจื่อก็ไปบ่อยนัก ผู้น้อยแอบตามเข้าไปเดินดูรอบหนึ่ง ข้างล่างไม่เห็นพวกเขา คาดว่าคงขึ้นไปอยู่ในห้องชั้นสอง”