เสวียเจียเหยียนจูงมือถังจื่อก้าวไปข้างหน้าโน้มตัวคำนับเหมียว จิง พร้อมกล่าวขอบคุณด้วยท่าทีเอาจริงเอาจังว่า “วันนี้ต้องขอบคุณท่านเหมียวที่ปรากฏตัวทันกาล มิเช่นนั้นข้าคงไม่รู้จะรับมือสถานการณ์เช่นไร”
เหมียว จิงรีบเอียงตัวหลีกทางพัลวัน สายตากวาดไปยังกัวเสี่ยวหยุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มแผ่วเบา น้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเมื่อครู่หลายส่วน “ไม่ต้องเกรงใจถึงขนาดนั้น วันนี้ข้าพอดีออกเวร คิดว่าพี่เสี่ยวหยุนมาเที่ยวทะเลสาบ ก็เลยแวะมารับนางกลับระหว่างทาง นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอเรื่องนี้เข้าพอดี”
กัวเสี่ยวหยุนได้ยินดังนั้น แก้มพลันระเรื่อแดงบาง ๆ รีบยกมือเสยผมปรกข้างแก้ม ทำท่าเรียบเฉยกล่าวว่า “จริงสิ ช่างบังเอิญนัก หากไม่ใช่เพราะเจ้ามาได้ทันท่วงที ตระกูลเกาที่ไม่รู้จักจบจักสิ้น เช่นนั้นพวกเราไม่แน่ว่าจะถูกพวกนางรบกวนไปถึงเมื่อไหร่”
ทั้งหมดพากันเดินไปยังที่จอดรถม้า แสงสนธยาทอดเงาของพวกเขายาวเหยียด สายลมริมทะเลสาบพัดพาไอความชื้นเย็นเยียบปะทะใจ
กัวเสี่ยวหยุนเห็นเสวียเจียเหยียนขมวดคิ้วตลอดทาง สีหน้าหม่นหมอง จึงเอ่ยถามเสียงเบา “น้องเสวีย เจ้าว่า… เรื่องของตระกูลเกาวันนี้ จงใจหรือไม่? ป้ายหยกอยู่ดี ๆ เหตุใดถึงได้หายในเวลานี้กัน? โชคดีที่หาเจอ มิเช่นนั้นถังจื่อเด็กน้อยก็จะถูกกล่าวหาว่าขโมยของ ตระกูลเกานี่จิตใจช่างโหดร้ายนัก”
เสวียเจียเหยียนจิตใจยุ่งเหยิงราวกับกลุ่มด้ายพันกัน ยุ่งยากอย่างยิ่ง นางส่ายศีรษะ น้ำเสียงหม่นหมอง “ไม่ว่าจงใจหรือไม่ อย่างไรเสียข้าก็โกรธมาก”
นางโกรธยิ่งนัก เดิมทีนางเป็นบุตรสาวสายตรงของสกุลหลี่ที่ถูกต้องตามกฎหมาย หากไม่ใช่เพราะบิดา นางก็คงไม่ได้แซ่เสวีย ยิ่งไม่ต้องถูกพัวพันในความแค้นระหว่างตระกูลเสวียและตระกูลเกา