“ข้าต่างหากที่สุภาพ!” ถังจื่อร้อนใจจนขอบตาล้วนแดงก่ำ เงยหน้ากล่าวแก่ฮูหยินเกา “ท่านแม่สอนข้า ผู้อื่นมาโอ้อวดสิ่งของให้ดู ก็ต้องเอ่ยปากชมไปตามมารยาท นี่เป็นกฎ! ข้าก็แค่มองดู แม้แต่บนแผ่นหยกสลักสิ่งใดยังไม่ทันเห็นชัด ยิ่งไม่เคยหยิบฉวย!”
เกาอวิ่นเหวินยืดคอแข็งขืน “เจ้าเป็นคนหยิบไปแน่! วันนี้ข้าเล่นกับเจ้าเพียงผู้เดียว ไม่มีใครอื่นเข้าใกล้!”
เสวียเจียเหยียนในใจเต็มไปด้วยความเสียใจ เมื่อครู่เห็นเด็กทั้งสองเล่นกันอย่างถูกคอ ก็มิได้รีบดึงตัวออกมา กลับก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ขึ้นได้
กำลังจะเอ่ยปากโต้แย้งอีกครั้ง รอบข้างก็มีผู้คนที่เตรียมกลับบ้านมาล้อมดูไม่น้อย กระซิบกระซาบวิพากษ์เสียงอึกทึกตรงนี้
“ฮูหยินหยาง บุตรสาวข้ามิอาจหยิบฉวยของของผู้อื่น พวกท่านควรไปตามหากันเอาเองเถิด” เสวียเจียเหยียนกล่าวอย่างสง่าผ่าเผยไม่เกรงกลัว
ฮูหยินหยางชำเลืองมองเสวียเจียเหยียน มุมปากยกยิ้มเหยียดหยัน จงใจเปล่งเสียงดังให้คนรอบข้างได้ยินทั่วกัน “เจ้าบอกว่าไม่ได้หยิบก็คือไม่ได้หยิบ? ไยไม่ส่องดูพื้นเพครอบครัวของตน เป็นพวกมักขโมยของ! กระทั่งคนยังขโมย! บนเบี้ยวล่างก็เบี้ยว เกรงว่าเห็นแผ่นหยกเรือนเรามีค่าเงินอยู่บ้าง เลยสอนให้เด็กแอบหยิบเอาไปกระมัง?”
คำนี้ประหนึ่งเปลวไฟ จุดความโกรธาในอกเสวียเจียเหยียนในบัดดล นางมิอาจทนให้ผู้ใดมาหม่นหมางบุตรสาวของนาง! ยังมิทันที่ฮูหยินหยางจะกล่าวต่อไป เสวียเจียเหยียนก็ตวัดมือขึ้นฉับพลัน ฝ่ามือพาเอาลม “เพียะ!” เสียงกร้าวดังกระจ่าง แนบลงบนแก้มฮูหยินหยางเต็มรัก
ฮูหยินหยางกุมแก้ม ทั้งร่างแน่นิ่ง ตาเบิกกว้าง มองเสวียเจียเหยียนอย่างเหลือเชื่อ มุมปากที่แฝงรอยหยันยังมิทันจางหาย ครึ่งแก้มก็ปูดบวมแดงฉกรรจ์ขึ้นเป็นรอยฝ่ามือ แม้แต่เอ่ยวาจายังตะกุกตะกัก “เจ้า… เจ้ากล้าทำร้ายข้า?”