เสวียเจียเหยียนเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วเดินมาถึงหน้าประตูเรือน เพิ่งจะก้าวเท้าขึ้นรถม้า ก็เห็นฉีเชี่ยนหรงเดินออกมาจากด้านใน
ฉีเชี่ยนหรงสวมกระโปรงผ้าแดงลายโปรยบุปผา บนศีรษะปักปิ่นระย้าทอง ปิ่นเงิน แม้แต่ตุ้มหูยังเป็นไข่มุกเม็ดกลมคู่ ราวกับอยากขนของในกล่องเครื่องประดับมาไว้บนตัวจนหมด ดูไม่ต่างจากราวแขวนเครื่องประดับ
ฉีเชี่ยนหรงอายุเพียงสิบห้าหกปี ทาริมฝีปากจนแดงฉาน ดั่งอมผลอิงเถาสุกงอม กลับยิ่งขับเน้นให้คิ้วตาดูอ่อนวัย แลดูหยาบรสนิยมอยู่บ้าง
เสวียเจียเหยียนชำเลืองคราหนึ่งก็เบือนสายตากลับ สวมใส่เช่นนี้ คาดว่าคงจะแอบไปพบเว่ยหยางเป็นแน่ ชาติก่อนฉีเชี่ยนหรงทำกับนางอย่างใจดำอำมหิต บัดนี้นางขี้เกียจยุ่งเรื่องของน้องสาวสามีผู้นี้ ยกเท้าขึ้นรถม้า
“ท่านพี่สะใภ้ ท่านจะไปไหน พาข้าไปด้วยเถิด!”
เสียงใสกังวานของฉีเชี่ยนหรงดังมาจากด้านหลัง รีบเดินตามมาติด ๆ สองก้าว สาวใช้น้อยไฉ่หยวนที่อยู่ข้างกายก็เร่งตามมาเช่นกัน
ตระกูลฉีเดิมทีมีรถม้าคันเดียว ยังเป็นสินสมรสของเสวียเจียเหยียน ปกติแล้วนางใช้อยู่เป็นนิตย์ ฉีเส้าถิงออกนอกบ้านเคยชินกับการขี่ม้า ยามนี้เห็นเสวียเจียเหยียนจะนั่งรถม้า ฉีเชี่ยนหรงจึงเกิดความคิดอยากขอโดยสารไปด้วย
เสวียเจียเหยียนกล่าวเรียบ ๆ “ไม่สะดวก”
ฉีเชี่ยนหรงทำปากยื่นพลางว่า “ท่านพี่สะใภ้... ท่านยังไม่ทันถามข้าเลยว่าจะไปไหน เหตุใดจึงรู้ว่าไม่สะดวกเล่า!”
เสวียเจียเหยียนจงใจยกมือไอเบา ๆ คราหนึ่ง เอาผ้าเช็ดหน้าปิดปาก กดเสียงให้ต่ำลง “ข้าไปหาหมอ ท่านจะไปหรือไม่”
ฉีเชี่ยนหรงตาเป็นประกาย “ท่านไปโรงหมอของหมอจางหรือ นั่นก็สะดวกยิ่งนัก! ข้าพอดีกำลังจะผ่านไปทางนั้น—”