เสน่หารัญจวน

ตอนที่ 27 รับสั่งเข้าเฝ้ายามทิวา

6 นาที· 1.4K คำ

ฉีเส้าถิงพาอา จี๋กลับถึงบ้าน ฟ้ามืดสนิทแล้ว

เพิ่งก้าวข้ามธรณีเรือน ก็ปะทะกับหลวนซื่อที่ยืนรออยู่ใต้ชายคา ให้เขากลับมากินข้าวค่ำ

“ลูกแม่! เจ้าเป็นอะไรไป?” หลวนซื่อเห็นรอยนิ้วแดงช้ำบนใบหน้า ทั้งคอเสื้อบิดเบี้ยว ชุดขุนนางเปื้อนฝุ่น ก็พุ่งเข้ามา กระชากแขนเสื้อเขา ซักถามอย่างร้อนใจ “หน้าเจ้าทำไมเขียวปื้นม่วงปื้น? ตัวก็เลอะเทอะถึงเพียงนี้ ไปชกต่อยกับใครมา หรือหกล้ม?”

ฉีเส้าถิงถูกนางโดนแผลเข้า เจ็บจนสูดลมหายใจเฮือก นึกถึงความอัปยศที่ถูกเหมียว จิงบีบคอ ตบหน้าอย่างไร้ศักดิ์ศรี สีหน้าก็ยิ่งดำมืด ปัดมือนางออกอย่างแรง “ไม่มีอะไร เดินไม่ระวัง ล้มมา”

“ล้ม?”

ฉีปิ่งชุนได้ยินเสียงก็เดินมา แววตาเฉียบคมกวาดมองใบหน้าเขา “ล้มแล้วเป็นรอยนิ้วมือได้อย่างไร? เจ้าพูดความจริงมา ไปก่อเรื่องข้างนอกมาหรือไม่?”

ฉีเส้าถิงถูกจับได้ว่าโกหก ก็เกิดโทสะและความอับอาย ยกเสียงสูงขึ้นว่า “บอกว่าล้มก็คือล้ม! ท่านพ่อจะยุ่งมากไปทำไม? ข้าเป็นขุนนางในราชสำนัก จะไปต่อยตีกับคนบนถนนได้เยี่ยงไร?”

พูดจบ ไม่รอให้ฉีปิ่งชุนถามอีก ก็ผละคนทั้งสอง เดินก้าวยาว ๆ ไปยังเรือนชุนเหอ

ในเรือนชุนเหอ แสงเทียนสว่างไสว เสวียเจียเหยียนนั่งอยู่โต๊ะ จับมือน้อย ๆ ของถังจื่อสอนนางเขียนอักษร “เหริน” ใบหน้าน้อยของถังจื่อเต็มไปด้วยความตั้งใจ ปลายพู่กันตวัดไปมาอย่างโย้เย้บนกระดาษสา

ได้ยินเสียงฝีเท้า เสวียเจียเหยียนเงยหน้า ก็เห็นฉีเส้าถิงเดินเข้ามาอย่างอนาถา

“ท่านพ่อ...”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป