เหมียว จิงกอดอกเอนหลังพิงพนัก มองกวาดสายตาผ่านชุดขุนนางยับยู่ยี่ของฉีเส้าถิง สีเครื่องแบบบ่งบอกว่าเป็นขุนนางต่ำกว่าระดับขั้นเจ็ด
มุมปากเขาเผยรอยยิ้มหยัน "ผู้ใหญ่ในหงหลูซื่อหลายท่านข้าล้วนรู้จัก เหตุใดไม่เคยพบท่านเล่า?"
ฉีเส้าถิงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ฝืนวางอำนาจขุนนาง "ข้าคือขุนนางหงหลูซื่อเฉิงคนใหม่!"
เหมียว จิงเพิ่งนึกขึ้นได้ ก่อนหน้านี้ขุนนางหงหลูซื่อเฉิงเหรินจื้อเสวียก่อเรื่อง ถูกปลดจากตำแหน่ง ได้ยินว่าฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งผู้หนึ่งเข้ารับตำแหน่ง ที่แท้ก็คือคนไร้ยางอายตรงหน้า?
ฉีเส้าถิงเห็นอีกฝ่ายไร้ปฏิกิริยา นึกว่าถูกตนข่มขวัญ เขายังคงรับราชการที่ซุ่นเทียนฝู่ พาตาเจ้านี่ไปซุ่นเทียนฝู่ให้ลิ้มรสความยากลำบากก็ดี อีกทั้งให้ไอ้หนุ่มนี่ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ความเจ็บปวดที่ตนได้รับในวันนี้
"รอข้าอยู่ก่อน ข้าจะไปเรียกคนมาแจ้งทางการเดี๋ยวนี้"
กล่าวพลาง ฉีเส้าถิงยันพนักเก้าอี้ข้างกาย ฝืนทนความเจ็บลุกขึ้น ก้าวมุ่งหน้าประตู
สีหน้ากัวเสี่ยวหยุนเปลี่ยนไปในฉับพลัน ฉีเส้าถิงมีตำแหน่งขุนนางจริงแท้ หากเรื่องลุกลามถึงทางการ ผู้เสียเปรียบย่อมเป็นเหมียว จิง
นางก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว ยื่นมือดึงแขนเสื้อฉีเส้าถิง น้ำเสียงแฝงคำอ้อนวอน "ขุนนางฉีโปรดระงับโทสะ! น้องสามเหมียวมิได้เจตนา เพียงเห็นข้าตกใจจึงขาดสติไปชั่วขณะ ท่านผู้ใหญ่ใจกว้าง อย่าถือสาเขาเลย"
เหมียว จิงกลับยื่นมือดึงข้อศอกกัวเสี่ยวหยุน นำพานางมาข้างหลังตนเพื่อปกป้อง เขาแสร้งยิ้มมองฉีเส้าถิง ยื่นคางไปทางประตู น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความมั่นอกมั่นใจ "เชิญ ไปแจ้งทางการเถอะ บอกคนของซุ่นเทียนฝู่สิ ว่าเหตุใดข้าจึงตบตีท่าน"