นับแต่นั้นมา ลวี่อวี้จู๋ก็พาเสวียเจียเหยียนพำนักอยู่ในจวนแห่งนี้ เสวียเชียนเหลียงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับสองแม่ลูก จะกลับจวนซู่กั๋วกงก็แต่ยามเทศกาลเท่านั้น
แม้ทางการจะรับรองฐานะ ‘ภรรยาเสมอ’ ของลวี่อวี้จู๋แล้ว แต่ในสายตาชาวเมืองหลวง ผู้ใดไม่รู้ว่าลวี่อวี้จู๋มาจากตระกูลพ่อค้า ทั้งยังไม่พึ่งพิงจวนซู่กั๋วกง คำว่า “ภรรยาเสมอ” นั้น เป็นเพียงนามฟังดูดีเท่านั้น แท้จริงก็หาได้ต่างจากอนุภรรยาลับไม่ ก็เพราะเหตุนี้เอง เมื่อครั้งเสวียเจียเหยียนเจรจาเรื่องแต่งงานจึงยากลำบากเป็นพิเศษ
ที่นางรู้จักกับฉีเส้าถิงก็เป็นเรื่องบังเอิญ
ครั้งนั้น คนของสกุลเกาเห็นเสวียเชียนเหลียงปฏิบัติต่อลวี่อวี้จู๋สองแม่ลูกอย่างดียิ่ง ก็ไม่พอใจ จงใจรังแกเสวียเจียเหยียนกลางถนน ขณะที่นางโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง ฉีเส้าถิงผ่านมาพอดี เห็นแล้วทนดูไม่ได้ จึงเอ่ยปากช่วยพูดแทนนาง
คนสกุลเกาเห็นเขาเป็นเพียงบัณฑิตยากจน ก็ไม่ใส่ใจ ชี้ให้คนสองคนรุมทำร้ายเขาจนบาดเจ็บ
ลวี่ซื่อทราบเรื่องแล้วรู้สึกละอายใจ ส่งคนไปเยี่ยมฉีเส้าถิง พร้อมมอบเงินและสิ่งของให้
หากไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ เสวียเจียเหยียนคงไม่มีทางรู้จักบัณฑิตยากจนอย่างฉีเส้าถิง
“ท่านแม่” เสวียเจียเหยียนเอ่ยขึ้นทันใด เสียงค่อนข้างทุ้มต่ำ “แม่อยากกลับตานหยางหรือไม่ อยากกลับจวนที่ถนนเสียเฉียวที่พวกเราเคยอยู่แต่ก่อนหรือไม่”
ลวี่ซื่อได้ยินก็ชะงัก ก่อนจะยิ้มออกมา เอื้อมมือลูบผมของเสวียเจียเหยียน “เจ้าอยู่ในเมืองหลวง แม่จะคิดอยากกลับตานหยางได้อย่างไร เจ้ากับถังจื่ออยู่ที่นี่ แม่ก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น”