“โอ้? น้องหลินสนใจอะไรหรือ?” มุฮัมหมัดน้อยยกแก้วขึ้นจิบ น้ำผลไม้ สีหน้าสบาย ๆ
หลินอวี่เอ่ยรายการสั่งซื้อที่คิดทบทวนอยู่ในหัวมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างไม่รีบร้อน:
“ปืนพก: โคลต์เอ็ม1911เอ1 สองกระบอก
เดสเสิร์ตอีเกิล ขนาด .50 เออี สองกระบอก”
“ปืนไรเฟิล: เอเค-47 ถ้าได้ของใหม่จากโรงงานรัสเซียหรือบัลแกเรียจะดีที่สุด สองกระบอก; เอชเค416 ผลิตในเยอรมนี พร้อมรางและโครงหน้าแบบมาตรฐาน สองกระบอก”
“อืม...” เขาหยุดคิดไปชั่วครู่ ก่อนเพิ่มระดับเสียงขึ้นทันทีและเอ่ยถึงอาวุธหนักตัวจริง:
“ปืนกล:” เขาหยุดเล็กน้อย แล้วเน้นน้ำเสียงให้หนักแน่นขึ้น
“ปืนกลอเนกประสงค์พีเคเอ็ม ที่นี่น่าจะมีใช่ไหม? ‘ไม้กวาดเหล็ก’ จากแดนเหนือที่ได้ชื่อว่าเป็นโรลส์-รอยซ์แห่งปืนกลเบา ขอ 2 กระบอก แต่ละกระบอกพร้อมกล่องกระสุนแบบสายพาน 200 นัดอย่างน้อย 4 กล่อง”
(หมายเหตุ: พีเคเอ็มใช้กระสุนปืนไรเฟิลขนาด 7.62×54 มม.อาร์ มีอานุภาพสูง ระยะยิงหวังผลเกิน 1,000 เมตร ยิงต่อเนื่องได้นาน ทนทานและใช้งานง่าย)!
“ปืนลูกซอง: ปืนลูกซองอัตโนมัติยูซาส-12 ต้องใช้ซองกระสุนแบบดรัมความจุ 20 นัด เอามา 2 กระบอกเหมือนกัน”
(หมายเหตุ: อัตราการยิงสูงถึง 300-400 นัดต่อนาที ใช้กระสุนลูกซองเบอร์ 12 ป้อนกระสุนด้วยซองดรัม ยิงได้ทั้งกึ่งอัตโนมัติและอัตโนมัติ เป็นเครื่องกวาดล้างที่ร้ายกาจ ระดับอาวุธที่ห้ามจำหน่ายในตลาดพลเรือน)
ตอนหลินอวี่เอ่ยชื่อ “พีเคเอ็ม” และ “ยูซาส-12” ออกมาอย่างสงบนิ่ง แม้แต่มุฮัมหมัดน้อยที่เมื่อครู่ยังหัวเราะเสียงดัง แววตาก็ไหววูบเล็กน้อย ก่อนวางถ้วยชาลง
ในฐานะผู้เชี่ยวชาญตัวจริง เขารู้ดีว่าชื่อทั้งสองหมายถึงพลังทำลายล้างระดับไหน