หลินอวี่พลันได้สติ เขารีบดึงตัวเองกลับมาสู่ปัจจุบัน
ความเย็นของปืนเอ็ม1911ในมือเตือนให้เขารู้ว่าที่นี่คือโลกความจริง
เขาปลดเซฟดังแกร๊ก การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วกว่าเมื่อครู่มาก จากนั้นก็ถอดซองกระสุนเปล่าออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมองเสี่ยวมุฮัมหมัดกับมาลิกด้วยแววตาเป็นประกาย
“เพื่อน ขอฉันยิงเพิ่มอีกสองซองได้ไหม?”
เสี่ยวมุฮัมหมัดชะงักไปก่อน แล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างเข้าใจ
เขาตบไหล่หลินอวี่อย่างแรงจนอีกฝ่ายแทบยืนไม่อยู่
“ฮ่า ๆ ๆ! เข้าใจแล้ว! เข้าใจเลย!
คนที่ได้จับของจริงเป็นครั้งแรก พอยิงกระสุนหมดแล้ว นิ้วมือก็ยังคันยิก ๆ!
ความรู้สึกเลือดพลุ่งพล่านแบบนั้น ขอสาบานต่ออัลลอฮ์เลยว่ามันชวนหลงใหลจริง ๆ!”
เขาหันไปหยิบซองกระสุนเต็มสองซองสีเหลืองอร่ามจากกล่องกระสุน แล้วยื่นให้หลินอวี่พร้อมขยิบตาอย่างเจ้าเล่ห์
“แต่เพื่อน เบา ๆ หน่อย! ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เช้า ขอพระเจ้าคุ้มครอง อย่าร้องไห้เพราะยกแขนกินข้าวไม่ไหวก็แล้วกัน!”
หลินอวี่รับซองกระสุนหนักอึ้งมาโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะหันกลับไปยังจุดยิง
เขาแยกเท้าเล็กน้อย ลดจุดศูนย์ถ่วง แล้วเหยียดข้อมือไปข้างหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ ท่าจับปืนที่ได้รับการปรับปรุงใหม่นั้นลื่นไหลราวกับฝึกมาแล้วนับพันครั้ง
ปัง!
เปลวไฟปะทุจากปากกระบอก แรงถีบกระแทกเข้าที่แขน
แทบจะพร้อมกับเสียงปืนดังขึ้นในเสี้ยวไมโครวินาที จิตสำนึกของหลินอวี่ก็จมดิ่งลงไปยังแผงสถานะในห้วงความคิด
ตัวเลข “7/10” บนแผงสถานะ ซึ่งอยู่หลังแถบความคืบหน้าของ【วิชาปืน】สว่างวาบขึ้นราวกับป้ายไฟนีออนที่เพิ่งถูกเปิดใช้งาน!
เปลี่ยนแล้ว!
8/10!
“สำเร็จ! การยิงที่ได้ผลแต่ละครั้งจะเพิ่มความชำนาญอย่างแม่นยำ!”
ความรู้สึกพึงพอใจและพลังอันแผ่วเบาแต่ชัดเจนอย่างยิ่ง ราวกับไหลย้อนออกมาจากแผงสถานะ แล้วแทรกซึมเข้าไปในเส้นใยกล้ามเนื้อแขนที่จับปืนของเขา!