ธนบัตรเย็นเฉียบถูกหลินอวี่กำไว้ ถ่ายทอดไออุ่นจากฝ่ามือของอีกฝ่ายมาให้
เมื่อเห็นแววตาแน่วแน่และเปิดเผยของหลินอวี่ ความหวาดกลัวในใจมาลิกก็ถูกความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างเบียดออกไป—ทั้งสับสน กังวล และปรารถนาเงินทอง แต่ท้ายที่สุด ความรู้สึกว่าได้รับความไว้วางใจและภาระสำคัญก็เอาชนะความรู้สึกอื่น ๆ ได้
“ก็ได้ หลิน ผมเชื่อคุณ พระผู้เป็นเจ้าจะคุ้มครองพ่อค้าที่ซื่อสัตย์ แต่พรุ่งนี้เช้าผมต้องไปส่งของกับคุณด้วย!”
เขารวบรวมความกล้าพูดออกมา แม้เสียงจะสั่นเล็กน้อย แต่ท่าทางกลับเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง
“ผมปล่อยให้คุณเสี่ยงคนเดียวไม่ได้! เราเป็นเพื่อนกัน! เป็นพี่น้องกัน!” เขาตบอกตัวเองอย่างหนักแน่น
ตอนพูดเช่นนี้ เสียงของเขาสั่นอยู่เล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าในหัวจินตนาการถึงฉากนองเลือดสารพัด ทั้งหลินอวี่ถูกขุมกำลังต่าง ๆ ปล้นชิง หรือจู่ ๆ ก็ถูกทหารกับตำรวจล้อมจับ
คราวนี้หลินอวี่ประหลาดใจจริง ๆ!
เขาพินิจไกด์นำเที่ยวตรงหน้าอีกครั้ง ชายผิวคล้ำ รูปร่างท้วมเล็กน้อย ปกติมักมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบคนหัวการค้า
เมื่อเผชิญกับหายนะร้ายแรงที่อาจเกิดจากคลังอาวุธมหาศาล และสิ่งล่อใจจากเงินห้าหมื่นรูปี มาลิกกลับเลือก... เสี่ยงกับสิ่งที่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ยืนกรานจะ “เป็นตายร่วมกัน” กับเขาอย่างนั้นหรือ?