เมื่อเห็นตัวเลขสุดท้ายที่ปรากฏบนหน้าจอเครื่องรูดบัตร — “¥189,650.00” มุมตาของหลินอวี่ก็กระตุกอย่างแรง
“ไม่ถึง 200,000 หยวน?!”
ราคานี้ถูกเสียจนเขารู้สึกเหมือนกำลังทำบาปอย่างไม่สมจริง!
ของเล่นสังหารที่มากพอจะติดอาวุธให้หน่วยรบชั้นยอดหนึ่งหน่วย แถมยังมีจรวดหลายสิบลูกที่ระเบิดรถหุ้มเกราะให้พลิกคว่ำได้ แต่กลับจ่ายเงินไปน้อยนิดเหลือเชื่อ!
ต้องรู้ไว้ว่าในประเทศ เงินเท่านี้อาจซื้อรถเอสยูวีร่วมทุนดี ๆ สักคันยังไม่ได้ด้วยซ้ำ!
แต่ที่นี่ เขาได้อะไรกลับมาบ้าง?
เดสเสิร์ตอีเกิลสองกระบอกที่ยิงทะลุกะโหลกช้างได้! (.50AE)
เอชเค416สองกระบอก อาวุธชั้นยอดสำหรับการรบในตรอกซอกซอย!
เอเค47 สองกระบอก ปืนเก๋าสนามรบ!
ปืนกลพีเคเอ็มสองกระบอกที่สาดกระสุนได้ไกลถึง 1 กิโลเมตร!
ปืนลูกซองยูซาส-12 สองกระบอกที่ยิงคนจนพรุนเป็นตะแกรง!
อาร์พีจี-7 สองชุด อาวุธชั้นยอดสำหรับบุกทะลวง!
แถมกระสุนสารพัดชนิดกองพะเนินเป็นภูเขา กับจรวดอีก 50 ลูก!
นี่มันซื้ออาวุธสงครามตรงไหนกัน?
ราคาถูกเหมือนผักกาดขาวที่ขายชั่งกิโลส่งเลยต่างหาก!
หลินอวี่ถึงกับสงสัยว่าเสี่ยวมุฮัมหมัดคำนวณเงินผิดหรือเปล่า หรือราคานี้จะรวม “ค่าบริการพิเศษ” บางอย่างไว้แล้ว?
“เพื่อน ร่วมงานกันสนุกมาก! คราวหน้ามาอีก ฉันลดให้ 10 เปอร์เซ็นต์!” เสี่ยวมุฮัมหมัดยิ้มกว้างพลางเก็บเครื่องรูดบัตร เห็นได้ชัดว่าพอใจกับการซื้อขายครั้งนี้มาก
เขาตบไหล่หลินอวี่เบา ๆ แล้วส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยพาไปตรวจของที่โกดัง
คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ
สภาพห้องพักเรียบง่ายในชนบทนั้นแย่เกินจะบรรยาย เตียงแข็ง ผ้าห่มมีกลิ่นอับ เสียงหมาเห่าที่ดังมาเป็นครั้งคราวจากนอกหน้าต่างกับเสียงแมลงที่ไม่รู้จัก ทำให้หลินอวี่ซึ่งเคยชินกับชีวิตสะดวกสบายในยุคปัจจุบันพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ
หลินอวี่ปิดตา แต่กลับตื่นตัวอย่างยิ่ง
อยู่ต่างบ้านต่างเมือง ข้างตัวมีกำแพงกั้นเพียงชั้นเดียวจากกองอาวุธสงครามที่สูงเป็นภูเขา แม้จะมีระบบติดตัว ความรู้สึกแปลกถิ่นและไม่ปลอดภัยอย่างรุนแรงก็ยังทำให้เขาหลับ ๆ ตื่น ๆ