เพื่อสานต่อความปรารถนาสุดท้ายของพ่อ เขาพาภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันออกเดินทางไปยังต่างถิ่น ตั้งรกรากในอิสลามาบัด เวลาผ่านไปกว่าสิบปี เขาไม่เคยเหยียบย่างกลับมายังผืนดินที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวดแห่งนี้อีกเลย
“เพราะงั้น บอส” มาลิกยิ้มขื่นเป็นครั้งสุดท้าย “ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากหาเลี้ยงชีพด้วยการผลิตปืน แต่ผมไม่กล้ากลับมาต่างหาก ทุกครั้งที่เห็นปืนพวกนั้น ผมก็จะนึกถึงพ่อ...”
หลินอวี่รับฟังอย่างเงียบงัน ไม่ได้เอ่ยแทรก
เขาสัมผัสได้ถึงความเศร้าโศกและความสิ้นหวังอันหนักอึ้งในคำพูดของมาลิก
เงาของสงครามและความเกลียดชังไม่เคยห่างหายไปจากผืนดินแห่งนี้อย่างแท้จริง
ความเจ็บปวดอันหนักอึ้งและความทรงจำที่ฝังรากอยู่ในไป๋ซาวา ทำให้หัวใจของมาลิกยังคงปวดร้าวทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับบ้านเกิด
หลินอวี่เข้าใจความรู้สึกซับซ้อนนี้
เขาต้องการตัวแทนท้องถิ่นที่ไว้ใจได้ ส่วนมาลิกก็ต้องการงานที่มั่นคงและเงินเดือนสูงพอจะทำให้ทั้งตัวเขาและครอบครัวที่อยู่ห่างไกลในอิสลามาบัดมีชีวิตที่ดีขึ้น
นี่คือสายใยแห่งความไว้วางใจอันเปราะบางระหว่างพวกเขา
หลินอวี่เชื่อว่า ตราบใดที่เขายังคงรักษาสัญญาเรื่องความปลอดภัยและผลประโยชน์ สายใยนี้ก็จะแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อย ๆ
รถแล่นเข้าสู่เขตเมืองไป๋ซาวา มาลิกเลี้ยวเข้าถนนเก่าแก่สายหนึ่งที่ดูทรุดโทรมอย่างคุ้นเคย ก่อนจะจอดลงหน้าตึกเก่าซึ่งผนังลอกกระเทาะจนเห็นรอยด่าง ราวกับพร้อมจะพังถล่มได้ทุกเมื่อ
“ที่นี่แหละครับ บอส” มาลิกชี้ไปยังหน้าต่างบานหนึ่งบนชั้นสามที่ปิดสนิท แววตาซับซ้อน
“บ้านเก่าที่พ่อทิ้งไว้ให้ผม ไม่ได้กลับมาสิบกว่าปีแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้จะกลายเป็นยังไงบ้าง”
เขาสูดหายใจลึก ราวกับรวบรวมความกล้า “ผมเคยรับปากว่าจะเลี้ยงอาหารบ้านเกิดที่ดีที่สุดให้คุณ ร้านข้าง ๆ นั่นแหละครับ เป็นร้านเก่าแก่หลายสิบปี ข้าวหมกบิรยานีทำได้ยอดเยี่ยมที่สุด! รสชาตินี้ผมกินมาตั้งแต่เด็ก”