ภายในรถ ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็ไม่อาจดับความร้อนวูบวาบในใจของหลินอวี่ ซึ่งเกิดจากการพัฒนาขึ้นอีกขั้นของวิชาปืนได้
เขาพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง ปลายนิ้วยังราวกับหลงเหลือสัมผัสเย็นเฉียบของปืนกลอก และจังหวะอันน่าพิศวงยามกระสุนพุ่งเข้าเป้าอย่างแม่นยำ
“วิชาปืนระดับชำนาญ นี่เพิ่งเป็นแค่จุดเริ่มต้น!”
ในใจเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าต่อขอบเขตที่สูงขึ้น
“ถ้าฝึกวิชาปืนจนถึงระดับ ‘เชี่ยวชาญ’ ‘สำเร็จขั้นสูง’ หรือแม้แต่ ‘สมบูรณ์แบบ’ ได้ล่ะ? จะเป็นภาพเช่นไร? ยิงธนูทะลุหยางในระยะร้อยก้าว? หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับปืน? หรือใช้จิตล็อกเป้าหมาย? กระทั่งทำให้กระสุนเลี้ยวโค้งได้?”
สิ่งที่ทำให้เขาคันไม้คันมือยิ่งกว่าคือ แผงสถานะจะปลดล็อกทักษะอื่นได้อีกไหม? ธนู? การต่อสู้? อาวุธเย็น? หรือแม้แต่วิชายุทธ์เหนือธรรมชาติในตำนาน?
ทุกความคิดเปรียบเหมือนก้อนหินที่ตกลงในทะเลสาบกลางใจ ก่อเกิดระลอกคลื่นซ้อนกันเป็นชั้น
บนเบาะคนขับ มาลิกกำพวงมาลัยแน่น จ้องมองถนนเบื้องหน้า ภายนอกดูตั้งใจขับรถ แต่ในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์!
เขาลอบมองหลินอวี่ที่หลับตาพักผ่อนอยู่เบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง
“เพิ่งได้จับปืนแค่สองสามวัน แต่วิชาปืนกลับร้ายกาจถึงเพียงนี้ นี่มันผิดธรรมชาติชัด ๆ!” เมื่อนึกถึงพรสวรรค์ด้านภาษาที่เหลือเชื่อของหลินอวี่อีก ไม่ว่าจะภาษาอูรดูหรือภาษาถิ่นของหมู่บ้านดารา เขาก็พูดได้คล่องแคล่วเป็นธรรมชาติราวกับภาษาแม่...
เรื่องนี้อธิบายด้วยคำว่า “อัจฉริยะ” ไม่ได้แล้ว!
“เขาต้องเป็นทูตที่อัลลอฮ์ส่งลงมา หรือไม่ก็เป็นเทพเจ้าที่จุติลงมาเดินดิน!” หัวใจของมาลิกเต้นรัว ความยำเกรงที่มีต่อหลินอวี่ฝังลึกเข้าไปถึงกระดูก ขณะเดียวกันก็เกิดความภักดีอันยากจะบรรยาย ซึ่งแทบจะคลั่งไคล้ขึ้นมา