------
ย้อนกลับมาที่ปัจจุบัน ริมถนนเปลี่ยวร้าง
รถฮอนด้าเก่าคร่ำคร่าจอดอยู่ข้างทาง เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ
นอกหน้าต่างรถคือทะเลทรายสีเหลืองดินสุดลูกหูลูกตา อันเป็นภูมิประเทศเฉพาะของปากีสถานตะวันตกเฉียงเหนือ แสงแดดแผดเผาผืนดิน ไอร้อนบิดเบือนอากาศที่อยู่ไกลออกไป เปล่าเปลี่ยวน่าสะพรึงราวกับเป็นสุดขอบโลก
“บอส ที่นี่มันกันดารชะมัด นกยังไม่บินมาอึเลย นอกจากรถบรรทุกที่ผ่านมานาน ๆ ครั้ง ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาคน” มาลิกเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลางมองทิวทัศน์น่าเบื่อด้านนอกแล้วพูดขึ้น
หลินอวี่เปิดประตูรถ ไอร้อนพุ่งปะทะใบหน้า
เขาสูดหายใจลึก กวาดตามองพื้นที่โล่งกว้างรอบด้าน เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วจึงหยิบปืนพกกล๊อก 17 ที่ติดตั้งอุปกรณ์เก็บเสียงออกมา
“ผมลองยิงปืนหน่อย” น้ำเสียงของหลินอวี่แฝงความตื่นเต้นที่แทบสังเกตไม่เห็น
“ฮ่า ๆ ๆ! บอส เชิญลองได้เต็มที่เลยครับ! ที่นี่ ต่อให้ยิงปืนใหญ่ก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอก!” มาลิกหัวเราะกว้าง ก่อนจะลงจากรถตามไป ยืนพิงประตูรถเตรียมชมวิชาปืนของเจ้านาย
หลินอวี่เดินห่างจากรถไปสิบกว่าเมตรแล้วหยุดยืน
เขาไม่ได้ยิงทันที แต่หลับตาลง ปรับลมหายใจให้จิตใจสงบนิ่งอย่างสมบูรณ์
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาของเขาคมกริบราวเหยี่ยว จับจ้องก้อนหินสีเทาขาวขนาดเท่ากำปั้น ซึ่งฝังอยู่ในทรายครึ่งหนึ่ง ห่างออกไป 15 เมตร
“ปัง!”
ปืนพกที่ติดตั้งอุปกรณ์เก็บเสียงส่งเสียงทึบเบา ๆ หลินอวี่ถ่ายแรงสะท้อนกลับออกไปได้อย่างมั่นคง