“แผงสถานะล้างข้อมูลได้ด้วย สมกับเป็นมืออาชีพจริง ๆ” หลินอวี่แอบชื่นชมในใจ วิธีนี้ทั้งมีประสิทธิภาพและแนบเนียนกว่าการวางเพลิงเผาศพมาก
หลินอวี่พาศพข้ามมิติกลับมายังจุดพักชั่วคราวในโลกต้าโจวทันที โดยไม่เสียเวลาแม้แต่น้อย
เขารีบถอดเสื้อผ้าทั้งหมดออกจากศพ—เสื้อยืด กางเกงขายาว กางเกงชั้นใน รองเท้า ถุงเท้า—รวมถึงสิ่งของทุกอย่างที่อาจมีร่องรอยของโลกยุคใหม่ แล้วเก็บรวบรวมไว้ด้วยกัน
“โลกต่างมิติมีพลังเหนือธรรมชาติ ใครจะรู้ว่ามีวิธีติดตามสืบย้อนอะไรบ้าง ห้ามเหลือร่องรอยจากโลกยุคใหม่ไว้แม้แต่นิดเดียว!” เขารู้ดีว่าความรอบคอบนั้นสำคัญเพียงใด
เมื่อจัดการเสื้อผ้าเสร็จ หลินอวี่ลากศพเปลือยเปล่าไปยังพุ่มไม้ลึกนอกจุดพัก ซึ่งอยู่ห่างจากแหล่งน้ำ แล้วโยนทิ้งไว้อย่างไม่ใส่ใจ
“โฮ่ง—!”
แทบจะทันทีที่ศพตกถึงพื้น เสียงหมาป่าหอนด้วยความตื่นเต้นและละโมบหลายเสียงก็ดังมาจากป่าทึบที่อยู่ไกลออกไป!
ดวงตาสีเขียวเรืองรองหลายคู่กะพริบอยู่หลังพุ่มไม้ ก่อนจะพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“เจ้าหน้าที่เก็บกวาดของธรรมชาติ ทำงานได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ” หลินอวี่ไม่รั้งรออีกต่อไป เขาหันหลังแล้วหายวับไป
เมื่อกลับมายังยุคปัจจุบันในร้านอาหารเก่าที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศ หลินอวี่ก็เห็นมาลิกนั่งไม่ติดเก้าอี้อยู่ข้างโต๊ะอาหารมันเยิ้ม ราวกับมดบนกระทะร้อน
ใบหน้าของเขาซีดขาว นิ้วเคาะโต๊ะโดยไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องประตูเขม็ง ทุกครั้งที่มีลมพัดหรือเกิดความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย ร่างกายของเขาก็เกร็งขึ้นทันที
จนกระทั่งหลินอวี่ปรากฏตัวตรงประตู มาลิกถึงได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ร่างทั้งร่างทรุดลงบนเก้าอี้ เหงื่อเย็นที่แผ่นหลังแทบจะซึมทะลุเสื้อเชิ้ต
“บอส! คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ? พวกพ้องของไอ้หมาบ้านั่นไม่ได้เจอคุณใช่ไหม?” มาลิกถามเสียงเบา น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความรู้สึกเหมือนรอดตายมาได้หวุดหวิด