หลินอวี่นั่งแผ่หลาอยู่บนโซฟา นิ้วมือถูไถปกหนังสือ《พลังวัวคลั่ง》หยาบกระด้างไปมาโดยไม่รู้ตัว
“พลังวัวคลั่ง… ขั้นกายเนื้อขั้นสูงสุด…” คำพูดเสียงทุ้มของจางต้ายังคงดังก้องอยู่ข้างหู
หากเป็นคนอื่น พอได้เคล็ดวิชาเข้าสู่หนทางเหนือสามัญที่ใฝ่ฝันมานาน คงตื่นเต้นจนแทบอดใจไม่ไหว รีบลงมือฝึกฝนทันที!
แต่หลินอวี่ไม่เหมือนคนอื่น
เขารู้ดีว่ารีบร้อนเกินไปย่อมไม่ได้ผล เรื่องใหญ่ต้องมีใจสงบนิ่ง
“ใจร้อนกินเต้าหู้ร้อนไม่ได้ ทำความเข้าใจก่อน แล้วค่อยลงมือ!” เขาสูดหายใจลึก ข่มความกระสับกระส่ายในใจลง แววตากลับมาปลอดโปร่ง ก่อนเปิดหนังสือเล่มเล็กที่แบกรับความหวังอย่างมั่นคง
หน้าแรกของหนังสือมีตัวอักษรโบราณไม่กี่บรรทัด ลายเส้นหนักแน่น ดุจเหล็กจารเงินขีด!
โครงสร้างตัวอักษรซับซ้อน ระหว่างเส้นขีดแผ่กลิ่นอายดุดันราวกับสัตว์ยักษ์แห่งแดนทุรกันดารที่พุ่งเข้าปะทะ!
นี่ไม่ใช่อักษรชนิดใดบนโลกแน่นอน!
“ความเชี่ยวชาญภาษาแห่งหมื่นภพ—เริ่มทำงาน!”
หลินอวี่ขยับจิตเล็กน้อย แสงเรืองรองวาบขึ้นบนหน้าต่างในทะเลจิตสำนึก!
อักษรแปลกตาเหล่านั้นพลันเปลี่ยนเป็นความหมายแจ่มชัด ราวกับถูกถอดรหัส แล้วหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา:
“พลังเกิดจากราก เริ่มจากขา ผ่านกระดูกสันหลัง รวมศูนย์ที่หมัด!
วัวคลั่งคือสัตว์แห่งพละกำลังมหาศาลในยุคบรรพกาล! ร่างดุจขุนเขา เคลื่อนไหวดุจสายฟ้า! พุ่งชนไร้ผู้ต้าน อานุภาพกลืนกินฟ้า!
ผู้ฝึกพลังนี้มิได้แสวงหาความพลิ้วไหวแปรเปลี่ยน แต่เน้นฝึกพลังให้ถึงขีดสุด!
หลอมเส้นเอ็นให้ขดเกร็งดุจเอ็นวัว เสริมกระดูกให้แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า;
เร่งโลหิตให้ไหลบ่าดุจเลือดวัว หลอมเจตจำนงให้คำรามดุจวัวคลั่ง!
พลังพันจินทั่วร่าง อานุภาพหมื่นจวินรวมที่หมัด บุกไปข้างหน้าไม่หวนกลับ ทำลายเมืองผ่าขุนเขา!
……
จงจำไว้: พลังยังไปไม่ถึง แต่เจตจำนงต้องนำหน้า! ปราณยังไม่ปะทุ แต่อานุภาพต้องก่อตัวแล้ว! ยอมแตกหักแต่ไม่ยอมงอ! แข็งแกร่งถึงที่สุดและเปี่ยมพลังหยาง!
ผู้ไร้กำลังอย่าฝึก! ผู้มีลมหายใจสั้นอย่าบำเพ็ญ! ผู้ขลาดกลัวห้ามแม้แต่เหลือบมอง!”
“ซี๊ด—!” หลินอวี่สูดลมหายใจเย็นเฮือกหนึ่ง!
เคล็ดหลักนี้มีเพียงไม่กี่ถ้อยคำ แต่กลับแผ่เจตจำนงอันโอหัง ดุดัน และมุ่งหน้าไปไม่คิดถอย!