ดวงตากลมโตของเฉินซีราวกับพูดได้ เธอกะพริบตาแทบไม่ลง พลางมองหลินอวี่พูดคุยหัวเราะกับเชฟชาวฝรั่งเศสอย่างสนอกสนใจและอยากรู้อยากเห็น
ภาษาฝรั่งเศสแสนคล่องแคล่วและไพเราะของหลินอวี่เปรียบเสมือนเสียงดนตรีที่ไหลริน กระโดดโลดเต้นอยู่ในแววตาตื่นเต้นของเชฟ
เขาเอ่ยชมความประณีตของอาหารได้อย่างพอเหมาะ รอยยิ้มบนใบหน้าเชฟยิ่งกว้างขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายถึงกับสั่งให้พนักงานนำเค้กช็อกโกแลตลาวาชั้นดีมาให้สองชิ้น พร้อมคูปองส่วนลดวีไอพีระดับสูงที่ประทับตราสัญลักษณ์สีทอง
“Merci beaucoup, Chef Pierre! C’était un plaisir!” (ขอบคุณมากครับ เชฟปิแอร์! เป็นเกียรติของผมครับ!) หลินอวี่รับของมาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนกล่าวขอบคุณเป็นภาษาฝรั่งเศสอีกครั้ง
เชฟพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วเดินจากไป
หลินอวี่จึงหันกลับมาสบสายตาจ้องเขม็งของเฉินซี เขายักไหล่อย่างจนใจ “คุณเฉิน มองอย่างเดียวไม่พูดอะไรเลยครับ? หน้าผมมีดอกไม้ติดอยู่หรือไง?”
เฉินซีหัวเราะพรืด แววตาเป็นประกายระยิบระยับ แฝงความเจ้าเล่ห์และชื่นชมอยู่เล็กน้อย “นักศึกษาหลิน ฉันเพิ่งสังเกตว่าคุณมีเสน่ห์ขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ! ความลับในตัวคุณก็เหมือนหัวหอม ปอกออกชั้นหนึ่งก็ยังมีอีกชั้น ชวนให้อยากค่อย ๆ ลอกดูไปทีละชั้นจริง ๆ...”
หลินอวี่ยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนกระแอมกลบเกลื่อน “ผมจะมีความลับอะไรได้ครับ? ระวังความอยากรู้อยากเห็นจะฆ่าแมวเอานะครับ กับดักอยู่ตรงหน้าแล้ว คุณเฉินอย่าเผลอเดินตกลงไปล่ะ”
“เชอะ! ใครจะตกลงไปยังไม่แน่หรอก!” เฉินซีขมวดจมูกเล็ก ๆ แล้วใช้ช้อนเงินตักเค้กช็อกโกแลตลาวาเข้าปาก รสหวานทำให้เธอหรี่ตาลง “อื้ม! อร่อยจัง!”
หลังชิมของหวานเสร็จ หลินอวี่ก็รูดบัตรจ่ายเงินอย่างคล่องแคล่ว