หลินอวี่เข็นรถล้อเดียวที่ว่างเปล่า ฝีเท้ารวดเร็วดุจลม แทบจะวิ่งพุ่งออกจากหมู่บ้านสือฉือ!
เขากวาดตามองพุ่มไม้รกร้างนอกหมู่บ้านอย่างเฉียบคม ก่อนจะจับตาจุดอับแห่งหนึ่งซึ่งถูกบดบังด้วยโขดหินสูงใหญ่และพงหนามหนาทึบได้อย่างรวดเร็ว
“ตรงนี้แหละ!”
เขาพุ่งเข้าไปโดยไม่ลังเล หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครแอบมองอยู่รอบ ๆ จิตสำนึกก็จมดิ่งเข้าสู่ทะเลจิตทันที!
“ข้ามมิติ!”
มิติสั่นไหวบิดเบี้ยวราวกับระลอกคลื่นบนผิวน้ำ!
วินาทีต่อมา กลิ่นอับชื้นร้อนระอุของป่าดงดิบก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเฉพาะตัวของห้องใต้ดินในวิลล่ายุคปัจจุบัน กลิ่นคอนกรีตผสมสารดูดความชื้น
“เฮ้อ...” หลินอวี่ถอนหายใจยาว เส้นประสาทที่ตึงเครียดในที่สุดก็ผ่อนคลายลง เขายกข้อมือขึ้นมองนาฬิกา
บ่ายสองโมงตรง!
“เวลาหยุดนิ่งจริง ๆ ด้วย!” หลินอวี่อดตะลึงกับความสามารถเหนือสามัญของแผงสถานะไม่ได้
นั่นหมายความว่าเขาใช้เวลาตั้งแต่บ่ายจรดเย็นอยู่ในโลกต้าโจว วุ่นวายอยู่เกือบครึ่งวัน แต่ในโลกปัจจุบันกลับผ่านไปเพียง...อาจไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ?
พลังพิเศษแบบนี้ ขออีกสักโหลได้ไหม!!
“มีเวลาตลอดบ่ายก็เหลือเฟือ!” แววตาหลินอวี่วูบไหว เวลาเท่ากับประสิทธิภาพ!
เขารีบถอดชุดสั้นผ้าหยาบของพ่อค้าเร่ที่เปื้อนฝุ่นและชุ่มเหงื่อ เผยให้เห็นเสื้อเกราะกันแทงสีดำที่สวมแนบกายอยู่ข้างใน
จากนั้นเขาก็เริ่มถอด “อาวุธร้ายแรง” ที่ซ่อนไว้กับตัว
ซองปืนชักเร็วตรงเอว: ชักเดสเสิร์ตอีเกิลกระสุน .50 ออกมา สัมผัสเย็นเยียบของโลหะยังคงเดิม
หยิบระเบิดมือป้องกันตัว M67 หนักอึ้งสองลูกออกจากอกเสื้อ
ปลดปืนเล็กยาวจู่โจมพานท้ายพับได้ AKS-74U ซึ่งสะพายอยู่ด้านหลังลงมา (ขนาดกระสุน 5.45x39 มม.)
ถอดมีดทหารคมกริบกับเครื่องช็อตไฟฟ้าแรงสูงออกจากบริเวณน่อง
เมื่อมองอาวุธร้ายที่วางเกลื่อนอยู่บนโต๊ะ หลินอวี่ก็อดหวาดหวั่นและโล่งใจขึ้นมาพร้อมกันไม่ได้
“ยังดีที่จางต้าซื่อตรงเปิดเผย ไม่มีเจตนาร้าย”