คุณหนูตัวปลอมสายเพี้ยน ปั่นทุกคนจนเสียศูนย์

ตอนที่ 2 คุณหนูตัวปลอมสายฮาพาเพี้ยนกันไปหมด

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

พอได้ยินคำพูดของหนิงเยว่ สีหน้าของพ่อหนิงกับแม่หนิงก็แข็งค้างไปเล็กน้อย

“เธอ... เธอย้ายออกไปอยู่ข้างนอกชั่วคราวแล้ว ลูกไม่ต้องสนใจหรอก”

เห็นสีหน้าของพ่อแม่แล้ว หนิงเยว่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

หลายปีมานี้ หนิงเยว่ใช้ชีวิตข้างนอกได้ไม่เลวเลย แม้จะพลัดหลงไป แต่ก็ได้รับการอุปการะจากครอบครัวใจดีครอบครัวหนึ่ง

เพียงแต่พ่อแม่บุญธรรมของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในช่วงที่เธอเรียนมัธยมปลาย หลังจากนั้นเธอก็ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาตลอด

ตอนเข้ามหาวิทยาลัย เธอได้ทุนเต็มจำนวนและไม่ต้องเสียค่าเล่าเรียน แถมยังทำงานพิเศษหาเลี้ยงตัวเองด้วย เงินที่ได้ก็เหลือเฟือสำหรับใช้ชีวิต

หลังเรียนจบได้ไม่นาน เธอก็ถูกตามตัวกลับมา จึงไม่ได้ลำบากอะไรมากนัก

สำหรับน้องสาวคนนั้น เธอไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ อีกฝ่ายเป็นลูกบุญธรรมของพ่อแม่ และใช้ชีวิตอยู่ข้างกายพ่อแม่แทนเธอมาหลายปี เธอจึงรู้สึกขอบคุณเรื่องนี้อยู่บ้าง

แต่นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีความรู้สึกอื่นอีก

“เยว่เยว่ ตอนนี้ลูกกลับมาแล้ว ต้องให้ทุกคนรู้สถานะของลูกนะ พ่อมีรายการวาไรตี้รายการหนึ่ง อยากลองไปร่วมไหม เพื่อนพ่อเป็นคนลงทุนในรายการนี้ ลูกไม่ต้องห่วง แค่ทำตามใจตัวเองก็พอ”

ถึงตอนนี้หนิงเยว่จะถูกตามตัวกลับมาแล้ว แต่คนนอกก็ยังไม่รู้ว่าเธอหน้าตาเป็นอย่างไร

เดิมทีเขาคิดจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับ แต่หนิงเยว่ไม่ยอม บอกว่าเป็นการเอิกเกริกเกินไป

เห็นพ่อที่ดูประหม่าอยู่หน่อย ๆ หนิงเยว่ก็พยักหน้า แค่ไปร่วมรายการวาไรตี้รายการหนึ่งเอง ในเมื่อทำให้พ่อแม่มีความสุขได้ งั้นก็ไปแล้วกัน

พอเยียนจือจือรู้ว่าจะได้ไปร่วมรายการวาไรตี้ เธอก็ออกไปซื้อของทันที

ออกไปใช้ชีวิตข้างนอกทั้งที ก็ต้องทำให้ตัวเองสบายหน่อยสิ แถมได้ยินว่ารายการนี้เป็นแนวใช้ชีวิต สถานที่ถ่ายทำก็เปลี่ยนไปทุกครั้ง

หน้าร้อนขนาดนี้ ต้องมีน้ำดอกไม้ไล่ยุงกับสเปรย์กันยุงแน่นอน ส่วนอุปกรณ์กันแดดก็ขาดไม่ได้ ได้ยินว่าจุดหมายแรกคือชายทะเลด้วย

ตอนเพ่ยคูมาถึง เยียนจือจือกำลังลองสวมผ้าคลุมหน้ากันแดดอยู่พอดี

พอได้ยินเสียงกริ่ง เธอก็วิ่งไปเปิดประตูทันที

เพ่ยคูมองสิ่งมีชีวิตประหลาดตรงหน้า ซึ่งเอาผ้าปิดหน้าจนมิด เหลือรูไว้แค่สามรูตรงดวงตากับปาก แล้วก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่

“เยียนจือจือ! นี่เธอกำลังเล่นอะไรอีกเนี่ย!”

“รู้ไหมว่าคนทำคนตกใจนี่ทำเอาหัวใจจะวายได้เลยนะ! ยังดีที่เป็นตอนกลางวัน ถ้าเป็นกลางคืน ป่านนี้เธอคงต้องมาเก็บศพฉันแล้ว!”

มีศิลปินแบบนี้อยู่ในสังกัด ชีวิตเขาคงซวยมาแปดชั่วโคตร!

ข่าวฉาวกับข่าวลือรัก ๆ ใคร่ ๆ ไม่มีจริง แต่คุณหนูคนนี้ไม่ทำอะไรตามแบบแผนเลยสักอย่าง!

เมื่อก่อนก็อารมณ์ร้าย แต่ช่วงก่อนจู่ ๆ นิสัยก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ถึงอารมณ์จะดีขึ้น แต่ทั้งตัวกลับเข้าสู่โหมดปล่อยจอย

ถ้าไม่ต้องทำงานก็ไม่ทำ ถ้าอิดออดได้ก็อิดออด จนทุกครั้งเขาต้องใช้เงินมาล่อเท่านั้น

เยียนจือจือมองผู้จัดการที่หน้าซีดเผือดตรงหน้า พลางลูบผ้าคลุมหน้ากันแดดแล้วพูดว่า “นี่ไม่เรียกว่าเล่นอะไรสักหน่อย คุณบอกให้ฉันเตรียมตัวดี ๆ ไม่ใช่เหรอ ฉันก็กำลังเตรียมของที่จะใช้ตอนไปร่วมรายการอยู่นี่ไง”

เพ่ยคู: “???” นี่เธอเรียกของที่เตรียมไปร่วมรายการเนี่ยนะ! ใครเขาใส่ของแบบนี้ไปออกรายการกันเล่า! คุณพี่! เธอเป็นดาราสาวนะ! ของน่าเกลียดขนาดนี้จะเอามาคลุมหน้าได้ยังไง!

เพ่ยคูยกมือกุมหัวใจ สูดหายใจลึก ๆ พยายามสงบสติอารมณ์

“เยียนจือจือ เธอรู้ไหมว่าตัวเองเป็นใคร เธอเป็นดาราสาวนะ! แต่งตัวเป็นแบบนี้แล้ว ยังอยากอยู่ในวงการบันเทิงต่อไหม!”

“คนอื่นไปออกรายการวาไรตี้แทบอยากจะแต่งตัวให้สวยเหมือนดอกไม้ แต่เธอดีเลย แต่งตัวเป็นโจรซะงั้น! ถ้าไอ้ของนี่เป็นสีดำ แล้วมีดให้เธอสักเล่ม เธอคงออกไปปล้นคนได้เลย!”

เยียนจือจือเห็นน้ำลายที่เพ่ยคูพ่นกระเด็นออกมา ก็อดดีใจไม่ได้ที่สวมผ้าคลุมหน้ากันแดดไว้ “โธ่ ลองคิดอีกมุมสิ”

เพ่ยคูมองคุณหนูคนนี้อย่างหมดคำพูด ก่อนถามว่า “จะให้ฉันคิดมุมไหนอีกล่ะ ไหนลองพูดมาซิ ถ้าเธอเกลี้ยกล่อมฉันได้ ฉันจะยอมให้ใส่ไอ้นี่ไป”

ได้ยินแบบนั้น เยียนจือจือก็มีแรงฮึดขึ้นมาทันที เธอหยิบอุปกรณ์กันแดดออกมาทั้งชุดแล้วเริ่มอธิบาย

“ดูสิ รังสีอัลตราไวโอเลตริมทะเลแรงขนาดนี้ ถ้าพวกเขาโชว์ผิวกันทุกวัน อีกไม่กี่วันผิวก็คล้ำกันหมดแล้ว แต่ฉันมีของพวกนี้ไม่เหมือนกัน ถึงจะน่าเกลียดไปหน่อยก็เถอะ แต่พอเข้าไปในร่มแล้วถอดออก ฉันก็จะเป็นคนที่ขาวที่สุด!”

“รายการวาไรตี้คงไม่ได้ถ่ายกลางแจ้งตลอดทั้งรายการหรอกใช่ไหม แค่ย้ายเข้าไปถ่ายในร่ม ก็กลายเป็นสนามของฉันแล้ว!”

เพ่ยคู: “...” จะว่าไป เขาก็โดนเกลี้ยกล่อมไปนิดหนึ่งจริง ๆ

เห็นสีหน้าเพ่ยคูเริ่มอ่อนลง เยียนจือจือก็เร่งเครื่องต่อ “อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้ทำให้คนอื่นเดือดร้อน ฉันทำของฉันเอง จำได้ว่าฉันเซ็นสัญญาไว้ห้าปีใช่ไหม ตอนนี้ก็ปีที่ห้าพอดี ฉันคิดไว้แล้วว่าพอสัญญาหมด ฉันจะออกจากวงการบันเทิง”

เพ่ยคู: “!!!”

“เดี๋ยวนะ เธอพูดจริงเหรอ!” เขานึกว่าที่คุณหนูพูดเมื่อวานว่าจะออกจากวงการบันเทิงเป็นแค่คำพูดเล่น ๆ เสียอีก

เยียนจือจือหันหัวไข่พะโล้ของตัวเองกลับมา แล้วมองเขาอย่างจริงจัง “พูดจริงสิ ฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองไม่ค่อยเหมาะกับวงการบันเทิง ไหน ๆ ก็ใกล้จะออกจากวงการแล้ว จะกดข่มนิสัยตัวเองไปทำไมล่ะ”

“ถ้ามีคนในอินเทอร์เน็ตด่าฉัน ก็ปล่อยให้พูดไปสิ ฉันไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้ายอะไรสักหน่อย อย่างมากก็แค่แต่งตัวเป็นอุลตร้าแมนเท่านั้นเอง”

เพ่ยคู: “...” เธอนี่รู้ตัวดีเหมือนกันนะว่าตัวเองดูเป็นยังไง

ผ้าคลุมหน้ากันแดดของเยียนจือจือเป็นลายอุลตร้าแมนจริง ๆ เธอยังซื้อแว่นว่ายน้ำสีไข่เค็มมาอีกชุด เข้าคู่กันพอดี ทั้งตัวเธอเหมือนอุลตร้าแมนที่มีชีวิตเลยทีเดียว

“เธอคิดดีแล้วจริง ๆ ใช่ไหม”

เยียนจือจือพยักหน้าอย่างจริงจัง “คิดดีแล้ว โลกที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแบบนี้ไม่เหมาะกับฉัน ฉันตัดสินใจจะทำตามใจตัวเอง”

เห็นท่าทางจริงจังของเธอแล้ว เพ่ยคูก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะคอยเกลี้ยกล่อมใคร เขาดูแลเยียนจือจือมาห้าปี ย่อมรู้ดีว่านิสัยของเธอไม่เหมาะกับวงการบันเทิง ไม่ว่าจะเป็นนิสัยเมื่อก่อนหรือนิสัยตอนนี้ก็ตาม

ถึงตอนนี้คุณหนูตัวจริงจะกลับมาแล้ว แต่ตระกูลหนิงก็คงไม่ใจแคบกับลูกบุญธรรมคนนี้มากนัก อย่างน้อยชีวิตในอนาคตของเยียนจือจือก็น่าจะมีหลักประกัน อย่างไรก็สบายกว่าเขาที่เป็นคนธรรมดาอยู่แล้ว

“งั้นก็เตรียมตัวให้ดี รายการนี้ถ่ายทอดสด ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเธอจะถูกบันทึกไว้หมด”

“ช่วงนี้คนในอินเทอร์เน็ตวิจารณ์เธอกันหนักมาก เธอก็รู้ว่าเพราะอะไร เดิมทีฉันคิดว่าจะให้เธอแสดงท่าทีดี ๆ ในรายการสักหน่อย เพื่อรักษาภาพลักษณ์ตัวเอง แต่ในเมื่อเธอพูดแบบนี้แล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด”

เยียนจือจือมองผู้จัดการที่คอยเป็นห่วงเป็นใย แล้วสวมแว่นสีไข่เค็มของตัวเองอย่างตั้งใจ ก่อนทำท่าเคารพแบบอุลตร้าแมน

“ลำบากคุณมาตลอดเลยนะ!”

ตอนแรกเพ่ยคูคิดว่าตัวเองน่าจะซาบซึ้ง แต่พอเห็นภาพลักษณ์ของคนตรงหน้าแล้ว เขาก็ซาบซึ้งไม่ลงจริง ๆ

ถ้าเป็นตอนเด็ก ๆ มีอุลตร้าแมนมาทำความเคารพให้ เขาคงเอาไปคุยโวได้ทั่วทั้งถนนแล้ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป