วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนถึงวันที่รายการเริ่มออกอากาศ หลังได้รับแจ้ง เยียนจือจือก็เก็บข้าวของสุดรักสุดหวงแล้วออกเดินทางอย่างคล่องแคล่ว
ระหว่างที่เพ่ยคูขับรถไปส่งเธอ เขาก็บ่นไม่หยุด «ถึงเธอจะตั้งใจออกจากวงการแล้ว แต่ความสัมพันธ์กับคนอื่นที่ควรรักษาก็ยังต้องดูแลบ้างนะ อย่าไปแยกตัวจากคนอื่น แล้วก็อย่าให้คนอื่นแยกตัวจากเธอ เข้าใจไหม»
เยียนจือจือพยักหน้าหงึกหงักทั้งที่สวมผ้าปิดตาลายกบอยู่ ทั้งที่ผู้จัดการเพ่ยเป็นผู้ชายแท้ ๆ แต่ทำไมพอบ่นแล้วถึงได้ให้ความรู้สึกเหมือนแม่ขนาดนี้นะ แม่ผู้ชายชัด ๆ
เยียนจือจือคิดว่าตัวเองคงไม่มีวาสนาเรื่องพ่อแม่จริง ๆ ในโลกความเป็นจริง พ่อแม่ของเธอหย่ากัน ต่างฝ่ายต่างไม่ต้องการเธอ เธอจึงเติบโตมาเพียงลำพัง
ส่วนในโลกนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง พ่อแม่แท้ ๆ เสียชีวิตไปแล้ว พ่อบุญธรรมกับแม่บุญธรรมก็พอจะมีใจให้เธออยู่บ้าง แต่ความรู้สึกนั้นแทบจะเรียกว่าไม่มีเลยก็ได้
เวลาพ่อหนิงกับแม่หนิงอารมณ์ดี พวกเขาอาจดีกับลูกสาวบุญธรรมคนนี้ขึ้นมาหน่อย แต่ถ้าอารมณ์ไม่ดี ก็ไม่สนใจเธอเหมือนกัน พอเธอเอาแต่ใจขึ้นมาเมื่อไร พวกเขาก็ใช้เงินแก้ปัญหาทุกที
เพราะอย่างนั้น นิสัยของเจ้าของร่างเดิมจึงค่อนข้างบิดเบี้ยว เธอไม่เคยได้รับความรักจากพ่อแม่อย่างแท้จริง พอคุณหนูตัวจริงปรากฏตัวขึ้น เธอถึงได้หวาดหวั่นขนาดนั้น เพราะเห็นพ่อแม่เปลี่ยนท่าทีไป
【ได้ยินว่าเยียนจือจือจะมาออกรายการนี้ด้วยใช่ไหม? ตอนนี้เธอควรจะหาที่กอดเข่าร้องไห้ไม่ใช่หรือไง ยังกล้าโผล่มาออกรายการอีกเหรอ】
【คอมเมนต์ข้างบนคิดแคบไปแล้ว ตอนนี้เธอไม่ใช่คุณหนูใหญ่ตระกูลหนิงแล้ว ก็ต้องออกมาหาเงินสิ ถ้าไม่รีบเกาะกระแสโกยเงินสักกอบสองกอบ ตอนกระแสซาลงแล้วใครจะยังจำเธอได้】
สถานที่ที่แขกรับเชิญทุกคนต้องไปคือห้องพักผู้โดยสารในสนามบิน ตอนนี้กล้องถ่ายทอดสดเริ่มทำงานแล้ว มาดูกันว่าใครจะมาถึงเป็นคนแรก
ในห้องถ่ายทอดสดเถียงกันเสียงดังลั่นไปหมด ส่วนใหญ่เข้ามาเยาะเย้ยเยียนจือจือ
จริง ๆ แล้วเยียนจือจือก็ไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้ายอะไรสักหน่อย แต่พอเป็นเรื่องคุณหนูตัวจริงกับตัวปลอม ต่อให้หลายคนไม่รู้ความจริง พวกเขาก็มักจะเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอยู่ดี
ตอนเยียนจือจือเดินเข้ามา เธอยังนึกว่าตัวเองมาผิดที่ ไหนบอกว่ามาถึงตอนแปดโมงไง แล้วทำไมตอนนี้ไม่มีใครสักคน?
เธอเปิดประตูดู พอเห็นว่าไม่มีคนก็ปิดประตู แล้วเปิดใหม่อีกรอบ สีหน้าฉงนสุดขีด
【ฮ่า ๆ ๆ! เธอคิดว่าตัวเองเปิดประตูผิดท่าหรือไง ถึงได้เปิดใหม่อีกรอบ】
【ทำไมเธอเอากระเป๋ามาแค่ใบเดียวล่ะ? ปกติดาราออกงานไม่ต้องเอามาหลายใบเหรอ】
【ทำเป็นนิ่งไปงั้นแหละ คุณหนูตัวปลอมที่แย่งที่คนอื่นมาอยู่ ยังไม่รู้จักอายอีก!】
เยียนจือจือไม่รู้ว่าคนในห้องถ่ายทอดสดคอมเมนต์อะไรกัน เธอแค่สงสัยว่าทำไมตอนนี้ถึงไม่มีใครอยู่ที่นี่เลย
«ไม่ได้บอกให้มาตอนแปดโมงเหรอ หรือฉันมาสายจนทุกคนกลับไปหมดแล้ว?»
ไม่น่าจะใช่นะ ทีมงานผู้กำกับก็ยังอยู่ที่นี่ เธอคงไม่ได้มาสายหรอกมั้ง
«คุณเป็นแขกรับเชิญคนแรกที่มาถึง» ทีมงานผู้กำกับเห็นเยียนจือจือเข็นกระเป๋าเตรียมจะเดินออกไป จึงต้องรีบเอ่ยปากห้าม
ทำไมสาวคนนี้ถึงได้ใจกล้าขนาดนี้นะ คิดจะไปก็ไปเลย ไม่เห็นหรือไงว่าทีมงานผู้กำกับยังอยู่ตรงนี้
ที่แท้เธอเป็นคนแรกที่มาถึงนี่เอง งั้นก็สบายใจได้แล้ว
เยียนจือจือมองห้องโล่ง ๆ แล้วจู่ ๆ ก็หยิบเก้าอี้พับตัวจิ๋วออกมาจากช่องลับในกระเป๋าเดินทาง ก่อนจะนั่งลงอย่างสบายใจ
ทีมงานผู้กำกับ: …
«ฉันว่าพวกคุณจัดที่นี่ไม่ค่อยดีเลย น่าจะเอาเก้าอี้มาวางสักหน่อยสิ ไม่งั้นจะให้คนที่มาถึงก่อนนั่งกับพื้นหรือไง»
การจัดการแบบนี้ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย เยียนจือจือไม่รู้ไปหยิบเมล็ดแตงโมมาจากไหน แล้วก็นั่งไขว่ห้างแทะอย่างสบายอารมณ์บนเก้าอี้ตัวจิ๋ว
【ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอเหมือนมาพักร้อนเลยล่ะ? ไม่ใช่ว่ามีข่าวลือว่าเธอเสียใจจนแทบขาดใจ แถมยังโดนไล่ออกจากตระกูลหนิงหรอกเหรอ ทำไมดูไม่เหมือนเลย】
【ก็แกล้งทำไง ไม่งั้นจะทำอะไรได้】
เยียนจือจือไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดยังไง พอแทะเมล็ดแตงโมไปกำมือหนึ่งแล้วเห็นว่ายังไม่มีใครมา เธอก็หยิบหมอนอิงออกมาจากกระเป๋าเดินทางอีกใบ
ทีมงานผู้กำกับ: …
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด: …
«ผู้กำกับ เราควรเตือนเธอหน่อยไหมครับ อย่างน้อยก็ให้แนะนำตัวเองสักหน่อย ไม่อย่างนั้นจะมีอะไรให้ดูล่ะครับ» พนักงานคนหนึ่งถาม นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอศิลปินแบบนี้ ศิลปินคนไหนมาออกรายการก็อยากได้เวลาออกกล้องเยอะ ๆ อยากแสดงตัวกันทั้งนั้น
แต่คนนี้มาถึงแล้วไม่ทำอะไรเลย แถมยังพกเก้าอี้ เมล็ดแตงโม แล้วก็หมอนอิงมาเองอีก นี่คิดว่ามานอนหลับจริง ๆ หรือไง
ผู้กำกับยกโทรโข่งขึ้นประกาศ «ขอให้แขกรับเชิญแนะนำตัวด้วยครับ»
เยียนจือจือเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง «ยังต้องแนะนำตัวเองด้วยเหรอคะ?»
【คนนี้คิดว่าตัวเองเป็นดาราดังหรือไง? นึกว่าทุกคนรู้จักตัวเองหมดแล้วมั้ง】
【โตมาในรังทองก็ปิดกลิ่นอายความจนบนตัวไม่มิดอยู่ดี ไม่เคารพคนอื่นเลยสักนิด มิน่าฉันถึงรู้สึกมาตลอดว่าเธอมีท่าทางเหมือนคนได้ดีแล้วลืมตัว ที่แท้ก็ไม่ใช่คุณหนูตระกูลเศรษฐีจริง ๆ】
【คอมเมนต์ข้างบนพูดเกินไปหน่อยไหม? ถ้าอย่างที่คุณว่า คนที่บ้านไม่มีเงินก็ต้องมีแต่กลิ่นอายความจนงั้นเหรอ】
【ทำไมถึงเถียงกันแล้วล่ะ? เธอก็ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย แค่ไม่คุ้นกับขั้นตอนเท่านั้นเอง ทำไมลากไปถึงเรื่องชาติตระกูลได้ล่ะ】
พนักงานเห็นคอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดแล้วจึงเอาไปบอกผู้กำกับ ผู้กำกับเองก็ไม่คิดว่าคำพูดแค่ประโยคเดียวจะทำให้ห้องถ่ายทอดสดเดือดเป็นไฟได้
ตอนนี้เยียนจือจือเริ่มแนะนำตัวแล้ว «สวัสดีทุกคน ฉันชื่อเยียนจือจือ เป็นดาราตัวเล็ก ๆ ที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียง และเป็นตัวเอกของประเด็นร้อนที่คนกำลังพูดถึงกันบนโลกออนไลน์ช่วงนี้ค่ะ»
การแนะนำตัวอย่างสง่าผ่าเผยของเธอกลับทำให้คนไม่น้อยรู้สึกดีกับเธอขึ้นมา
【ใครกันที่บอกว่าเยียนจือจือนิสัยเสีย เข้ากับคนยาก? แบบนี้ก็ดูดีออก】
【ยังไม่เริ่มก็ชมเธอแล้ว คุณเป็นหน้าม้าหรือเปล่าเนี่ย! หน้าม้าที่ไก่ป่าจ้างมาสินะ!】
บนอินเทอร์เน็ตมีคนมากมายเรียกเยียนจือจือว่าไก่ป่า ต่อให้บินขึ้นไปเกาะกิ่งไม้ได้ ก็ไม่มีวันกลายเป็นหงส์
คำพูดนี้แรงเกินไปหน่อย แถมยังมีเจตนาดูหมิ่นอยู่ด้วย
หลังแนะนำตัวเสร็จ เยียนจือจือก็สวมผ้าปิดตาให้ตัวเองทันที แล้วรูดซิปหมอนอิงออก มันก็กลายเป็นผ้าห่มผืนหนึ่ง
ไม่นานเสียงกรนเบา ๆ ก็ดังขึ้น ดูท่านอนจะไม่ค่อยสบาย คอเธอเอียงพับไปแล้ว
ทุกคน: … สาวสวยคนนี้ หลับสนิทเกินไปหน่อยไหม!
ทุกคนได้แต่มองเธอนอน แล้วก็เห็นกับตาว่าเธอค่อย ๆ ไถลจากเก้าอี้ลงไปนอนหงายอยู่บนพื้น
ขนาดนี้แล้วเธอยังไม่ตื่น อาจจะรู้สึกหนาวขึ้นมา เลยเอาผ้าห่มคลุมตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า แถมยังนอนตัวตรงเป๊ะอีกต่างหาก
ถ้าไม่รู้มาก่อนคงนึกว่ามีศพนอนอยู่ตรงนี้
【ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกขนลุก เธอนอนจนตัวเองกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง】
【จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนกำลังดูถ่ายทอดสดจากห้องเก็บศพ แม่เดินมาถามว่าทำไมฉันถึงจ้องศพอยู่นานขนาดนั้น ฉันดันไม่รู้จะตอบยังไงเลย】
【ฮ่า ๆ ๆ คอมเมนต์ข้างบนจะทำฉันขำตายแล้ว จ้องศพอยู่จริง ๆ ด้วย แถมเหมือนมากด้วย】