คุณหนูตัวปลอมสายเพี้ยน ปั่นทุกคนจนเสียศูนย์

ตอนที่ 1 คุณหนูตัวปลอมสายฮาพาเพี้ยนกันไปหมด

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ตอนนี้เยว่เยว่กลับมาแล้ว เธอลำบากมานานหลายปี กว่าจะได้กลับมาอยู่กับครอบครัว พอเห็นหน้าเธอเข้า อาจจะรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง ช่วงนี้ลูกออกไปอยู่ข้างนอกสักพักนะ”

“ลูกก็เป็นลูกของเราเหมือนกัน ถึงจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่เราก็เลี้ยงลูกมาเหมือนลูกแท้ ๆ เงินในบัตรนี้ลูกใช้ได้ตามสบาย ทุกเดือนพ่อจะโอนค่าใช้จ่ายให้ บ้านหลังนี้กับคอนโดของลูกก็โอนเป็นชื่อลูกแล้ว วางใจเถอะ พออารมณ์ของเยว่เยว่มั่นคงขึ้น เราจะไปรับลูกกลับมา”

เยียนจือจือมองพ่อแม่บุญธรรมตรงหน้า สีหน้าเรียบร้อยว่าง่าย

เธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยสายขี้เกียจแท้ ๆ อยู่ดี ๆ กลับทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวปลอมในนิยายแนวคุณหนูตัวจริงตัวปลอม แถมตอนนี้ยังเป็นช่วงที่คุณหนูตัวจริงเพิ่งถูกพากลับมา

พ่อแม่บุญธรรมเลือกส่งเธอออกไปเพื่อรักษาความสงบสุขในบ้าน แต่ก็ไม่ได้เอาเปรียบเธอ

ถึงอย่างไร ชีวิตที่กินดีอยู่ดีมาตลอดหลายปีไม่ใช่เรื่องหลอก เงินในบัตรก็ไม่ใช่เรื่องหลอก บ้านหลังนี้ยิ่งไม่ใช่เรื่องหลอกเข้าไปใหญ่

“พ่อแม่ หนูเข้าใจค่ะ พี่สาวลำบากอยู่ข้างนอกมาหลายปี ตอนนี้พ่อแม่ก็ควรดูแลเธอให้ดี วางใจเถอะค่ะ หนูอยู่ข้างนอกได้สบายมาก”

เยียนจือจือไม่ได้รู้สึกขัดใจแม้แต่น้อย จะล้อเล่นหรือไง! ตอนนี้มีทั้งบ้าน มีเงินเก็บ แถมทุกเดือนยังได้เงินใช้หลายแสน จะขัดใจไปทำไมกัน!

พอเห็นเยียนจือจือรู้ความขนาดนี้ สีหน้าของพ่อหนิงกับแม่หนิงก็ดีขึ้นมาก

หลังจากลูกสาวแท้ ๆ พลัดหลงไปโดยไม่ตั้งใจ พวกเขาถึงรับเยียนจือจือมาเลี้ยง

พวกเขารู้ที่มาของเยียนจือจือดี หลังจากพ่อแม่เสียชีวิต เธอก็ถูกส่งไปอยู่สถานสงเคราะห์ ไม่มีญาติคนอื่นอีก ประวัติสะอาดไร้ปัญหา พวกเขาถึงรับมาเลี้ยง

เลี้ยงกันมาตั้ง 20 ปี อย่างไรก็ต้องมีความผูกพันอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับลูกสาวแท้ ๆ แล้ว ไม่มีใครมาแทนที่ตำแหน่งของลูกสาวในใจพวกเขาได้

พวกเขาคิดว่าตัวเองไม่ได้ปฏิบัติต่อลูกบุญธรรมอย่างไม่เป็นธรรม หากเธอเข้าใจได้ก็ดีที่สุด แต่ถ้ายังคิดไม่ตกและหวังจะได้สิ่งที่ไม่ควรได้ พวกเขาก็ไม่รังเกียจที่จะเอาทุกอย่างที่มอบให้คืนมา ทำให้เธอกลายเป็นคนธรรมดาอย่างแท้จริง

พอพ่อแม่บุญธรรมออกไป เยียนจือจือก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา ไม่ขยับเขยื้อน

เธอเพิ่งทะลุมิติมาโลกนี้ได้ไม่นาน แต่พอรู้สถานะตัวเองก็รีบปลงตกทันที

คุณหนูตัวปลอมเป็นนางร้ายก็จริง แต่เธอไม่ใช่นี่นา! จะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไม

หนิงเยว่เป็นคุณหนูตัวจริงของแท้ ส่วนเธอก็แค่คนที่เข้ามาครอบครองรังนกกางเขน ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเอกฉบับเดิมในนิยายเอาความมั่นใจมาจากไหน

อย่างไรเธอก็ไม่รับบทนางร้ายหรอก ชีวิตดี ๆ แบบนี้ แน่นอนว่าต้องใช้ชีวิตให้เฉื่อยแฉะเข้าไว้!

พ่อแม่บุญธรรมยังมีความผูกพันกับเธออยู่บ้าง ขอแค่ไม่ไปหาเรื่องลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขา ไม่ทำอะไรผิดกฎหมายหรือก่ออาชญากรรม ชีวิตปลอดภัยกับชีวิตหรูหราของเธอก็น่าจะยังอยู่ครบ

ระหว่างที่เธอกินขนม ดูละคร และใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยอยู่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“นี่เธอจะซังกะตายไปถึงเมื่อไหร่กัน แค่พี่สาวของเธอกลับมาเองไม่ใช่หรือไง ตระกูลหนิงเลี้ยงเธอมาตั้ง 20 ปี ความผูกพันก็เป็นของจริงทั้งนั้น จำเป็นต้องหมดอาลัยตายอยากขนาดนี้ไหม”

ได้ยินเสียงอีกฝ่ายบ่นอย่างผิดหวัง เยียนจือจือก็ทำหน้างงไปหมด

พูดเรื่องอะไรกันน่ะ เธอไปซังกะตายตั้งแต่เมื่อไหร่

คนในสายยังคงพูดไม่หยุด “รีบตั้งสติหน่อย รายการวาไรตี้ที่ฉันรับงานให้เธอเริ่มถ่ายแล้ว เตรียมตัวให้ดี”

รายการวาไรตี้งั้นเหรอ? เยียนจือจือเพิ่งนึกอาชีพของเจ้าของร่างเดิมออก เธอยังเป็นดาราตัวเล็ก ๆ ที่ไม่ดังไม่ดับอยู่นี่นา! ส่วนคนในสายก็คือผู้จัดการของเธอ เพ่ยคู มีฉายาว่าเพ่ยกางเกง

ถึงเธอจะไม่ดังไม่ดับ แต่ก็พอมีชื่อเสียงในวงการอยู่บ้าง ยังไงก็เป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหนิง หลายคนชอบแซวว่าเธอเป็นคุณหนูเศรษฐีที่เข้าวงการมาเล่น ๆ

ทุกคนรู้กันดีว่าเธอเป็นลูกบุญธรรม แต่ลูกสาวแท้ ๆ ยังหาไม่เจอนี่นา ตราบใดที่ยังหาเธอไม่พบ ตำแหน่งของเยียนจือจือก็ยังมั่นคงอยู่

แต่ตอนนี้ลูกสาวแท้ ๆ กลับมาแล้ว สถานะของเธอก็เลยชวนกระอักกระอ่วนขึ้นมาหน่อย

ตอนนี้เธอไม่ได้เป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหนิงแล้ว แถมยังไม่ได้สนใจโลกออนไลน์ด้วย คาดว่าคงมีคนรุมเยาะเย้ยเธอไม่น้อย

นิยายแนวคุณหนูตัวจริงตัวปลอม ถ้าคุณหนูตัวจริงเป็นนางเอก ก็ต้องเยาะเย้ยคุณหนูตัวปลอมแน่นอน แต่ถ้าคุณหนูตัวปลอมเป็นนางเอก ก็จะดูถูกคุณหนูตัวจริง

โชคร้ายหน่อยที่เธออยู่ในเรื่องประเภทแรก

“เอ่อ…ฉันถอนตัวจากวงการตอนนี้ได้ไหม”

เยียนจือจือคิดอยู่นาน ก่อนจะได้ข้อสรุปออกมาแบบนี้ อยู่ในวงการต่อไปก็มีแต่โดนเยาะเย้ย ถอนตัวตั้งแต่เนิ่น ๆ ยังดีกว่า ตอนนี้เธอมีบ้าน มีเงินเก็บ ทุกเดือนยังมีเงินใช้ ทำไมต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดด้วยล่ะ

คนปลายสายเงียบไปสามวินาที ก่อนจะตะโกนลั่น “อย่าแม้แต่จะคิด!”

เยียนจือจือรีบเอาโทรศัพท์ออกห่าง หูแทบจะหนวกอยู่แล้ว “ใจเย็น ๆ สิ อย่าตื่นเต้นขนาดนั้นน่า”

อีกฝ่ายสูดหายใจแรงก่อนพูดว่า “ยังไงเธอก็ต้องไปเข้าร่วมรายการนี้ เซ็นสัญญาไปแล้ว ถ้าไม่ไปต้องจ่ายค่าผิดสัญญา หลายสิบล้านเลยนะ!”

หลายสิบล้าน!

เยียนจือจือนั่งตัวตรงทันที พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ฉันจะไม่ไปได้ยังไง เมื่อกี้แค่พูดเล่นเท่านั้นเอง วางใจเถอะ ฉันจะเตรียมตัวให้ดี จะไม่ซังกะตายอีกแล้ว”

คิดจะรีดเงินออกจากกระเป๋าเธอ ฝันไปเถอะ!

พอได้ยินคำตอบ คนปลายสายก็ถอนหายใจโล่งอก แต่ก็ยังมีแววระแวงอยู่บ้าง

“ฉันเตือนเธอไว้ก่อนนะ อย่าก่อเรื่อง แล้วก็เก็บนิสัยคุณหนูใหญ่เมื่อก่อนของเธอไว้ด้วย คราวนี้มีแขกรับเชิญลึกลับมาร่วมรายการอีกคน ฉันยังไม่รู้ว่าเป็นใคร อย่าไปหาเรื่องเขาเข้าล่ะ”

เยียนจือจือหยิบมันฝรั่งทอดเข้าปาก ก่อนตบอกตัวเองดังป้าบ “วางใจได้ ฉันดูเป็นคนชอบหาเรื่องคนอื่นหรือไง ใครไม่หาเรื่องฉัน ฉันก็ไม่หาเรื่องเขา”

แต่ถ้าอีกฝ่ายดึงดันจะมาหาเรื่องเธอ เธอก็ไม่ใช่ลูกพลับนิ่ม ๆ ที่ใครจะบีบเล่นได้ อยากคลั่งก็คลั่ง อยากปล่อยจอยก็ปล่อยจอย ขอแค่อย่าไปล่วงเกินหนิงเยว่ ทุกอย่างก็ยังคุยกันได้

ขณะเดียวกัน ทางบ้านตระกูลหนิงกำลังต้อนรับลูกสาวแท้ ๆ อย่างชื่นมื่น

“เยว่เยว่ พ่อกับแม่เก็บห้องของลูกไว้ให้ตลอดนะ ไม่เคยให้ใครเข้าไปอยู่เลย” ตอนพูดกับลูกสาว หนิงพ่อดูประหม่าไปหมด

แม่หนิงเองก็มีสีหน้าตื่นเต้น “ใช่แล้ว เยว่เยว่ ไม่มีใครมาแทนที่ลูกในใจพ่อกับแม่ได้ ตอนนี้ลูกเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหนิงแล้ว ต่อไปนี้จะไม่มีใครกล้ารังแกลูกอีก”

หนิงเยว่เห็นท่าทางของพ่อแม่แท้ ๆ แล้ว สีหน้าค่อนข้างเย็นชา แต่ในดวงตากลับมีแววอ่อนโยนวูบผ่าน

“หนูรู้ค่ะพ่อแม่ อยู่ต่อหน้าหนูไม่ต้องเกร็งขนาดนี้ก็ได้ เราเป็นครอบครัวเดียวกันไม่ใช่เหรอคะ”

พอได้ยินลูกสาวพูดแบบนั้น หนิงพ่อกับแม่หนิงก็ยิ้มหน้าบาน “ใช่ ๆ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน”

แต่หนิงเยว่ยังมีเรื่องอยากถามอีกข้อ “พ่อแม่รับลูกสาวบุญธรรมมาเลี้ยงคนหนึ่งไม่ใช่เหรอคะ ทำไมหนูไม่เห็นเธอเลย”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป