เจียงอวี่คล้อยตามหานรั่วเสวี่ย พลางปลอบว่า “เสวี่ยเอ๋อร์ อย่าคิดมากเลย หลินหยางจะไม่แคร์เธอได้ยังไง? เมื่อก่อนเขารักเธอแทบเป็นแทบตาย ไม่มีทางที่แค่ไม่กี่วันจะตัดใจได้ง่าย ๆ หรอก”
“ฉันว่านะ ที่หลินหยางทำแบบนี้ก็เพราะกำลังโมโหที่เธอคบกับหลินเจ๋อ หรือไม่ก็เขากำลังใช้แผนถอยเพื่อรุกกับเธออยู่”
หานรั่วเสวี่ยขมวดคิ้วน้อย ๆ “ถอยเพื่อรุกเหรอ?”
“ใช่แล้ว” เจียงอวี่พูด “เขาแกล้งทำตัวห่างเหินกับเธอ เพื่อให้เธอแคร์เขาแล้วกลับไปคบกันไง เสวี่ยเอ๋อร์ อย่าหลงกลหลินหยางเด็ดขาดนะ”
ต้องบอกเลยว่า
คำพูดของเจียงอวี่ช่วยปลอบหานรั่วเสวี่ยได้สำเร็จ
ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าที่เจียงอวี่พูดมามีเหตุผล
หลินหยางกำลังใช้แผนถอยเพื่อรุกกับเธออยู่แน่ ๆ
ไม่แน่ว่ารอยจูบนั่นเขาอาจตั้งใจทำขึ้นมา ส่วนผู้หญิงที่เลี้ยงดูเขาก็อาจเป็นคนที่เขาจ้างมาแสดงละคร
ผู้หญิงที่หลินหยางรักที่สุดก็ยังเป็นเธอ
คิดแบบนี้แล้ว หานรั่วเสวี่ยก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก
เจียงอวี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ในที่สุดหลินหยางก็รู้แล้วว่าหานรั่วเสวี่ยไม่ใช่คนดี เลยเลิกตามตื๊อเธอเสียที
ก่อนหน้านี้เธอเคยแอบบอกหลินหยางเรื่องหานรั่วเสวี่ยกับหลินเจ๋อแล้ว แต่น่าเสียดายที่เขาไม่เชื่อคำพูดของเธอ
——
อาคารบริษัทซูกรุ๊ป ห้องทำงานประธานบริษัท
เลิ่งหนิงซวงเหลือบมองนาฬิกาบนผนังอยู่บ่อย ๆ
ผู้บริหารที่กำลังรายงานงานแอบปาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ บนหน้าผาก
แย่แล้ว
ประธานเลิ่งดูเหมือนจะเริ่มรำคาญ
เธอคงไม่พอใจกับแผนงานของเขา
เลิ่งหนิงซวงพลิกกระดาษไปอีกหน้า เสียงกระดาษเสียดสีกันดังขึ้นอย่างชัดเจนในห้องทำงานที่เงียบสงัด
ร่างของผู้บริหารสั่นวูบ เขาฝืนใจพูดต่อ “ครั้งนี้เราได้คำนวณต้นทุนช่องทางใหม่ แล้วเปลี่ยนโฆษณารถไฟใต้ดินตามแผนเดิมเป็นจอโฆษณาในลิฟต์อาคารสำนักงาน ทำให้เข้าถึงกลุ่มลูกค้าเป้าหมายได้แม่นยำขึ้น โดยจะเน้นไปที่...”
“เดี๋ยวก่อน”
เลิ่งหนิงซวงยกมือขึ้นขัดจังหวะเขา