หานรั่วเสวี่ยเม้มริมฝีปากล่างแน่น เล็บจิกลงกลางฝ่ามือจนลึก
เธอรู้ว่าหลินหยางยังแคร์เธออยู่ คำพูดเหล่านั้นเป็นแค่คำพูดประชดประชัน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรู้สึกเจ็บปวด
ทั้งที่พวกเขาเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันแท้ ๆ
เธอยังเป็นผู้หญิงที่เขารัก แล้วเขาทำไมถึงทำร้ายเธอแบบนี้ได้?
หลินหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า “หานรั่วเสวี่ย เมื่อกี้เธอพูดอยู่ปาว ๆ ว่าทำไปก็เพื่อฉัน เธอไม่คิดบ้างเหรอว่ามันน่าขำแค่ไหน?”
เขาจ้องตาหานรั่วเสวี่ย “ตอนหลินเจ๋อล้ม เธอไม่ถามสักคำก็ฟันธงว่าฉันเป็นคนผลัก วันเกิดเธอ ฉันอุตส่าห์จัดสถานที่อย่างเหน็ดเหนื่อย แต่หลินเจ๋อโทรมาแค่ครั้งเดียว เธอก็ทิ้งทุกอย่างแล้วไปหาเขา”
เมื่อก่อนเขามัวแต่หลงรักจนหน้ามืดตามัว
ไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นปัญหา
ตอนนี้พอได้สติ ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ผู้ชายที่คอยตามตื๊อหานรั่วเสวี่ยอย่างหมดศักดิ์ศรี
แค่หานรั่วเสวี่ยกวักนิ้วเรียก เขาก็จะกระดิกหางดุ๊กดิ๊ก รีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที
“หลินหยาง” หานรั่วเสวี่ยสูดหายใจลึก “นายเป็นคนผลักอาเจ๋อล้มเอง ร่างกายเขาก็ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว ฉันปกป้องเขา มันแปลกตรงไหน?”
“แล้ววันนั้นอาเจ๋อหมดสติ ฉันถึงได้ทิ้งนายไปหาเขา”
หลินหยางหัวเราะหยัน “แล้วตอนฉันป่วย ทำไมไม่เห็นเธอเป็นห่วงขนาดนี้บ้าง?”
ความจริงเรื่องราวทั้งหลายที่ผ่านมา ล้วนแสดงให้เห็นว่าหานรั่วเสวี่ยไม่เคยใส่ใจเขา
เป็นเขาเองที่คอยล้างสมองตัวเอง คิดว่าหานรั่วเสวี่ยเป็นคุณหนูตระกูลดังที่มีชื่อเสียง นิสัยเก็บตัว เธอทำตัวเย็นชาและห่างเหินกับเขาก็เป็นเรื่องปกติ