[ท่านเลือก 1]
[ในถ้ำที่ชื้นและมืดสลัว ท่านคลำทางเดินหน้าไปตลอดทาง]
[ตอนแรกคับแคบ พอให้คนผ่านได้ เดินต่อไปอีกหลายพันก้าว ก็พลันสว่างโล่ง]
[เบื้องหน้ามีแสงสว่างจ้า ท่านเดินออกมาจากอุโมงค์ธรรมชาติที่อยู่ระหว่างภูเขาสองลูกแล้ว]
[หลังจากกำหนดทิศทางได้แล้ว ท่านก็มุ่งหน้าต่อไปยังอำเภอไป๋อวิ๋น]
[วันรุ่งขึ้น ท่านก็มาถึงอำเภอไป๋อวิ๋น]
[ท่านเห็นขบวนรถของทางการอยู่บนถนน บนรถนักโทษคุมขังพวกหัวหน้าโจรภูเขาอย่างสวี่หู่ สวี่หลิงหลง ฯลฯ]
[พวกเขาบาดเจ็บสาหัส ร่อแร่ใกล้ตาย]
[พวกลูกสมุนโจรภูเขาตายทิ้งกลางป่าไปนานแล้ว แม้แต่คุณสมบัติที่จะถูกลากกลับมาไต่สวนก็ไม่มี]
[ท่านไม่ได้มองมาก แล้วถอยกลับเข้าไปในฝูงชนอย่างเงียบๆ]
[ตอนที่พี่สะใภ้สามแต่งงานท่านเคยไปส่งตัว จึงยังจำได้ว่าบ้านของพี่สะใภ้สามอยู่ที่ไหนในอำเภอ]
[“ถูกปิดตายได้ยังไง?”]
[เรือนเล็กของพี่สะใภ้สามถูกแปะแถบปิดตายสีขาว บนนั้นเขียนว่า: ปิดตายโดยศาลาอำเภอไป๋อวิ๋น อำเภอปาหลิง แคว้นชิงโจว แคว้นต้าฉาน]
[ท่านปีนขึ้นไปบนกำแพง มองเห็นข้างในถูกขนย้ายว่างเปล่าไปนานแล้ว เหลือเพียงใบไม้ร่วงเต็มพื้น]
[ท่านไปหาเพื่อนบ้านใกล้เคียง แล้วสอบถามดู]
[“เจ้าหมายถึงเสิ่นชิงซาน? อิหยา ไอ้ฆาตกรโรคจิตนี่ฆ่าคนไปสิบครัวเรือนในคืนเดียว เดือนก่อนถูกประหารที่ตลาดผักแล้ว ท่านอำเภอตัดสินให้ครอบครัวเก้าชั่วโคตรถูกเนรเทศ เจ้าเป็นอะไรกับเขาหรือ?”]
[“ข้า ข้าคงไม่ใช่เก้าชั่วโคตรของเขาหรอกนะ…”]
เฉินอี้: “?”
เกิดอะไรขึ้น??
เสิ่นชิงซานกลายเป็นฆาตกรได้ยังไง?
พี่เขยสามคนนี้ เฉินอี้จำได้ว่าเขาเป็นคนรูปร่างสง่างาม มีความซื่อตรง กิริยาวาจาผ่าเผย
อีกทั้งเขายังเป็นนายทหาร เป็นคนปราบมารของกรมปราบมารประจำอำเภอ
เกรงว่าคงมีความอยุติธรรมแอบแฝงอยู่กระมัง?
“พูดอย่างนี้ พี่สะใภ้สามถูกเนรเทศงั้นหรือ?”
ตามเวลาจำลอง เสิ่นชิงซานถูกประหารหลังจากนี้อีกหนึ่งปี
ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดคดีขึ้นแล้วหรือยัง
“ข้าเหลือญาติพี่น้องเพียงคนเดียว จะปล่อยไปโดยไม่สนใจไม่ได้…”
น่าเสียดาย ตอนนี้ก็ได้แต่ร้อนใจเปล่าๆ
เฉินอี้เองก็ยังเอาตัวไม่รอด ยังไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่จะหนีพ้นการควบคุมของแก๊งหินดำ
[ท่านไม่รู้ว่าเก้าชั่วโคตรของต้าฉานนับกันยังไง]
[เพื่อความปลอดภัย ท่านตั้งชื่อให้ตัวเองใหม่ ว่าเฉินตง]
[เพื่อหาเลี้ยงชีพ ท่านไปเป็นเสี่ยวเอ้อที่โรงเตี๊ยมเหยวี่ยไหลในอำเภอ]
[เถ้าแก่เนี้ยเป็นม่าย จิตใจดีเมตตา ดูแลเอาใจใส่พวกคนงานอย่างท่านมาก ข้าวปลาอิ่มท้อง งานประจำวันก็ไม่เอาเรื่องจู้จี้]
[แต่กลับมีแขกบางคน พูดไม่ถูกหูก็จะลงไม้ลงมือด่าทอคนธรรมดาชั้นต่ำอย่างพวกท่าน]
[โดยเฉพาะผู้ฝึกยุทธบางคน รู้สึกว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่น ไม่เห็นชาวบ้านธรรมดาอยู่ในสายตา]
[ปีที่สาม อายุยี่สิบ]
[เริ่มสุ่มศัพท์แสง…]
[สุ่มสำเร็จ!]
["เสน่ห์พ่อบ้าน"(ขาว) : ท่านมักเผยออร่าความเป็นพ่อบ้านออกมาโดยไม่รู้ตัว โชคด้านสตรีดีขึ้น]
[ต้องการปรับเปลี่ยนศัพท์แสงหรือไม่?]
[ใช่/ไม่]
[ท่านใช้"เสน่ห์พ่อบ้าน"แทนที่"ไก่เนี๊ยไท่เหม่ย"]
[ผู้ฝึกยุทธคนหนึ่งก่อกวนโรงเตี๊ยมเหวี่ยไหลใหญ่เพราะเต้าฮวยเป็นรสเค็ม]
[ท่านถูกเขาหักแขน ถอดเสื้อเปลือยอก เถ้าแก่เนี้ยผู้ใจดีช่วยพันผ้าพันแผลให้ท่าน]
[“อาตงเอ๋ย เจ้าก็อย่าได้เก็บมาคับแค้นใจ เราคนธรรมดาๆ ต่อหน้าผู้ฝึกยุทธก็ต้องก้มหัวให้คนอื่น แค่มีชีวิตอยู่ได้ก็ถือว่าบรรพบุรุษคุ้มครองแล้ว”]
[ท่านพูดอย่างเดือดดาล]
[“ฮึ! อย่าดูถูกคนหนุ่มที่ยากจน ข้าเฉินตงต้องไปถึงจุดสูงสุดของยุทธภพแน่ ให้เส้นทางใหญ่ยังต้องถูกข้าบดขยี้จนแหลก!”]
[เถ้าแก่เนี้ยตีท่านเบาๆ อย่างเอียงอาย]
[“หาเมียยังไม่ได้เลย ยังมาพูดแบบนี้…”]
[พวกท่านสบตากัน ไม่รู้ทำไม บางทีคงเป็น"เสน่ห์พ่อบ้าน"ออกฤทธิ์ พวกท่านมองตากันแล้วรู้สึกถึงความร้อนแรงและรีบเร่งในแววตาอีกฝ่าย]
[คืนนั้นท่านไม่สนใจอาการบาดเจ็บ มีสัมพันธ์สวาทกับเถ้าแก่เนี้ย ราวกับฟืนไฟที่ลุกโชนสว่างไสว]
[หลังจากนั้น ท่านกับเถ้าแก่เนี้ยก็แต่งงานกัน กลายเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมเหวี่ยไหลในพริบตา]
[ชีวิตของท่านกระโดดจากชั้นต่ำสุดของสังคม กลายเป็นชนชั้นคหบดีในทันที]
[สมกับที่ว่ากินข้าวอ่อนถึงจะเดินทางลัด!]
“ใครว่าศัพท์แสงสีขาวไร้ประโยชน์? ข้าจะไม่ยอมเป็นคนแรก! ไม่รู้ว่าเถ้าแก่เนี้ยมีรูปร่างหน้าตายังไง…”
เฉินอี้คิดอย่างมีความสุข
การจำลองยังคงดำเนินต่อไป ผ่านไปปีแล้วปีเล่า
ทันใดนั้น เฉินอี้ก็ตาเป็นประกาย
ท่ามกลางตัวอักษรจำลองสีขาวบนพื้นดำ กลับปรากฏสีเขียวขึ้นมา!
ไม่ใช่เขาถูกสวมเขา
แต่เป็นศัพท์แสงของเขาที่กลายเป็นสีเขียว!
[ปีที่สิบ อายุยี่สิบเจ็ด]
(ศัพท์แสงที่ไม่ได้ใช้ ผู้เขียนจะไม่เขียนออกมาแล้วนะ ไม่ใช่ว่าไม่ได้สุ่มหรอกนะ~)
[แต่งงานมาหลายปี ท่านกับเถ้าแก่เนี้ยยังคงรักใคร่กันดี กลางวันให้เกียรติกันและกัน กลางคืนก็สวาทไสว]
[ด้วยความรู้ด้านการจัดการและวิทยาศาสตร์สมัยใหม่นิดหน่อย ท่านกับเถ้าแก่เนี้ยบริหารโรงเตี๊ยมให้รุ่งเรืองเฟื่องฟู]
[น่าเสียดาย ในฐานะคนธรรมดาชั้นต่ำ มีบางเรื่องที่พวกท่านได้แต่ถูกกระทำ]
[เช่น การขโมย การปล้น ผู้ฝึกยุทธกินแล้วไม่จ่าย ภาษีอากรที่โหดร้ายของทางการ ฯลฯ]
[อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับคนธรรมดาส่วนใหญ่แล้ว ชีวิตของพวกท่านก็ดีกว่ามากแล้ว]
[ความเสียดายเพียงอย่างเดียว คือพวกท่านมีบุตรยาก]
[เถ้าแก่เนี้ยมักพร่ำบ่นว่ามีลูกสักคนก็คงดี]
[พอมีเวลาว่าง นางก็นั่งทำงานเย็บปัก กอดรองเท้าหัวเสือที่นางเย็บทีละเข็มทีละด้ายเหม่อลอย]
[ท่านปลอบนางว่าเรื่องนี้ต้องปล่อยไปตามโชคชะตา การมีลูกก็ต้องดูวาสนากับเด็กด้วย]
[ปีที่สิบเอ็ด อายุยี่สิบแปด]
[เริ่มสุ่มศัพท์แสง…]
[สุ่มสำเร็จ!]
["แก่ยิ่งโชคดี"(เขียว) : ตั้งแต่อายุหกสิบปีขึ้นไป ทุกๆ สิบปีเต็มเมื่อสุ่มศัพท์แสง จะได้รับประกันศัพท์แสงหายากขั้นต่ำ และในการสุ่มครั้งนั้น จะเพิ่มความน่าจะเป็นของศัพท์แสงระดับหายากขึ้นเล็กน้อย]
[ต้องการปรับเปลี่ยนศัพท์แสงหรือไม่?]
[ใช่/ไม่]
ขาวมานานหลายปี ในที่สุดก็เขียวแล้ว!
แต่ถ้าคำนวณความน่าจะเป็นจริงๆ การสุ่มครั้งนี้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว เพราะความน่าจะเป็นของศัพท์แสงหายากตอนนี้มีแค่ 0.9%
“ศัพท์แสงนี้รอไปติดตั้งตอนอายุหกสิบก็ยังได้ ขอแค่มีการันตีระดับหายากก็ดีแล้ว”
ในการจำลองต่อจากนี้
เฉินอี้เห็นว่าตัวเองในฐานะคนธรรมดา ในโลกที่ผู้ฝึกยุทธอาละวาด มารร้ายอาละวาด และสงครามต่อเนื่องยาวนาน ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเพียงใด
ครึ่งชีวิตหลังของเขา เทียบได้กับฟู่กุ้ยในเรื่อง《หว่อ จั๋ว》 ที่ผ่านความทุกข์ยากมามากมาย น้ำตาแห่งความขมขื่น
[ปีที่สิบสาม อายุสามสิบ]
[ปีนี้ ท่านกับเถ้าแก่เนี้ยตั้งครรภ์ในที่สุด]
[เถ้าแก่เนี้ยร้องไห้ด้วยความดีใจ ท่านเองก็รู้สึกยินดีกับนาง]
[ปีที่สิบสี่ อายุสามสิบเอ็ด]
[เป็นลูกชาย]
[โรงเตี๊ยมเหวี่ยไหลเปิดโต๊ะอาหารฟรีสามวันเต็ม เชิญคนทั้งเมืองมากินเลี้ยง]
[“พ่อของลูกเอ๋ย เจ้าก็สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว พวกเราถึงแม้หลายปีนี้จะหาเงินได้บ้าง แต่มันก็มีความเสี่ยงมากมายนะ”]
[“ฮ่าๆๆ! แทนที่จะให้พวกโจรขโมยไป หรือถูกท่านอำเภอเก็บไปด้วยชื่อต่างๆ นานา ข้าเปลี่ยนเป็นความดีใจยังดีกว่า! อีกอย่าง เมื่อบุตรชายเฉินตงของข้าเกิดมา จะไม่ประกาศให้คนทั้งเมืองรู้ได้ยังไง?”]
[“อาตง เจ้าลอยอีกแล้วนะ เราเป็นแค่คนธรรมดา”]
[“อย่าดูถูกคนวัยกลางคันที่ยากจน ข้าเฉินตงมิใช่ม้านั่งต่ำต้อย!”]
[ปีที่สิบหก อายุสามสิบสาม]
[ลูกสาวคนที่สองของพวกท่านเกิดแล้ว]
[ท่านเปิดโต๊ะอาหารฟรีอีกครั้ง เลี้ยงสามวัน]
[ปี่ที่ยี่สิบ อายุสามสิบเจ็ด]
[มีทั้งลูกชายลูกสาว ครอบครัวมีสมบัติ ชีวิตสุขสบาย]
[ค่อยๆ ท่านเกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองอยู่ในการจำลอง เพียงรู้สึกว่าทั้งหมดนี้ช่างสมจริงเกินไป มีความสุขเหลือเกิน]