[ปีที่ 23, อายุ 40 ปี]
[จอมยุทธ์วิถีมารผู้หนึ่งบุกเข้าอำเภอไป๋อวิ๋น เขาถือธงดำคละคลุ้งอสูร สังหารผู้คนที่พบเห็น]
[นักสู้และนายอำเภอในเมือง ต่างมิใช่คู่ต่อสู้ ถูกเขาฆ่าตายสิ้น วิญญาณถูกดูดเข้าธง]
[ผู้ปราบมารจากกรมปราบมารถูกปลุกเร้า สู้รบกับเขาหลายวัน สุดท้ายต้องสละชีพตายไปด้วยกัน จึงทำร้ายเขาจนบาดเจ็บสาหัส]
[จอมยุทธ์วิถีมารหลบหนี ระหว่างทางลงมือสังหารบุตรสาวของเจ้า ชิงเอาโลหิตแก่นแท้ของนางไปจนหมด]
[ฮูหยินเจ้าของโรงเตี๊ยมโศกเศร้าเสียใจ ล้มป่วยมิอาจลุกขึ้น สิ้นใจตายด้วยความคั่งแค้น]
[เจ้าฝังศพบุตรสาวก่อน แล้วจึงฝังศพภรรยา]
[คิดถึงบุตรสาวเพิ่งเจ็ดขวบ เมื่อไม่กี่วันก่อนยังซุกซนตะโกนเรียก “ท่านพ่อ” อีกทั้งนึกถึงสภาพอันน่าเวทนาขณะนางตาย]
[เจ้าใจแหลกสลายดุจถูกมีดกรีด ตื่นกลางดึกทุกค่ำคืน]
[แต่เจ้ายังมีบุตรชาย รู้ดีว่ายังล้มมิได้]
[ปีที่ 33, อายุ 50 ปี]
[แดนใต้บังเกิดจอมจักรพรรดินีผู้เปี่ยมพรสวรรค์ยิ่ง นางรวบรวมแว่นแคว้นใต้หล้า หลอมรวมร้อยแคว้นใต้ที่กระจัดกระจายเป็นเกลียวเชือกเดียว ตีโต้คืนสู่แผ่นดินกลาง]
[แนวรบเคลื่อนจากใต้ขึ้นเหนือ อำเภอไป๋อวิ๋นใกล้จะกลายเป็นแนวหน้า]
[บุตรชายของเจ้าตัดสินใจเดินทางสู่สนามรบ ปกป้องบ้านเกิดแคว้นตน]
[“ลูกเอ๋ย ไม่ไปได้หรือไม่ สนามรบอันตรายเกินไป…”]
[“ท่านพ่อ หากแว่นแคว้นมิอาจดำรงอยู่ ครอบครัวจักทำสิ่งใด! ท่านชอบกล่าวต่อผู้อื่นตั้งแต่ข้าน้อยว่า ‘เฉินตงบุตรข้า อนาคตต้องโดดเด่น’ ถึงเวลาข้าสร้างผลงานสร้างชื่อเสียที!”]
[เจ้าส่งบุตรออกจากเมือง มองเขาจากไปไกล]
[ชั่วขณะนี้ เจ้าดูแก่ชราลงมากในทันใด]
[ปีที่ 35, อายุ 52 ปี]
[เจ้าได้รับอัฐิและจดหมายลาของบุตร]
[สองปีแห่งความกังวลหวาดผวา สุดท้ายได้พบผลลัพธ์เช่นนี้]
[เจ้าฝังเขาไว้เคียงข้างมารดาและน้องสาว]
[เจ้านั่งหน้าหลุมศพอย่างเฉยชาสามเดือน ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ]
[ปีที่ 37, อายุ 54 ปี]
[ราชวงศ์ต้าฉานแพ้สงครามต่อเนื่อง อำเภอไป๋อวิ๋นถูกจอมจักรพรรดินียึดครอง กลายเป็นที่มั่นของพันธมิตรร้อยแคว้นใต้]
[โจรผ่านดั่งหวี ทหารผ่านดั่งซี่หวี]
[ทัพใหญ่ใต้หล้าผ่านอำเภอไป๋อวิ๋น บุกเค้นเร่งเงินทองเสบียงจากทุกครัวเรือน]
[กล่าวว่ายืม ทว่าใครๆ ล้วนรู้ มียืมไม่มีการคืน]
[โรงเตี๊ยมของเจ้ามิอาจรอดพ้น เงินทองที่เห็นได้ภายนอกเกือบถูกขนเกลี้ยง]
[โชคดีฮูหยินเจ้าของโรงเตี๊ยมเคยบอกเจ้า ว่าใต้ต้นไม้เก่าในบ้าน นางยังซ่อนเงินไว้บ้าง]
[เจ้าใช้อย่างระมัดระวัง พอประทังวัน]
[อำเภอไป๋อวิ๋นผจญภัยพิบัติครั้งนี้ ทุกคนล้วนกลายเป็นคนจนแร้นแค้น กิจการโรงเตี๊ยมนับวันยากลำบากยิ่งขึ้น]
[ปีที่ 40, อายุ 57 ปี]
[เสือปิศาจตนหนึ่งพุ่งออกจากป่าเขาบุกอำเภอไป๋อวิ๋น ก่อความโกลาหล]
[กรมปราบมารยกพลออกเต็มกำลัง สู้ตายกับมันในอำเภอ]
[เสือปิศาจถูกสังหารหรือไม่เจ้าไม่ชัดเจน แต่ระหว่างต่อสู้กับคนของกรมปราบมาร มันพังโรงเตี๊ยมสามชั้นของเจ้าพินาศเยิน]
[นี่เป็นทรัพย์สินถาวรสำคัญที่สุดของเจ้า ถูกทำลายเช่นนี้ เจ้าต้องการคำอธิบาย]
[เจ้าไปเรียกร้องค่าชดใช้จากกรมปราบมาร กลับถูกไล่ตะเพิดออกมา]
[เจ้ามองซากโรงเตี๊ยม หัวเราะเยาะตน]
[มิรู้หัวเราะความไร้เดียงสาของตน หรือหัวเราะโลกยุคนี้]
[เงินเก็บในมือเหลือน้อย มิอาจสร้างโรงเตี๊ยมใหม่ได้]
[เจ้าให้พ่อครัว เสี่ยวเอ้อ และบ่าว ออกจากงาน]
[หลายปีนี้เจ้าเลี้ยงดูพวกเขาดุจคนในครอบครัว เมื่อจากไปพวกเขาเพียงรับค่าจ้างควรได้ มิรับเงินปลด]
[เจ้าเลือกจากอำเภอไป๋อวิ๋น นอกเมืองข้างสุสานตระกูลหนึ่ง สร้างกระท่อมมุงหลังคาหญ้า พักอาศัยนับแต่นั้น]
[ปีที่ 42, อายุ 59 ปี]
[กำลังสุ่มดึงศัพท์เฉพาะ…]
ศัพท์เฉพาะปีนี้ยังไร้ประโยชน์เช่นเคย
ทว่าเฉินอี้นำ “แก่ยิ่งโชคดี” สวมใส่แทน
“อีกไม่นานก็หกสิบปีแล้ว ‘ข้า’ ชีวิตนี้ทุกข์ทรมาณนัก รักษาไว้ อย่าพังทลาย! รุ่งสางแห่งชัยชนะอาจอยู่ในวันพรุ่ง!”
มนุษย์ธรรมดาในโลกนี้จะอยู่รอดยากเพียงใด เห็นได้จากตรงนี้
นี่ยิ่งทำให้เฉินอี้แน่วแน่ในจิตใจแห่งวิถียุทธ์
[นอกเมืองข้างกระท่อมหญ้า]
[เจ้าเริ่มทำงานแต่ย่ำรุ่ง ไถนาปลูกผัก]
[หลังอาทิตย์ลับฟ้า ร่วมสนทนากับครอบครัว แล้วหลับใหลใต้แสงจันทร์]
[แม้เดียวดาย แต่เจ้ากลับพบความสงบงามชั่วครู่]
[ปีที่ 43, อายุ 60 ปี]
[เริ่มต้นดึงศัพท์เฉพาะ…]
[กระตุ้นการันตีของ"แก่ยิ่งโชคดี"!]
[ดึงสำเร็จ!]
["รากกระดูกขั้นต่ำ"(เขียว): ได้รับรากกระดูกขั้นต่ำ เจ้าหนุ่มเอ๋ย เมื่อมีศัพท์เฉพาะนี้แล้ว เจ้าก็สามารถพลิกฟื้นจากขยะไร้ค่า!]
[จะปรับเปลี่ยนศัพท์เฉพาะหรือไม่?]
[ใช่/ไม่]
เฉินอี้มือทั้งสองลูบผ่านศีรษะ ราวกับซุนหงอคงใน “ไสยเวทย์กำราบปิศาจแห่งประจิม” ที่หลอกลวงพระถังได้สำเร็จ
“ในที่สุด…”
บางทีอาจเป็นเพราะตนในจินตภาพทุกข์โศกเกินไป แม้แต่ระบบยังทนดูมิได้ สุดท้ายประทานศัพท์เฉพาะที่เขาต้องการมากที่สุด!
[เจ้าใช้"รากกระดูกขั้นต่ำ"แทนที่"แก่ยิ่งโชคดี"แล้ว]
(เห็นนักอ่านหลายท่านบอกไม่เข้าใจ คิดว่าศัพท์เฉพาะที่ถูกแทนที่จะหายไป มันไม่หายไปหรอกนะ!)
(สังเกตแผงด้านหน้า ที่เรียกว่าศัพท์เฉพาะสวมใส่แล้ว กับที่เรียกว่าคลังศัพท์เฉพาะ ศัพท์เฉพาะที่สวมใส่มีข้อจำกัดจำนวน ดังนั้นบ่อยครั้งต้องเปลี่ยนตามสถานการณ์ ภายหลังช่องขอบเขตจะเพิ่มขึ้น)
(ในโลกจริง ตัวละครเอกสามารถเปลี่ยนศัพท์เฉพาะตามอำเภอใจ แต่ในจินตภาพหนึ่งปีมีโอกาสเพียงครั้งเดียว คือตอนดึงศัพท์เฉพาะ)
[จิตใจของเจ้าที่สงบเงียบมานานเพราะจากไปของคนในครอบครัว บัดนี้พลันเต้นระรัวขึ้นมา]
[เจ้ามิได้ลืมพันธกิจของจินตภาพครั้งนี้]
[เจ้านำเงินเก็บทั้งหมด มาที่สำนักยุทธ์อสนีคะนองในอำเภอ]
[ครูฝึกสำนักหนิวต้าตั้นสวมชุดฝึกยุทธ์ มือไพล่หลัง มองเจ้าอย่างขบขัน]
[“ท่านลุง อย่าล้อเล่นเลย อายุหกสิบปีเรียนวิถียุทธ์อะไรกัน”]
[“หกสิบปี! ช่างเป็นวัยแห่งการดิ้นรน!”]
[เจ้าเทก้อนเงินลงตรงหน้าประตูสำนัก]
[“ข้าจ่ายเงิน พวกเจ้าสอนไปก็พอ ส่วนเรียนได้หรือไม่นั่นเป็นเรื่องของข้า!”]
[การรับศิษย์ที่อายุเป็นพ่อตัวเองได้มาเป็นศิษย์ นับเป็นความท้าทายใหญ่หลวงสำหรับหนิวต้าตั้นเช่นกัน]
[ทว่า เจ้าให้มันมากเกินไปจริงๆ]
[“วิถียุทธ์ ก็คือบ่มเพาะสามปราณ!
ปราณโลหิต! ปราณวิญญาณ! ปราณแก่นแท้!
ดั่งคำว่า กินข้าวต้องคำละคำ สามปราณก็ฝึกทีละปราณ!
เริ่มต้นต้องฝึกฝนวิชาเปลือกนอก การฝึกวิชาเปลือกนอกสามารถยกปราณโลหิตได้ ปราณโลหิตยิ่งแรง พลัง ความเร็ว และร่างเนื้อของเจ้าก็จะเพิ่มตาม!
กว่าเจ้าจะสัมผัสได้ถึงกระแสอุ่นในตันเถียน นั่นคือปราณโลหิตของเจ้าเกินขีดจำกัดมนุษย์ทั่วไป สามารถเก็บสะสมในตันเถียนได้แล้ว
ผู้ไม่รู้ความมักเรียกกระแสอุ่นนี้ว่าพลังภายใน แต่นักยุทธ์อย่างเราต้องรู้ มันคือปราณโลหิตที่แข็งแกร่งพอจะควบคุมได้!
นี่คือขอบเขตแรกของวิถียุทธ์ ขอบเขตหลอมกาย!
ขอบเขตหลอมกายมีเก้าขั้น แต่ละขั้นต้องเพิ่มปราณโลหิตเป็นทวีคูณจึงทะลวงได้…”]
มองดูตนในจินตภาพ ตามอาจารย์สำนักยุทธ์เรียนรู้วิถียุทธ์ ดวงตาเฉินอี้พลันปรากฏความปรารถนาในความรู้
มิเป็นไร
อีกครู่จบจินตภาพ ความทรงจำเหล่านี้เขาจะสืบทอดทั้งหมด
“อายุหกสิบปีเพิ่งเริ่มฝึก น่าจะคิดว่า ‘ข้า’ ก็คงพัฒนาขอบเขตได้ไม่มาก อย่างไรก็ตาม ได้ศัพท์เฉพาะรากกระดูกแล้ว จินตภาพครั้งหน้าก็สะดวกแล้ว!”
[ปีที่ 43, อายุ 61 ปี]
[บ่มเพาะหนึ่งปี มิได้ก้าวหน้าแม้แต่น้อย]
[หนิวต้าตั้นเกลี้ยกล่อมเจ้า]
[“ท่านลุงเฉิน ช่างเถิด ร่างกายแก่เฒ่าสูญเสียปราณโลหิตรุนแรง ที่ไหนมีเหตุผลมาเรียนวิถียุทธ์?”]
[พี่น้องในสำนักยุทธ์ รวมถึงคนรู้จักในอำเภอ ต่างซุบซิบนินทาลับหลัง]
[พวกเขากล่าวว่าเจ้าเพ้อฝัน แก่แล้วยังไม่อยู่สงบ]
[เจ้ามิเคยใส่ใจวาจานอกลู่ของคนอื่น มุ่งมั่นค้นคว้าทดลอง]
[“อย่าดูถูกคนแก่ไร้ทรัพย์! ข้าเฉินตงต้องก้าวเข้าสู่วิถียุทธ์ให้จงได้!”]