[เจ้าเลือกข้อ 1]
[คืนเดือนมืด สายลมเย็นเฉียบ เจ้าวิ่งพล่านอยู่ในป่าเขา]
[เจ้าจะไปอำเภอไป๋อวิ๋น เพื่อพึ่งพาพี่สาวคนที่สามของเจ้า]
[ไป๋อวิ๋นอยู่ติดกับอำเภอชิงเหอ ระยะทางระหว่างสองอำเภอไม่ไกลเกินไป เจ้ารู้ทิศทางคร่าว ๆ]
[สิบกว่าวันต่อมา]
[เจ้าหนีตายมาตลอดทาง พ้นจากการไล่ล่าของแก๊งหินดำ]
[เจ้าประทังชีวิตด้วยผลไม้ป่าและเนื้อสัตว์ที่หาได้จากป่า นาน ๆ ครั้งผ่านหมู่บ้านก็แอบขโมยเสบียง เกือบถูกชาวบ้านจับได้ว่าคือคนเถื่อนเสียแล้ว]
["ข้ามภูเขานี้อีกลูกหนึ่งก็ถึงอำเภอไป๋อวิ๋นแล้ว..."]
[ยามนี้เจ้าผมเผ้ายุ่งเหยิง ตัวมอมแมมโคลนเลอะไปทั้งตัว หากมิใช่ดวงตายังคงเปล่งประกายมีชีวิตชีวา ก็แทบดูไม่ออกว่าเป็นคน]
[ทันใดนั้น กลุ่มเงาคนกลุ่มหนึ่งพุ่งพรวดออกจากดงไม้ ขวางทางเจ้าไว้]
["ขุนเขานี้ข้าปลูกไว้! ต้นไม้นี้ข้าเปิดขึ้น..."]
[ประโยคเปิดอันคุ้นเคย]
[เจ้าพบกลุ่มโจรภูเขาแล้ว]
[หัวหน้ากลับเป็นโจรภูเขาหญิง ร่างบึกบึนเอวหนา คางซ้อนสี่ชั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยไขมัน]
[ดูจากพิกัดน้ำหนักก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือ]
["แม่นางผู้กล้า ข้าไม่มีเงิน..."]
[โจรภูเขาหญิงค้นตัวเจ้าทั้งนอกในอย่างละเอียด ไม่รู้เพราะเหตุใด เจ้ารู้สึกเหมือนนางถือโอกาสลวนลาม หลายครั้งที่จู่โจมไข่ไก่ของเจ้า]
["เป็นคนจนแท้จริง!"]
[เจ้าแอบถอนใจอย่างโล่งอก]
[เจ้ารู้ว่าพวกโจรภูเขาล้วนหมายเอาทรัพย์สิน หากไม่มีเงิน พวกมันคงไม่ทำให้ยากลำบาก]
["แต่เจ้ารูปงามดีนัก อดีตสามีข้าเพิ่งตาย เจ้ามาพอดีเลย! ฮ่า ๆ ๆ! พาตัวมันไป!"]
[เจ้าถูกพวกโจรภูเขามัดห้าดอก แล้วหามขึ้นภูเขา]
[ไม่ใช่กระมัง?]
[โจรภูเขาที่ปล้นเซ็กส์เจ้าเคยเห็น แต่ปล้นเซ็กส์บุรุษนี่เอาจริงงั้นรึ?]
[คืนนี้ ป้อมพยัคฆ์เหิน ประทีปสว่างไสว บรรยากาศเต็มไปด้วยความยินดีปรีดา เมามายกันถ้วนหน้า]
[ทว่าทุกข์สุขของผู้คนย่อมแตกต่างกัน]
[เจ้าถูกถอดเสื้อผ้าจนเปลือยเปล่าและชำระล้างสะอาด]
[จากนั้นก็สวมชุดแดงของเจ้าบ่าวขึ้น แล้วคลุมผ้าคลุมหน้าแดง นั่งอยู่ในห้องหอรอให้เจ้าสาวมาเปิดกระโหลกศีรษะของเจ้า]
[เจ้าฟังพวกโจรภูเขาด้านนอกคุยโวโอ้อวด ก็รู้เรื่องราวอย่างคร่าว ๆ]
[โจรภูเขาหญิงที่จับเจ้ามานามว่าสวี่หลิงหลง บิดาของนางสวี่หู่คือจ้ายใหญ่แห่งป้อมพยัคฆ์เหิน]
[ได้ยินว่าบุตรสาวจะแต่งงานครั้งที่หก สวี่หู่ดีใจแทบบ้า]
[สองพ่อลูกตอนนี้อยู่หน้าห้องหอ สวี่หู่กำชับบุตรสาวครั้งแล้วครั้งเล่าว่าครั้งนี้ต้องทะนุถนอมให้ดี อย่าได้กดทับตายไปอีกราย]
[เจ้าฟังจนหนังศีรษะชาหนึบ ที่แท้อดีตสามีทั้งหลายของสวี่หลิงหลงก็ตายเพราะอย่างนี้นี่เอง!]
["ไม่ได้แล้ว ข้าต้องหนี!"]
[มือเท้าเจ้าถูกมัด แก้ออกได้ยาก]
[เจ้าฉุกคิดได้ ร่างกายบิดไปมา ขยุกขยิกดิ้นต่าง ๆ นานา ถอดเสื้อผ้าออกมา ให้เชือกหลุดออกไปพร้อมกับเสื้อผ้า]
[สำเร็จแล้ว!]
[ขณะที่เจ้าเตรียมจะสวมเสื้อผ้ากลับ]
[สวี่หลิงหลงผลักประตูเข้ามา]
["โอ้~~ สามีน้อย ถอดเสื้อผ้าแล้วหรือ? อย่าใจร้อนไปเลย ภรรยาข้าเอง กำลังจะมาแล้ว!!"]
[ทุกย่างก้าวที่สวี่หลิงหลงเข้าใกล้เจ้า เจ้ารู้สึกราวกับเรือนสั่นคลอน ดั่งรถถังบดทับมา]
["หย่าเม่ยเดี๋ย!!"]
[คืนนี้ ป้อมพยัคฆ์เหิน สั่นสะเทือนดุจแผ่นดินไหว]
เฉินอี้ที่อยู่นอกการจำลองขมวดคิ้วแน่น ราวกับสวมหน้ากากแห่งความทุกข์ทรมาน
"ลำบากแล้ว พี่เลือกเส้นทางผิดเอง ขออภัยด้วย"
[รุ่งเช้าวันถัดมา เจ้านั่งริมเตียง หันหลังให้สวี่หลิงหลงที่หลับสนั่นกรนคร่อกคราก ครุ่นคิดถึงชีวิต]
[ได้แต่โกรธแค้นที่หมอนี่พลังป้องกันสูงเกิน มือเปล่าเปล่า แม้อยากจะบีบคอนางให้ตายก็ยาก]
[นับแต่นั้นมา สวี่หลิงหลงพอใจในตัวเจ้ายิ่งนัก ออกคำสั่งเด็ดขาดว่าโจรภูเขาทั้งค่ายห้ามรังแกเจ้า]
[ถึงแม้กลางคืนจะต้องทุกข์ทรมาน แต่กลางวันกลับอยู่ได้ไม่เลว]
[ได้กินเนื้อปลาใหญ่เต็มที่ ดื่มสุราชั้นดีสุดเหวี่ยง]
[ไม่ต้องทำงานใด ๆ เพียงแค่อาบแดดก็พอ]
[เจ้าบอกว่าอยากฝึกวิทยายุทธ สวี่หลิงหลงจึงนำวิชาทั้งป่ายมาให้เจ้า ให้เจ้าเลือกตามอัธยาศัย นางสอนเจ้าเองแบบจับมือ]
[น่าเสียดาย เจ้าไร้ซึ่งรากฐานกระดูก ยุทธภพเข้ารั้วประตูมิได้ เรียนได้เพียงเพลงหมัดเท้าเสริมสร้างสุขภาพ]
[ปีที่สอง อายุสิบเก้า]
[เริ่มทำการสุ่มร่ายคำ...]
[สุ่มสำเร็จ!]
["ไก่เนี๊ยไท่เหม่ย"(ขาว): เจ้าชำนาญการร้อง เต้น แร็ป บาสเก็ตบอล]
[ต้องการปรับเปลี่ยนร่ายคำหรือไม่?]
[ใช่/ไม่]
[เจ้าใช้"ไก่เนี๊ยไท่เหม่ย"แทนที่"กล้ามเนื้อสามเหลี่ยมแข็งแรง"]
["แม้จะเป็นร่ายคำที่ไร้ประโยชน์เช่นเคย แต่ว่าเด็กยากจนอย่าได้ดูถูก เมื่อข้ามีอายุยืนยาว สักวันต้องสุ่มได้ร่ายคำที่มีประโยชน์เป็นแน่!"]
[มายังค่ายโจรในปีที่สอง เจ้าทั้งคนเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวาขึ้นมา]
[แม้เจ้าจะก้าวเข้าสู่ยุทธภพมิได้ แต่เจ้าก็มุ่งมั่นออกกำลังกาย และถูกบังคับให้ออกกำลังกายอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง จึงนับว่าฝึกร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้นมาได้]
[เทียบกับผู้ฝึกยุทธไม่ได้ แต่ก็ทนทานกว่าคนธรรมดามาก]
[หากไม่ทนทาน เจ้าคงได้เดินตามรอยเหล่าพี่ชายสามีไปแล้ว]
[หลังจากใช้ชีวิตร่วมกันหนึ่งปี สวี่หลิงหลงติดใจเจ้าจนหยุดไม่อยู่ ส่วนเจ้ากลับเป็นพวกถอนออกมาไม่ได้]
[เจ้าเคยคิดจะหนี แต่ป้อมพยัคฆ์เหินถูกสองพ่อลูกสวี่หู่บริหารจัดการดั่งถังเหล็ก เจ้าไม่อาจหาโอกาสได้]
[เจ้ายังไม่กล้าเปิดเผยความคิดที่จะหลบหนี เกรงจะถูกพวกโจรภูเขาที่บอกจะพลิกหน้าก็พลิกหน้าทันทีฟันตาย]
[ด้วยเหตุนี้ เจ้าจึงแสร้งทำเป็นกลมกลืนกับชีวิตในค่ายโจร ถึงขนาดใช้ร่ายคำที่เพิ่งได้มาแสดงชุดท่าต่อเนื่องให้สวี่หลิงหลงดู]
["พี่น้องโจรภูเขาทุกท่านสวัสดี ข้าคือผู้เข้าร่วมค่ายมาหนึ่งปีครึ่ง...]
[ดูการแสดงหมัดไก่ชุดนี้ของเจ้าจบ สวี่หลิงหลงดีใจจนมันเนื้อกระเพื่อม]
["ท่านสามีเก่งกาจยิ่งนัก!"]
[ทันใดนั้น หน้าประตูค่ายมีเสียงตะโกนตื่นตระหนกดังขึ้น]
["จ้ายใหญ่! ทหารทางการบุกขึ้นมาแล้ว!"]
[สวี่หู่ที่อยู่เหนือโถงใหญ่ โยนชามสุราในมือลงอย่างโกรธแค้น]
["อะไรนะ?! ทหารทางการบุกขึ้นมาแล้วพวกเราไม่มีข่าวคราวอะไรเลยได้ยังไง? พวกลาดตระเวนล่ะ? คนเฝ้ายามล่ะ? กับดักล่ะ??"]
["เป็นรองจ้ายใหญ่! มันสมคบกับทางการ พาทหารบุกมาทางเส้นทางลำเลียงสินค้าของพวกเรา!!"]
[เจ้าได้ยินเรื่องนี้ ดวงตาเปล่งประกาย]
[โอกาสที่จะหนีมาถึงแล้ว!]
[ทันใดนั้น มืออ้วนตุ๊บใหญ่ข้างหนึ่งจับข้อมือเจ้าไว้]
["ท่านสามี! มากับข้า!"]
[สวี่หลิงหลงมีพละกำลังมหาศาล เจ้าไม่อาจขัดขืนได้เลย ถูกนางลากไปโดยตรง]
[นางพาเจ้ามายังหน้าถ้ำแห่งหนึ่ง]
["ท่านสามี เดินตรงเข้าไปเรื่อย ๆ ถ้ำนี้สามารถทะลุไปยังภูเขาอีกลูกหนึ่ง มีเพียงข้ากับพ่อข้าเท่านั้นที่รู้ จะไม่มีใครตามเจ้า หนีเร็วเข้า!"]
["ข้า... หนีรึ?"]
[เจ้ามิได้คาดคิดว่า สวี่หลิงหลงจะเอาจริงกับเจ้า]
[ดูเหมือนนางจะเชื่อเจ้าเสียจริง ๆ ในสิ่งที่เจ้าแสดงให้พวกเขาเห็นในค่ายโจรยามปกติ]
["ท่านสามี! ไม่ต้องสนใจข้า หนีไปเอง! ข้าจะไปล่อทหารทางการให้ออกไป! รีบไป!"]
[นางโยนเจ้าเข้าไปในถ้ำทีเดียว ราวกับโยนลูกเจี๊ยบน้อย]
["ข้าก็มิใช่โจรภูเขา จะไปกลัวทหารทางการอะไรกันจริง ๆ เลย..."]
[สวี่หลิงหลงถือค้อนใหญ่สองข้างในมือ ไม่หันหลังกลับมุ่งหน้าเข้าหากองทหารทางการ]
[มองแผ่นหลังของนางที่ใหญ่บึกบึน เจ้ากำลังใคร่ครวญว่าจะไปทางไหนดี...]
[1. ลึกเข้าไปในถ้ำ จากทางลับกลางขุนเขาออกไป;]
[2. กลับไปยังค่ายโจร ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับภรรยา;]
[3. สมคบกับทางการ กำจัดโจรภูเขาให้สิ้นซาก]
[โปรดทำการเลือก:]
เฉินอี้ในการจำลอง อยู่ในสถานการณ์ อาจถูกอารมณ์ชักพา
แต่เฉินอี้ในโลกความจริง ใช้เหตุผลล้วน ๆ
เขารู้ดีว่าการจำลองครั้งแรกของตนสำคัญยิ่งนัก ต้องอยู่รอดให้นานที่สุด มีชีวิตรอดต่อไป สุ่มร่ายคำให้มากขึ้น!
การได้รับโอกาสทางยุทธภพ คือภารกิจหลักเพียงหนึ่งเดียวในการจำลองครั้งนี้
"หากไม่หนีตอนนี้ แล้วจะหนีตอนไหน?"