ระบบฝึกยอดฝีมือวันสิ้นโลก

ตอนที่ 2 ระบบฝึกผู้แข็งแกร่งแห่งวันสิ้นโลก

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ออกจากบริษัทมา เขาสูดอากาศก่อนวันสิ้นโลกเข้าเต็มปอดอย่างละโมบ ดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันสงบสุขครั้งสุดท้ายก่อนมหาวิบัติจะมาเยือน

ชาติที่แล้ว เวลา 19.00 น. ของวันที่ 12 กันยายน ฝนห่าใหญ่ที่จู่ ๆ ก็เทกระหน่ำได้เปลี่ยนโลกไปตลอดกาล ผู้รอดชีวิตเรียกวันนั้นว่ามหาวิบัติ และถือเป็นจุดแบ่งระหว่างโลกเก่ากับโลกใหม่

เฉินเทียนเซิงไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะได้ย้อนกลับมาก่อนมหาวิบัติ นี่คือโอกาสที่สวรรค์มอบให้เขา

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันจะใช้ชีวิตโลดแล่นในวันสิ้นโลกที่กำลังจะมาถึง!”

เสียงสัญญาณเตือนดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เฉินเทียนเซิงก็หายตัวไปท่ามกลางฝูงชนอย่างไร้สุ้มเสียง

เวลานับถอยหลังก่อนวันสิ้นโลกเหลือ 10:49:50 ขณะนี้เป็นเวลา 8.11 น.

จากความทรงจำและประสบการณ์ที่สั่งสมมาในวันสิ้นโลก สิ่งแรกที่เฉินเทียนเซิงต้องทำคือไปธนาคาร ถอนเงินเก็บทั้งหมดที่มีออกมา

เงินมีไม่มาก แค่ 3,721 หยวน แต่ก็พอรับมือกับวิกฤตช่วงแรกของมหาวิบัติได้

เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้า เขานึกถึงประสบการณ์ในวันสิ้นโลก การเอาชีวิตรอดคือสิ่งสำคัญอันดับแรก จึงต้องซื้อเสื้อผ้าก่อน เสื้อเดินป่ากันน้ำเป็นตัวเลือกแรก ตามด้วยเป้เดินป่าและอุปกรณ์กลางแจ้งที่ขาดไม่ได้

แม้แต่หน้ากากป้องกันก๊าซพิษกับแว่นครอบตาก็ซื้อมา

เพื่อป้องกันไวรัสหร่วนในอากาศ ต้องสวมอุปกรณ์ป้องกันให้ครบถ้วน รับประกันว่าจะไม่ติดเชื้อ ถึงจะใช้ชีวิตโลดแล่นในวันสิ้นโลกต่อไปได้

ซื้อของทั้งหมดแล้วหมดเงินไปเกือบ 1,000 หยวน

ต่อไปก็ต้องซื้ออาวุธที่ถนัดมือ

หากอยากทำงานให้ดี ก็ต้องมีเครื่องมือที่ดีเสียก่อน

จากสถานการณ์ในประเทศก่อนมหาวิบัติ อาวุธปืนระยะไกลเป็นสิ่งที่หาไม่ได้ ส่วนหน้าไม้ก็แพงเกินกว่าจะซื้อไหว เงินที่เหลืออยู่มีแค่สองพันกว่าหยวน ทุกหยวนต้องใช้ให้คุ้มค่าที่สุด

อาวุธระยะประชิดที่เหมาะมือที่สุด ตามหลักแล้วควรเป็นขวานดับเพลิง

แต่ตอนเลือกซื้อ เขากลับพบปัญหาร้ายแรง ด้วยสภาพร่างกายของเฉินเทียนเซิงในตอนนี้ ขวานดับเพลิงหนักเกินไป อย่าว่าแต่จะเอาไปฟันซอมบี้เลย แค่ยกขึ้นยังแทบไม่ไหว

ระหว่างที่กำลังลังเล เจ้าของร้านก็เอ่ยขึ้นว่า

“ดูจากชุดที่แต่งแล้ว จะไปใช้ชีวิตกลางแจ้งหรือ?”

“อืม”

เจ้าของร้านหยิบพลั่วทหารออกมาแนะนำว่า

“อันนี้เหมาะเลย เป็นพลั่วทหารพับได้แบบอเนกประสงค์ พกพาสะดวก ใช้เป็นขวานหรือค้อนก็ได้ มีฟังก์ชันตั้งหลายสิบอย่าง เหมาะกับใช้กลางแจ้งที่สุด”

พอเฉินเทียนเซิงเห็นพลั่วทหารอันนี้ ดวงตาก็เป็นประกาย

“เอาอันนี้แหละ!”

ขั้นต่อไปคือกักตุนอาหาร

แต่ตอนที่เฉินเทียนเซิงกำลังจะออกจากห้าง เขาบังเอิญเห็นร้านหนึ่งขายโล่เหม่ยตุ้นของแท้ที่ได้รับอนุญาตอย่างเป็นทางการ จึงสะดุดตาเขาเข้า

ก่อนมหาวิบัติ โล่เหม่ยตุ้นเป็นเพียงของสะสมตั้งโชว์ของคนที่ชื่นชอบ แต่หลังมหาวิบัติ จากประสบการณ์ที่สั่งสมมาสิบปี เมื่อต้องรับมือกับกองซากศพมหาศาล การใช้โล่ป้องกันแล้วถือขวานมือเดียวโจมตีเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพสูง ทั้งยังปลอดภัยมากด้วย

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ควักเงินซื้อโล่เหม่ยตุ้นทันที

หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ เงินในกระเป๋าของเฉินเทียนเซิงเหลือเพียงพันกว่าหยวน

ขั้นต่อไปคือหาฐานที่มั่นสำหรับตั้งหลักและเอาชีวิตรอด แล้วใช้เงินที่เหลือซื้ออาหารกับน้ำให้หมด

ฐานที่มั่นไม่ควรอยู่ใกล้ใจกลางเมือง ผู้คนต้องไม่หนาแน่นเกินไป และควรเป็นพื้นที่ปิดที่แน่นหนา

คิดไปคิดมา เขาก็ตบหน้าผากตัวเอง

“ฉันนี่มันโง่จริง ๆ ลืมห้องเช่าไปได้ยังไง ฉันยังมีบ้านอยู่นี่นา”

ชาติที่แล้วตอนมหาวิบัติปะทุ เขาทำงานล่วงเวลาอยู่ที่บริษัทจนติดอยู่ข้างใน ช่วงที่วันสิ้นโลกเพิ่งเริ่มต้น แค่ระยะทางร้อยเมตรก็เสี่ยงตายถึงเก้าส่วนแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขตพัฒนาที่อยู่ห่างจากบริษัทหลายกิโลเมตร

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เฉินเทียนเซิงก็พลันนึกถึงใครบางคน ก่อนมหาวิบัติ เขายังมีแฟนสาวอยู่คนหนึ่ง

จะโทษเฉินเทียนเซิงมากนักก็ไม่ได้ จู่ ๆ ก็ย้อนกลับมา ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนเลือนรางไปนานแล้ว

อีกอย่าง ทั้งคู่คบกันแค่ 3 เดือน เฉินเทียนเซิงก็ทำงานล่วงเวลาทุกวันจนแทบไม่ได้เจอหน้า ตลอดสิบปีในวันสิ้นโลก เขาไม่ได้ข่าวคราวของแฟนสาวเลย ความทรงจำเลือนราง ในใจก็ลืมเธอไปนานแล้ว

“ช่างเถอะ กลับบ้านก่อนค่อยว่ากัน”

เฉินเทียนเซิงนั่งรถเมล์แล้วต่อรถไฟใต้ดิน สองชั่วโมงต่อมาก็มาถึงเขตพัฒนา เขาแวะซูเปอร์มาร์เก็ตใต้ตึกในหมู่บ้านก่อน แล้ววางเงินสดทั้งหมดที่เหลืออยู่ลงบนโต๊ะ

“น้ำแร่ อาหารกระป๋อง ไส้กรอกแฮม บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป...”

เสบียงมูลค่าพันหยวนไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ แต่หลังวันสิ้นโลกปะทุ ของพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งจำเป็น แถมยังเป็นของมีค่าเอาไว้แลกเปลี่ยนได้

เพื่อเอาชีวิตรอด ไส้กรอกแฮมเพียงแท่งเดียวก็แลกได้สารพัด แม้กระทั่งความเป็นมนุษย์ที่สูญสิ้นไป

กล่องใบเล็กใบใหญ่ถูกวางซ้อนบนรถเข็น แล้วเข็นไปกองไว้หน้าประตูบ้าน

ห้อง 303 อพาร์ตเมนต์ที่เพิ่งเช่าอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งปี ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าเหลือเกิน

เขาเปิดประตู อุ้มกล่องเข้าไปในบ้าน แล้วจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงที่ไม่ควรดังขึ้นมาในเวลาแบบนี้

เขาหันไปทางห้องนอนด้วยความฉงน ใจเต็มไปด้วยข้อกังขา ก่อนก้าวยาว ๆ ไปหยุดอยู่หน้าประตูห้อง

บนเตียงในห้องนอน ชายหญิงคู่หนึ่งมีสีหน้าตื่นตระหนก ผู้หญิงหน้าซีด ใช้ผ้าห่มปกปิดร่างกาย ส่วนผู้ชายเปลือยท่อนบน กำลังรีบร้อนสวมกางเกง

ภาพน่าอึดอัดถูกจับได้คาหนังคาเขา บรรยากาศในห้องพลันประหลาดจนบรรยายไม่ถูก

“เจ้าของบ้าน! หลิวเหล่ย?”

สีหน้าเฉินเทียนเซิงไม่เปลี่ยน ใจเขาบอกไม่ถูกว่ากำลังโกรธหรือเศร้า

“ฟังฉันอธิบายก่อน”

หม่าเชี่ยนเชี่ยนใช้ผ้าห่มปกปิดร่าง หน้าแดงก่ำพลางพยายามอธิบาย

หลิวเหล่ย เจ้าของบ้าน เห็นว่าปิดบังต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงเปิดหน้าชนทันที

“จะมีอะไรให้ต้องอธิบาย วันนี้นายเห็นแล้วฉันก็ไม่กลัว บอกตามตรง ฉันกับเชี่ยนเชี่ยนคบกันมาเกือบสองเดือนแล้ว นายไม่เคยกลับบ้าน พวกเราจะผิดได้ยังไง”

เฉินเทียนเซิงกลับนิ่งเฉยอย่างยิ่ง

“พูดจบหรือยัง ถ้าจบแล้วก็ใส่เสื้อผ้าแล้วไสหัวไปเดี๋ยวนี้”

ท่าทีเย็นชาและสงบนิ่งของเขาทำให้หม่าเชี่ยนเชี่ยนกับหลิวเหล่ยถึงกับอึ้ง

เขาหมายความว่ายังไง?

“เฉินเทียนเซิง หยุดเดี๋ยวนี้!”

หม่าเชี่ยนเชี่ยนทั้งอับอายทั้งโกรธ การนอกใจเป็นความผิดของเธอจริง แต่การทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนมันเกินไปแล้ว

หม่าเชี่ยนเชี่ยนเป็นเด็กสาวจากชนบทที่เข้ามาทำงานในเมือง ไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัยและไม่เคยเห็นโลกกว้าง พอเข้ามาใหม่ ๆ เธอได้รู้จักเฉินเทียนเซิง จึงยอมอดทนคบกับเขาเพื่อปากท้อง

แต่พอใช้ชีวิตอยู่ในเมืองใหญ่ไปนานเข้า เธอก็เรียนรู้การแต่งหน้า พอทาแป้งบนหน้าก็คิดว่าตัวเองสวยมาตั้งแต่เกิด ตอนแรกเธอชื่นชมเฉินเทียนเซิงที่เรียนจบมหาวิทยาลัย แต่ตอนนี้กลับดูแคลนว่าเขาเป็นไอ้ยาจก

“เฉินเทียนเซิง พูดมาให้รู้เรื่อง ท่าทีแบบนี้หมายความว่ายังไง?”

“นายทำงานล่วงเวลาทุกวัน ทุกคืนฉันต้องอยู่กับความมืดคนเดียว ตอนเราคบกันนายพูดไว้ยังไง นายทำกับฉันแบบนี้ได้เหรอ?”

คนที่ทำผิดมักหาข้ออ้างให้ตัวเองเสมอ ถึงขั้นคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำ

ตอนนี้หม่าเชี่ยนเชี่ยนก็รู้สึกแบบนั้น เธอคิดว่าตัวเองถูกทำให้เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส จึงระบายความไม่พอใจและคำพร่ำบ่นทั้งหมดใส่เฉินเทียนเซิง ราวกับคนที่ผิดเป็นคนอื่น

“พูดสิ ทำไมไม่สนใจฉัน?”

เฉินเทียนเซิงไม่มีเวลามาสนใจคนทั้งคู่ ตอนนี้เขากำลังขนกล่องทีละใบเข้าไปในครัว

หลิวเหล่ยแต่งตัวเสร็จก็จุดบุหรี่ มองเฉินเทียนเซิงที่กำลังง่วนอยู่ด้วยแววตาเยาะเย้ยอย่างกำเริบเสิบสาน

“เลิกขนได้แล้ว จะขนบ้าอะไรอีก!”

หลิวเหล่ยเตะกล่องใบหนึ่ง แล้วพูดอย่างดูแคลนว่า

“พูดกันตรง ๆ เลยดีกว่า แฟนนายลีลาบนเตียงไม่เลว หน้าตาก็พอใช้ ถ้ารู้จักเจียมตัวก็รีบไสหัวไปซะ อย่าจองส้วมไว้แต่ไม่ยอมขี้!”

เฉินเทียนเซิงเหลือบมองเวลา สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนหันไปมองหลิวเหล่ย

“ฉันไม่สนเรื่องนี้ พวกนายสองคนไสหัวไปตอนนี้ ฉันจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

เหตุผลที่เฉินเทียนเซิงรู้สึกแบบนี้มีสองอย่าง หนึ่งคือเขาไม่ได้รักหม่าเชี่ยนเชี่ยน สองคือหลังผ่านวันสิ้นโลกมาสิบปี ศีลธรรมสูญสิ้น เขาเห็นอะไรมาบ้างแล้ว

ต้นไม้ไม่อยากไหว แต่ลมกลับไม่หยุดพัด

เฉินเทียนเซิงยังไม่ได้พูดอะไร หลิวเหล่ยก็ไม่พอใจเสียก่อน

“นายไล่ใครไป นี่บ้านฉัน ถ้าจะมีใครไสหัวไปก็ต้องเป็นนาย!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป