หลิวเหล่ย เจ้าของห้องเช่า โอบไหล่หม่าเชี่ยนเชี่ยนอย่างวางอำนาจ
“อย่าทำหน้าเหมือนโดนรังแกแบบนั้นสิ คนขี้ขลาดอย่างมันไม่กล้าทำอะไรเธอหรอก!”
“พี่เหล่ย”
หม่าเชี่ยนเชี่ยนมองหลิวเหล่ยด้วยแววตาหวานซึ้ง
“พี่เคยบอกว่าจะรักฉันไปตลอดชีวิตไม่ใช่เหรอ?”
หลิวเหล่ยเชยคางหม่าเชี่ยนเชี่ยนขึ้น แล้วพูดจาอวดความรักให้คนอื่นอิจฉาต่อหน้าเฉินเทียนเซิงว่า
“วางใจเถอะ ฉันไม่เหมือนคนบางคน ฉันเป็นผู้ชายเต็มตัว ส่วนมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาด เธออยู่กับมันนี่ช่างน่าสงสารจริง ๆ”
หม่าเชี่ยนเชี่ยนกล่าวเยาะเย้ยตามไปด้วย
“นั่นสิ ตอนนี้ฉันเสียใจมาก เมื่อก่อนตาบอดหรือไงนะ ถึงได้ไปคบกับผู้ชายสารเลวแบบนั้น”
“ไม่มีความสามารถ ไม่มีเงิน วัน ๆ เอาแต่กล้ำกลืนฝืนทน คนแบบนี้น่ะ ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ”
ทั้งสองพูดจาสลับกันไปมา จนความอดทนของเฉินเทียนเซิงหมดลงแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะมหาภัยพิบัติกำลังจะมาถึง เขาคงอยากฆ่าคนสารเลวคู่นี้ให้ตายไปเสีย
แต่พอลองคิดให้ดี หากฆ่าทั้งคู่ตอนนี้ เท่ากับช่วยให้พวกมันหลุดพ้นก่อนจะได้สัมผัสความโหดร้ายของวันสิ้นโลก ชั่งน้ำหนักแล้วไม่คุ้ม
“เชี่ยนเชี่ยน”
เฉินเทียนเซิงเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา
“ระหว่างทางกลับ ฉันคิดอยู่หลายเรื่อง ว่าต่อไปจะดูแลเธอยังไง ให้เธอได้สัมผัสความสุขท่ามกลางโลกที่สิ้นหวัง”
“แต่พวกเธอสองคนมาเล่นละครฉากนี้ ฉันว่ามันน่าขันจริง ๆ ช่างเถอะ”
เขามองนาฬิกาแล้วพูดต่อ
“อีก 3 ชั่วโมงเธอก็จะเข้าใจเอง ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าพวกเธอ ไสหัวออกไป!”
หลิวเหล่ยก้าวเข้ามาอย่างอวดดี
“แกรู้สถานการณ์ตัวเองหรือเปล่า นี่มันบ้านกู ถ้าจะไสหัว ก็ต้องเป็นแก!”
พูดข่มขู่ยังไม่สะใจ เขาจึงใช้นิ้วจิ้มหน้าอกเฉินเทียนเซิงด้วย
“วันนี้พี่เหล่ยจะสอนแกเองว่าเงินกับอำนาจมันเป็นยังไง กูไม่ใช่แค่เอาเมียแก แต่ยังไล่แกออกไปได้ด้วย นี่แหละความสามารถ โอ๊ย ๆ ๆ!”
เฉินเทียนเซิงหมดความอดทนจริง ๆ เขาจับมืออีกฝ่ายบิดอย่างแรง
“ฉันไม่เอาเรื่อง ไม่ได้แปลว่าฉันไม่มีอารมณ์ อย่าล้ำเส้นเกินไป”
เฉินเทียนเซิงรุกไล่ทีละก้าว หลิวเหล่ยถอยกรูดทีละก้าว บรรยากาศระหว่างทั้งคู่พลิกกลับตาลปัตร
“แม่งเอ๊ย ปล่อยกูเดี๋ยวนี้! กล้าแตะต้องกูเหรอ เชื่อไหมว่ากูจะเรียกคนมาฆ่าแก!”
เฉินเทียนเซิงจ้องเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ
“แกนี่กร่างนักใช่ไหม!”
สิ้นเสียง ก็มีเสียงกร๊อบดังขึ้น
แขนของหลิวเหล่ยหลุดจากข้ออย่างสมบูรณ์ เฉินเทียนเซิงบิดซ้ำอีกที กระดูกก็หักทันที
“อ๊าก!”
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของหลิวเหล่ยดังก้องไปทั่วห้อง
หม่าเชี่ยนเชี่ยนเองก็ตกตะลึง เธอรู้ว่าเฉินเทียนเซิงเป็นคนยังไง เขาเป็นคนซื่อ ๆ ต่อให้คนอื่นชี้หน้าด่า เฉินเทียนเซิงก็ยังไม่กล้าด่ากลับ
แต่วันนี้เขากลับกล้าลงมือทำร้ายคน
“เทียนเซิง ปล่อยมือ! นายจะทำอะไร?”
หม่าเชี่ยนเชี่ยนเพิ่งได้เกาะหลิวเหล่ย ลูกคนมีบ้านที่กำลังจะถูกรื้อถอน จะยอมให้เฉินเทียนเซิงมาทำลายเรื่องดี ๆ ของเธอได้ยังไง
เธอพุ่งเข้าไปหมายจะทุบตี ดึงรั้ง และห้ามทั้งคู่ เมื่อก่อนตอนเรื่องยังไม่แตก หม่าเชี่ยนเชี่ยนเป็นใหญ่ในบ้าน สั่งให้เฉินเทียนเซิงชงชาเสิร์ฟน้ำได้ตามใจ วันนี้จะกลับมาตั้งตัวเป็นใหญ่ได้หรือไง?
แต่จู่ ๆ มือข้างหนึ่งก็บีบคอหม่าเชี่ยนเชี่ยนไว้แน่น
แววตาเฉินเทียนเซิงเย็นยะเยือก น้ำเสียงราวกับปีศาจจากขุมนรก
“อย่าบังคับให้ฉันฆ่าพวกเธอสองคน ฉันกลัวว่าจะห้ามตัวเองไม่อยู่!”
“ตอนนี้ ไสหัวไป!”
เขาเหวี่ยงทั้งคู่พ้นประตูไปทีละคน
“ปัง!”
ประตูเหล็กนิรภัยปิดดังสนั่น
“ไอ้สารเลว แกทำกับฉันแบบนี้ แกต้องตายไม่ดีแน่!”
หม่าเชี่ยนเชี่ยนทั้งอับอายทั้งโกรธ ทุบประตูเหล็กดังปัง ๆ ไม่หยุด
หลิวเหล่ยกุมแขนที่หัก สีหน้าบิดเบี้ยว ก่อนสบถด่าด้วยความเคียดแค้น
“รอดูเถอะ กูจะฆ่าแกให้ได้ ต้องฆ่าแกให้ได้!”
หม่าเชี่ยนเชี่ยนเพิ่งได้สติ รีบเข้าไปประคองหลิวเหล่ย
“พี่เหล่ย ไปโรงพยาบาลกันเถอะ”
เฉินเทียนเซิงปิดประตูแล้วปรับอารมณ์ให้สงบ วันสิ้นโลกจะปะทุขึ้นในอีกไม่ถึง 3 ชั่วโมง ยังเตรียมตัวทัน
เขาค้นหาเทปใสในบ้าน เอามาปิดรอยแยกตามประตูและหน้าต่าง โดยเฉพาะหน้าต่างระเบียง
จากนั้นก็รื้อโต๊ะเก้าอี้ออก แล้วใช้ค้อนกับตะปูตอกปิดประตูเหล็กนิรภัย
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดลง
เวลา 6 โมง 50 นาทีตอนเย็น
เหลือเวลาอีก 10 นาทีสุดท้ายก่อนวันสิ้นโลกปะทุ
แสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นส่องสว่าง รถราบนถนนยังแล่นขวักไขว่
รถคันหนึ่งขับเข้ามาในหมู่บ้าน หลิวเหล่ยที่แขนใส่เฝือกลงจากรถด้วยความโกรธแค้น ข้างกายยังมีหม่าเชี่ยนเชี่ยนมาด้วย
หลิวเหล่ยยืนก้มหัวค้อมตัวต่อหน้าชายหัวโล้น พยักหน้าประจบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปยังหน้าต่างชั้นสาม
“มันอยู่ข้างบนครับ พี่เฉียง พี่ต้องช่วยแก้แค้นให้ผมนะ!”
“ถุย กล้ารังแกพี่น้องฉัน ก็ต้องฆ่ามันให้ได้!”
หัวโล้นเฉียงถ่มก้นบุหรี่ลงพื้น แล้วสะบัดมืออย่างเหี้ยมเกรียม
“ขึ้นไปลากตัวมันออกมา ฉันจะหักแขนหักขามันให้หมด!”
“ไป!”
พวกนักเลงหิ้วไม้เบสบอลกับท่อเหล็กชุบสังกะสี กรูเข้าไปในโถงบันได
เหลือเวลาอีก 9 นาที
เฉินเทียนเซิงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าต่าง รอคอยช่วงเวลาสุดท้ายที่วันสิ้นโลกจะปะทุพอดี เขาเห็นหลิวเหล่ยพาคนมาล้างแค้น แววตาจึงเย็นลง
“เวลานี้แล้วยังไม่รู้จักกลัว ดูสิว่าพวกแกจะตายกันยังไง!”
โครงการหมู่บ้านแห่งใหม่นี้มีทางขึ้นลงเพียงทางเดียว คนกว่าสิบคนขึ้นบันไดมาพร้อมเสียงอึกทึก พอมาถึงหน้าห้อง 301 ก็ทุบประตูโครมคราม เสียงดังสะเทือนไปทั่วทั้งตึก
“เปิดประตู! เรารู้ว่าแกอยู่บ้าน รีบเปิดดี ๆ ไม่งั้นพวกเราจะพังประตูเข้าไป!”
“โครมคราม!”
เฉินเทียนเซิงยืนนิ่งมองลงไปยังถนนด้านล่างด้วยสีหน้าเฉยชา ยังไม่ถึงเวลา เหลืออีก 8 นาทีก่อนวันสิ้นโลกจะปะทุครั้งใหญ่
ตอนนี้ไปหาเรื่องพวกปลาซิวปลาสร้อยนี่ ถ้าเกิดติดเชื้อขึ้นมาจะทำยังไง ไม่คุ้มกันเลย
ขณะนั้นเอง เสียงไซเรนดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ รถสายตรวจค่อย ๆ แล่นเข้ามาในหมู่บ้านและจอดอยู่ด้านล่าง
เมื่อครู่หลิวเหล่ยกับหัวโล้นเฉียงยังวางท่าอวดดี พอรถตำรวจมาถึง ทั้งคู่ก็เหมือนหนูเจอแมว หงอไปทันที
“เว่ยเฉียง มาทำอะไรอยู่ที่นี่?”
ตำรวจสายตรวจเปิดประตูลงจากรถ แล้วถามขึ้นก่อน
เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ทยอยลงจากรถตามมา รวมแล้วกว่าสิบคน ทุกคนแต่งกายพร้อมรบ มองปราดเดียวก็รู้ว่าพวกเขาเตรียมตัวมาอย่างดี
หัวโล้นเฉียงรีบยิ้มประจบ ก้มหัวค้อมตัวพลางพูดว่า
“ผู้กองหวังนี่เอง ลมอะไรพัดท่านมาถึงเขตพัฒนานี่ครับ?”
“ผมคุ้นเคยกับแถวนี้ดี มีคดีอะไร ให้ผมนำทางไหมครับ?”
ผู้กองหวังมองเขาอย่างดูแคลน ก่อนตอบส่ง ๆ
“มาหาคนสักคน ห้อง 301 มีคนชื่อเฉินเทียนเซิงอยู่หรือเปล่า?”
พอได้ยินชื่อเฉินเทียนเซิง สีหน้าหลิวเหล่ยที่กำลังยิ้มประจบอยู่ข้าง ๆ ก็เปลี่ยนไปทันที เขาครุ่นคิดเร็ว ๆ ก่อนรีบใส่ความอีกฝ่าย
“คุณตำรวจครับ ผมขอแจ้งความ ผมเป็นเจ้าของห้อง 301 ผู้เช่าของผมคือเฉินเทียนเซิง วันนี้ผมขึ้นไปเก็บค่าเช่า แต่มันไม่ยอมจ่าย แถมยังตีแขนผมจนหัก คุณดูแผลนี่สิครับ...”
หลิวเหล่ยชิงกล่าวหาอีกฝ่ายก่อน หวังยึดความได้เปรียบไว้ เพราะกลัวว่าทีหลังจะอธิบายไม่รู้เรื่อง
ผู้กองหวังขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม
“งั้นเขาอยู่ในห้อง 301 ใช่ไหม?”
“ใช่ครับ ๆ พวกเราล้อมมันไว้ในห้องแล้ว เดี๋ยวผมนำทางให้ครับ”
หลิวเหล่ยอ่านสีหน้าคนเก่ง พอเห็นท่าทีของผู้กองหวัง ก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เขา จึงกระตือรือร้นขึ้นมาทันที
ผู้กองหวังมีสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังเผชิญศัตรูตัวฉกาจ รีบหันกลับไปตะโกนว่า
“รีบโทรรายงานศูนย์ใหญ่ ขอส่งกำลังเสริมด่วน! ผู้ต้องสงสัยอันตรายอย่างยิ่งและลงมือเหี้ยมโหด ทุกคนระวังตัวให้มาก!”
แต่ในวินาทีนั้นเอง ท้องฟ้ายามค่ำคืนก็แปรเปลี่ยนฉับพลัน
เฉินเทียนเซิงที่อยู่ในบ้านมองดูเมฆดำทะมึน ใจพลันจมดิ่ง
“มาแล้ว!”
“นับถอยหลังสู่วันสิ้นโลก: 3, 2, 1!”
“วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว ระบบเปิดใช้งาน!”
เฉินเทียนเซิงกำลังจะสวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษ จู่ ๆ ก็ชะงักไป ทั้งตกตะลึงทั้งยินดี
“ที่แท้การนับถอยหลังก็คือระบบ!!!”