ระบบฝึกยอดฝีมือวันสิ้นโลก

ตอนที่ 3 วันสิ้นโลกเริ่มต้น

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลิวเหล่ย เจ้าของห้องเช่า โอบไหล่หม่าเชี่ยนเชี่ยนอย่างวางอำนาจ

“อย่าทำหน้าเหมือนโดนรังแกแบบนั้นสิ คนขี้ขลาดอย่างมันไม่กล้าทำอะไรเธอหรอก!”

“พี่เหล่ย”

หม่าเชี่ยนเชี่ยนมองหลิวเหล่ยด้วยแววตาหวานซึ้ง

“พี่เคยบอกว่าจะรักฉันไปตลอดชีวิตไม่ใช่เหรอ?”

หลิวเหล่ยเชยคางหม่าเชี่ยนเชี่ยนขึ้น แล้วพูดจาอวดความรักให้คนอื่นอิจฉาต่อหน้าเฉินเทียนเซิงว่า

“วางใจเถอะ ฉันไม่เหมือนคนบางคน ฉันเป็นผู้ชายเต็มตัว ส่วนมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาด เธออยู่กับมันนี่ช่างน่าสงสารจริง ๆ”

หม่าเชี่ยนเชี่ยนกล่าวเยาะเย้ยตามไปด้วย

“นั่นสิ ตอนนี้ฉันเสียใจมาก เมื่อก่อนตาบอดหรือไงนะ ถึงได้ไปคบกับผู้ชายสารเลวแบบนั้น”

“ไม่มีความสามารถ ไม่มีเงิน วัน ๆ เอาแต่กล้ำกลืนฝืนทน คนแบบนี้น่ะ ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ”

ทั้งสองพูดจาสลับกันไปมา จนความอดทนของเฉินเทียนเซิงหมดลงแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะมหาภัยพิบัติกำลังจะมาถึง เขาคงอยากฆ่าคนสารเลวคู่นี้ให้ตายไปเสีย

แต่พอลองคิดให้ดี หากฆ่าทั้งคู่ตอนนี้ เท่ากับช่วยให้พวกมันหลุดพ้นก่อนจะได้สัมผัสความโหดร้ายของวันสิ้นโลก ชั่งน้ำหนักแล้วไม่คุ้ม

“เชี่ยนเชี่ยน”

เฉินเทียนเซิงเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา

“ระหว่างทางกลับ ฉันคิดอยู่หลายเรื่อง ว่าต่อไปจะดูแลเธอยังไง ให้เธอได้สัมผัสความสุขท่ามกลางโลกที่สิ้นหวัง”

“แต่พวกเธอสองคนมาเล่นละครฉากนี้ ฉันว่ามันน่าขันจริง ๆ ช่างเถอะ”

เขามองนาฬิกาแล้วพูดต่อ

“อีก 3 ชั่วโมงเธอก็จะเข้าใจเอง ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าพวกเธอ ไสหัวออกไป!”

หลิวเหล่ยก้าวเข้ามาอย่างอวดดี

“แกรู้สถานการณ์ตัวเองหรือเปล่า นี่มันบ้านกู ถ้าจะไสหัว ก็ต้องเป็นแก!”

พูดข่มขู่ยังไม่สะใจ เขาจึงใช้นิ้วจิ้มหน้าอกเฉินเทียนเซิงด้วย

“วันนี้พี่เหล่ยจะสอนแกเองว่าเงินกับอำนาจมันเป็นยังไง กูไม่ใช่แค่เอาเมียแก แต่ยังไล่แกออกไปได้ด้วย นี่แหละความสามารถ โอ๊ย ๆ ๆ!”

เฉินเทียนเซิงหมดความอดทนจริง ๆ เขาจับมืออีกฝ่ายบิดอย่างแรง

“ฉันไม่เอาเรื่อง ไม่ได้แปลว่าฉันไม่มีอารมณ์ อย่าล้ำเส้นเกินไป”

เฉินเทียนเซิงรุกไล่ทีละก้าว หลิวเหล่ยถอยกรูดทีละก้าว บรรยากาศระหว่างทั้งคู่พลิกกลับตาลปัตร

“แม่งเอ๊ย ปล่อยกูเดี๋ยวนี้! กล้าแตะต้องกูเหรอ เชื่อไหมว่ากูจะเรียกคนมาฆ่าแก!”

เฉินเทียนเซิงจ้องเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ

“แกนี่กร่างนักใช่ไหม!”

สิ้นเสียง ก็มีเสียงกร๊อบดังขึ้น

แขนของหลิวเหล่ยหลุดจากข้ออย่างสมบูรณ์ เฉินเทียนเซิงบิดซ้ำอีกที กระดูกก็หักทันที

“อ๊าก!”

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของหลิวเหล่ยดังก้องไปทั่วห้อง

หม่าเชี่ยนเชี่ยนเองก็ตกตะลึง เธอรู้ว่าเฉินเทียนเซิงเป็นคนยังไง เขาเป็นคนซื่อ ๆ ต่อให้คนอื่นชี้หน้าด่า เฉินเทียนเซิงก็ยังไม่กล้าด่ากลับ

แต่วันนี้เขากลับกล้าลงมือทำร้ายคน

“เทียนเซิง ปล่อยมือ! นายจะทำอะไร?”

หม่าเชี่ยนเชี่ยนเพิ่งได้เกาะหลิวเหล่ย ลูกคนมีบ้านที่กำลังจะถูกรื้อถอน จะยอมให้เฉินเทียนเซิงมาทำลายเรื่องดี ๆ ของเธอได้ยังไง

เธอพุ่งเข้าไปหมายจะทุบตี ดึงรั้ง และห้ามทั้งคู่ เมื่อก่อนตอนเรื่องยังไม่แตก หม่าเชี่ยนเชี่ยนเป็นใหญ่ในบ้าน สั่งให้เฉินเทียนเซิงชงชาเสิร์ฟน้ำได้ตามใจ วันนี้จะกลับมาตั้งตัวเป็นใหญ่ได้หรือไง?

แต่จู่ ๆ มือข้างหนึ่งก็บีบคอหม่าเชี่ยนเชี่ยนไว้แน่น

แววตาเฉินเทียนเซิงเย็นยะเยือก น้ำเสียงราวกับปีศาจจากขุมนรก

“อย่าบังคับให้ฉันฆ่าพวกเธอสองคน ฉันกลัวว่าจะห้ามตัวเองไม่อยู่!”

“ตอนนี้ ไสหัวไป!”

เขาเหวี่ยงทั้งคู่พ้นประตูไปทีละคน

“ปัง!”

ประตูเหล็กนิรภัยปิดดังสนั่น

“ไอ้สารเลว แกทำกับฉันแบบนี้ แกต้องตายไม่ดีแน่!”

หม่าเชี่ยนเชี่ยนทั้งอับอายทั้งโกรธ ทุบประตูเหล็กดังปัง ๆ ไม่หยุด

หลิวเหล่ยกุมแขนที่หัก สีหน้าบิดเบี้ยว ก่อนสบถด่าด้วยความเคียดแค้น

“รอดูเถอะ กูจะฆ่าแกให้ได้ ต้องฆ่าแกให้ได้!”

หม่าเชี่ยนเชี่ยนเพิ่งได้สติ รีบเข้าไปประคองหลิวเหล่ย

“พี่เหล่ย ไปโรงพยาบาลกันเถอะ”

เฉินเทียนเซิงปิดประตูแล้วปรับอารมณ์ให้สงบ วันสิ้นโลกจะปะทุขึ้นในอีกไม่ถึง 3 ชั่วโมง ยังเตรียมตัวทัน

เขาค้นหาเทปใสในบ้าน เอามาปิดรอยแยกตามประตูและหน้าต่าง โดยเฉพาะหน้าต่างระเบียง

จากนั้นก็รื้อโต๊ะเก้าอี้ออก แล้วใช้ค้อนกับตะปูตอกปิดประตูเหล็กนิรภัย

พอจัดการทุกอย่างเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดลง

เวลา 6 โมง 50 นาทีตอนเย็น

เหลือเวลาอีก 10 นาทีสุดท้ายก่อนวันสิ้นโลกปะทุ

แสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นส่องสว่าง รถราบนถนนยังแล่นขวักไขว่

รถคันหนึ่งขับเข้ามาในหมู่บ้าน หลิวเหล่ยที่แขนใส่เฝือกลงจากรถด้วยความโกรธแค้น ข้างกายยังมีหม่าเชี่ยนเชี่ยนมาด้วย

หลิวเหล่ยยืนก้มหัวค้อมตัวต่อหน้าชายหัวโล้น พยักหน้าประจบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปยังหน้าต่างชั้นสาม

“มันอยู่ข้างบนครับ พี่เฉียง พี่ต้องช่วยแก้แค้นให้ผมนะ!”

“ถุย กล้ารังแกพี่น้องฉัน ก็ต้องฆ่ามันให้ได้!”

หัวโล้นเฉียงถ่มก้นบุหรี่ลงพื้น แล้วสะบัดมืออย่างเหี้ยมเกรียม

“ขึ้นไปลากตัวมันออกมา ฉันจะหักแขนหักขามันให้หมด!”

“ไป!”

พวกนักเลงหิ้วไม้เบสบอลกับท่อเหล็กชุบสังกะสี กรูเข้าไปในโถงบันได

เหลือเวลาอีก 9 นาที

เฉินเทียนเซิงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าต่าง รอคอยช่วงเวลาสุดท้ายที่วันสิ้นโลกจะปะทุพอดี เขาเห็นหลิวเหล่ยพาคนมาล้างแค้น แววตาจึงเย็นลง

“เวลานี้แล้วยังไม่รู้จักกลัว ดูสิว่าพวกแกจะตายกันยังไง!”

โครงการหมู่บ้านแห่งใหม่นี้มีทางขึ้นลงเพียงทางเดียว คนกว่าสิบคนขึ้นบันไดมาพร้อมเสียงอึกทึก พอมาถึงหน้าห้อง 301 ก็ทุบประตูโครมคราม เสียงดังสะเทือนไปทั่วทั้งตึก

“เปิดประตู! เรารู้ว่าแกอยู่บ้าน รีบเปิดดี ๆ ไม่งั้นพวกเราจะพังประตูเข้าไป!”

“โครมคราม!”

เฉินเทียนเซิงยืนนิ่งมองลงไปยังถนนด้านล่างด้วยสีหน้าเฉยชา ยังไม่ถึงเวลา เหลืออีก 8 นาทีก่อนวันสิ้นโลกจะปะทุครั้งใหญ่

ตอนนี้ไปหาเรื่องพวกปลาซิวปลาสร้อยนี่ ถ้าเกิดติดเชื้อขึ้นมาจะทำยังไง ไม่คุ้มกันเลย

ขณะนั้นเอง เสียงไซเรนดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ รถสายตรวจค่อย ๆ แล่นเข้ามาในหมู่บ้านและจอดอยู่ด้านล่าง

เมื่อครู่หลิวเหล่ยกับหัวโล้นเฉียงยังวางท่าอวดดี พอรถตำรวจมาถึง ทั้งคู่ก็เหมือนหนูเจอแมว หงอไปทันที

“เว่ยเฉียง มาทำอะไรอยู่ที่นี่?”

ตำรวจสายตรวจเปิดประตูลงจากรถ แล้วถามขึ้นก่อน

เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ทยอยลงจากรถตามมา รวมแล้วกว่าสิบคน ทุกคนแต่งกายพร้อมรบ มองปราดเดียวก็รู้ว่าพวกเขาเตรียมตัวมาอย่างดี

หัวโล้นเฉียงรีบยิ้มประจบ ก้มหัวค้อมตัวพลางพูดว่า

“ผู้กองหวังนี่เอง ลมอะไรพัดท่านมาถึงเขตพัฒนานี่ครับ?”

“ผมคุ้นเคยกับแถวนี้ดี มีคดีอะไร ให้ผมนำทางไหมครับ?”

ผู้กองหวังมองเขาอย่างดูแคลน ก่อนตอบส่ง ๆ

“มาหาคนสักคน ห้อง 301 มีคนชื่อเฉินเทียนเซิงอยู่หรือเปล่า?”

พอได้ยินชื่อเฉินเทียนเซิง สีหน้าหลิวเหล่ยที่กำลังยิ้มประจบอยู่ข้าง ๆ ก็เปลี่ยนไปทันที เขาครุ่นคิดเร็ว ๆ ก่อนรีบใส่ความอีกฝ่าย

“คุณตำรวจครับ ผมขอแจ้งความ ผมเป็นเจ้าของห้อง 301 ผู้เช่าของผมคือเฉินเทียนเซิง วันนี้ผมขึ้นไปเก็บค่าเช่า แต่มันไม่ยอมจ่าย แถมยังตีแขนผมจนหัก คุณดูแผลนี่สิครับ...”

หลิวเหล่ยชิงกล่าวหาอีกฝ่ายก่อน หวังยึดความได้เปรียบไว้ เพราะกลัวว่าทีหลังจะอธิบายไม่รู้เรื่อง

ผู้กองหวังขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม

“งั้นเขาอยู่ในห้อง 301 ใช่ไหม?”

“ใช่ครับ ๆ พวกเราล้อมมันไว้ในห้องแล้ว เดี๋ยวผมนำทางให้ครับ”

หลิวเหล่ยอ่านสีหน้าคนเก่ง พอเห็นท่าทีของผู้กองหวัง ก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เขา จึงกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

ผู้กองหวังมีสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังเผชิญศัตรูตัวฉกาจ รีบหันกลับไปตะโกนว่า

“รีบโทรรายงานศูนย์ใหญ่ ขอส่งกำลังเสริมด่วน! ผู้ต้องสงสัยอันตรายอย่างยิ่งและลงมือเหี้ยมโหด ทุกคนระวังตัวให้มาก!”

แต่ในวินาทีนั้นเอง ท้องฟ้ายามค่ำคืนก็แปรเปลี่ยนฉับพลัน

เฉินเทียนเซิงที่อยู่ในบ้านมองดูเมฆดำทะมึน ใจพลันจมดิ่ง

“มาแล้ว!”

“นับถอยหลังสู่วันสิ้นโลก: 3, 2, 1!”

“วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว ระบบเปิดใช้งาน!”

เฉินเทียนเซิงกำลังจะสวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษ จู่ ๆ ก็ชะงักไป ทั้งตกตะลึงทั้งยินดี

“ที่แท้การนับถอยหลังก็คือระบบ!!!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป