ระบบฝึกยอดฝีมือวันสิ้นโลก

ตอนที่ 1 ระบบฝึกฝนผู้แข็งแกร่งแห่งวันสิ้นโลก

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ความหวาดกลัว!

เสียงกรีดร้อง!

ความตาย!

ความสิ้นหวัง!

หากการเอาชีวิตรอดต้องอาศัยความเมตตา การหยิบยื่น และการปกป้อง ก็สมควรถูกวิวัฒนาการคัดทิ้ง

“ยินดีต้อนรับสู่วันสิ้นโลก เริ่มนับถอยหลัง!”

เฉินเทียนเซิงสะดุ้งตื่นจากความฝันในฉับพลัน

ตอนนี้ร่างกายของเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เหงื่อไหลท่วมตัว

ลมหายใจหนักอึ้งมาพร้อมความสงสัย เขาตั้งคำถามจากส่วนลึกของจิตวิญญาณสามข้อรวด

“ฉันยังไม่ตายเหรอ?”

“ฉันเป็นใคร?”

“ฉันอยู่ที่ไหน?”

ที่นี่คือสำนักงานธรรมดาแห่งหนึ่ง หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานเรียงเป็นช่อง ๆ กะพริบภาพพักหน้าจอ

สมองของเฉินเทียนเซิงสับสนวุ่นวาย เขาแยกไม่ออกว่านี่คือความฝันหรือความจริง

เดิมทีเขาเป็นเพียงแรงงานชั้นล่างสุดในวันสิ้นโลก ดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างทุกข์ยาก

แต่ทุกสิ่งตรงหน้ากลับเหมือนสำนักงานที่เขาเคยทำงานอยู่ก่อนวันสิ้นโลกเป็นพิเศษ!

“เดี๋ยวก่อน!”

เฉินเทียนเซิงพลันตระหนักได้ เขารีบตรวจดูวันที่ในคอมพิวเตอร์ราวกับคนเสียสติ แล้วตรวจสอบสภาพนอกหน้าต่างซ้ำไปซ้ำมา

แม้จะเหลือเชื่ออยู่บ้าง แต่เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าตัวเองได้กลับชาติมาเกิด!

ความทรงจำพรั่งพรูขึ้นมาในใจดุจสายน้ำพุ

ก่อนมหันตภัยครั้งใหญ่ เขาเป็นเพียงทาสแรงงานโค้ดผู้โชคร้าย เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยและทำงานอยู่ในบริษัทไอทีธรรมดาแห่งหนึ่ง

ทำงานได้ไม่ถึงครึ่งปี มหันตภัยก็มาเยือน โลกเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน ซอมบี้อาละวาด กฎเกณฑ์พังทลาย มนุษยธรรมสูญสิ้น

เขากัดฟันประทังชีวิตในวันสิ้นโลก ดิ้นรนเอาตัวรอดอยู่นาน 10 ปี สุดท้ายก็ตายในมหาคลื่นซอมบี้ ถูกใช้เป็นเพียงเบี้ยสละชีพอย่างไร้ค่า แล้วก็สิ้นใจลงเช่นนั้น

แต่ใครจะคิดว่าเทพยดาจะมอบโอกาสให้เขาได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

กลับมาเกิดใหม่เมื่อ 10 ปีก่อน!

“ฮ่า ๆ ๆ...”

เขากลั้นเสียงหัวเราะไม่อยู่ ก่อนจะเหลือบมองเวลาโดยไม่รู้ตัว

7:49 น.

“แปลว่ายังเหลือเวลาอีก...”

“ติ๊งต่อง”

ขณะที่เฉินเทียนเซิงกำลังพูดกับตัวเอง จู่ ๆ ตัวเลขสีแดงสดชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

“นับถอยหลังสู่วันสิ้นโลก: 11:10:23”

ตัวเลขยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง

“มีนับถอยหลังด้วยเหรอ?”

เฉินเทียนเซิงงุนงง เขามองตัวเลขนับถอยหลังที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไม่อยากเชื่อ ทั้งยังคิดไม่ออกว่าเหตุใดจึงมีข้อความแจ้งเตือน

“เพียะ”

ขณะที่เฉินเทียนเซิงกำลังยืนเหม่อ จู่ ๆ ก็มีคนตบหัวเขาจากด้านหลัง พร้อมเสียงด่าทอที่เต็มไปด้วยความรังเกียจดังตามมา

“เป็นบ้าอะไรของนาย? เพิ่งเข้าประตูมาก็ได้ยินนายหัวเราะบ้าอยู่คนเดียว ทำเอาฉันตกใจหมด!”

เฉินเทียนเซิงหันกลับไปอย่างเดือดดาล แล้วก็เห็นใบหน้าที่น่ารังเกียจสุดขีด

อีกฝ่ายชื่อจ้าวจื่อหาว เป็นผู้จัดการฝ่ายพัฒนาธุรกิจและเป็นน้องชายภรรยาของเจ้านาย ก่อนวันสิ้นโลกเขาก็ชอบรังแกเฉินเทียนเซิงอยู่แล้ว

ตลอดครึ่งปีที่เข้าทำงานมา เฉินเทียนเซิงถูกเขารังแกอยู่ไม่น้อย

ไม่เพียงเท่านั้น ตอนวันสิ้นโลกปะทุ พนักงานที่ติดอยู่ในบริษัทได้รวมกลุ่มกันเล็ก ๆ จ้าวจื่อหาวอาศัยตำแหน่งผู้จัดการข่มเหงเฉินเทียนเซิงราวกับทาส ทำให้ทรัพยากรที่เขามีไม่เพียงพอระหว่างวิวัฒนาการในวันสิ้นโลก

พลาดก้าวเดียวก็พลาดต่อเนื่องไปทุกก้าว ตลอด 10 ปีในวันสิ้นโลก เขาจึงทำได้แค่คลุกคลีอยู่ในระดับล่างสุด

ต้นเหตุของทุกอย่างก็คือมัน จ้าวจื่อหาวที่เขาเกลียดจนเข้ากระดูกดำ!

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ จิตสังหารก็พลุ่งขึ้นในดวงตาของเฉินเทียนเซิง

แต่จ้าวจื่อหาวไม่ทันสังเกต เขายังคงด่าพล่ามไม่หยุด

“ให้แกทำงานล่วงเวลาทั้งคืน ยังทำไม่เสร็จอีก”

“มองอะไร โบนัสไม่เอาแล้วหรือไง?”

“แกยังกล้าถลึงตาใส่ฉันอีก!”

จ้าวจื่อหาวยกมือขึ้น เตรียมตบหัวเฉินเทียนเซิงเหมือนที่เคยทำ

แต่ทันทีที่ยกมือขึ้น เฉินเทียนเซิงก็คว้าข้อมือเขาไว้

เฉินเทียนเซิงจ้องมองเขาด้วยความแค้นล้นฟ้า

“แกจะทำอะไร ยังกล้าสู้กลับอีกเหรอ? อ๊าก!”

เสียงร้องโหยหวนของจ้าวจื่อหาวดังก้องไปทั่วสำนักงาน

พนักงานที่เคยมาเช้าจนชินเห็นภาพนี้แล้วต่างยืนตะลึงตาค้าง

ในบริษัท เฉินเทียนเซิงเป็นแค่พนักงานตัวเล็ก ๆ ชั้นล่าง ปกติขี้ขลาดจนใคร ๆ ก็สั่งใช้งานและดูถูกได้ เขามักก้มหน้าประจบยิ้มให้เสมอ

แล้ววันนี้เฉินเทียนเซิงกลายเป็นคนละคนไปได้อย่างไร?

ข้อมือของจ้าวจื่อหาวถูกเฉินเทียนเซิงกำไว้แน่นราวกับคีม ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขากรีดร้องไม่หยุด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมองสถานการณ์ไม่ออกและสบถด่าไม่เลิก

“เฉินเทียนเซิง ไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอน แกกล้าหักแขนฉันเหรอ แกโดนไล่ออกแล้ว เงินเดือนกับโบนัสก็อย่าหวังว่าจะได้!”

จิตสังหารพลุ่งขึ้นในดวงตาเฉินเทียนเซิง ความเดือดดาลเข้าครอบงำทั้งร่างและจิตใจ

“แกเรียกฉันว่าไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอนอีกแล้ว ดีมาก!”

เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้หูอีกฝ่าย แล้วกระซิบเสียงเย็น

“ไอ้แซ่จ้าว เดิมทีฉันคิดจะฆ่าแก แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว ถ้าฆ่าแกตอนนี้ แกก็จะไม่มีโอกาสได้สัมผัสความสิ้นหวังของวันสิ้นโลก!”

จ้าวจื่อหาวเคยวางอำนาจจนชิน เขาจึงตะโกนด่ากลับทันที

“แกคิดจะขู่ใคร ฉัน...”

คำขู่ของจ้าวจื่อหาวยังไม่ทันจบ เฉินเทียนเซิงก็บิดแขนเขาอย่างแรง เสียงกร๊อบดังขึ้น แขนของเขาบิดงอผิดรูปอย่างน่าสยดสยอง

“อ๊าก! แขนฉัน! เฉินเทียนเซิง ไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอน แกตายแน่ ฉันจะฆ่าแก!”

แต่เรื่องนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

เฉินเทียนเซิงคว้าแขนอีกข้างของเขา แล้วหักลงสุดแรงอีกครั้ง

“อ๊าก!”

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของจ้าวจื่อหาวดังไปทั่วทั้งชั้น

พร้อมเสียงสูดปากด้วยความหวาดเสียวของเหล่าเพื่อนร่วมงาน

“เฉินเทียนเซิง แกบ้าไปแล้วหรือไง?”

ลูกสมุนคนหนึ่งคิดจะเข้าไปห้าม เพื่อปกป้องผู้จัดการจ้าวจื่อหาว

แต่เมื่อสบตากับเฉินเทียนเซิง จิตสังหารอันน่าสะพรึงก็ทำให้พนักงานทุกคนหนาวสะท้าน ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยแม้แต่คนเดียว

“อ๊าก! ฉันผิดไปแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ”

ในที่สุดความเจ็บปวดก็ทำให้จ้าวจื่อหาวยอมรับสภาพ ท่าทีวางอำนาจเปลี่ยนเป็นอ้อนวอน แขนทั้งสองข้างถูกหักอย่างแรง กระดูกหักนั้นเจ็บปวดเหลือเกิน

“หึ”

แววตาของเฉินเทียนเซิงเย็นเยียบดุจคมมีด

“ตั้งแต่แกด่าฉันว่าไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอน ชะตากรรมของแกก็ถูกกำหนดไว้แล้ว!”

สิ้นเสียง

“กร๊อบ”

ทุกคนต่างสูดปากด้วยความหวาดเสียว

เฉินเทียนเซิงกระทืบเท้าลงไป

เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดทำให้ทุกคนขนลุกซู่ พวกเขาทำได้เพียงยืนมองตาปริบ ๆ แต่ไม่มีใครกล้าห้าม

จ้าวจื่อหาวร้องครวญคราง ร่างอ่อนปวกเปียกทรุดลงกับพื้น เฉินเทียนเซิงจึงหันกลับไปยังโต๊ะทำงาน กวาดตามองทุกคนอย่างเย็นชา ก่อนหยิบปากกาลูกลื่นธรรมดาด้ามหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ไอ้แซ่จ้าว วันนี้เรามาสะสางบัญชีแค้นกันให้หมด!”

จ้าวจื่อหาวมองเฉินเทียนเซิงที่เดินเข้ามาอย่างเจ็บปวด สีหน้าเปลี่ยนไปด้วยความหวาดกลัว ท่าทีวางอำนาจเหมือนเมื่อก่อนหายไปจนหมดสิ้น

“แกยังจะทำอะไรอีก อย่าเข้ามานะ รีบแจ้งตำรวจเร็ว!”

จ้าวจื่อหาวนอนอยู่บนพื้นราวกับหมาตาย หมดแรงจะต่อต้าน

เฉินเทียนเซิงย่อตัวลงตรงหน้า มองเขาดิ้นรนประทังชีวิตด้วยสีหน้าเย็นชา

“เมื่อก่อนแกทำกับฉันยังไง มือข้างนี้ตบหัวฉันทุกวันจนติดเป็นนิสัยไปแล้วสินะ?”

เขากระชากจ้าวจื่อหาวขึ้นมา แล้วตวัดปากกาลูกลื่นแทงทะลุแขน เลือดพุ่งกระฉูด ภาพนั้นชวนสยดสยอง

พนักงานหญิงหลายคนในบริษัทเห็นภาพนองเลือดตรงหน้าแล้วตาเหลือกหมดสติไปทันที

เพื่อนร่วมงานชายก็กลัวจนตัวสั่น รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแจ้งตำรวจ

แต่เฉินเทียนเซิงไม่สนใจคนอื่น เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและบิดเบี้ยว ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ

“เตรียมตัวต้อนรับวันสิ้นโลกของแกได้เลย”

พูดจบเขาก็ไม่สนใจจ้าวจื่อหาวอีก ลุกขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วหัวเราะลั่นเดินออกจากบริษัทไปต่อหน้าต่อตาทุกคน

“บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว เฉินเทียนเซิงบ้าไปแล้ว!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป