ความหวาดกลัว!
เสียงกรีดร้อง!
ความตาย!
ความสิ้นหวัง!
หากการเอาชีวิตรอดต้องอาศัยความเมตตา การหยิบยื่น และการปกป้อง ก็สมควรถูกวิวัฒนาการคัดทิ้ง
“ยินดีต้อนรับสู่วันสิ้นโลก เริ่มนับถอยหลัง!”
เฉินเทียนเซิงสะดุ้งตื่นจากความฝันในฉับพลัน
ตอนนี้ร่างกายของเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เหงื่อไหลท่วมตัว
ลมหายใจหนักอึ้งมาพร้อมความสงสัย เขาตั้งคำถามจากส่วนลึกของจิตวิญญาณสามข้อรวด
“ฉันยังไม่ตายเหรอ?”
“ฉันเป็นใคร?”
“ฉันอยู่ที่ไหน?”
ที่นี่คือสำนักงานธรรมดาแห่งหนึ่ง หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานเรียงเป็นช่อง ๆ กะพริบภาพพักหน้าจอ
สมองของเฉินเทียนเซิงสับสนวุ่นวาย เขาแยกไม่ออกว่านี่คือความฝันหรือความจริง
เดิมทีเขาเป็นเพียงแรงงานชั้นล่างสุดในวันสิ้นโลก ดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างทุกข์ยาก
แต่ทุกสิ่งตรงหน้ากลับเหมือนสำนักงานที่เขาเคยทำงานอยู่ก่อนวันสิ้นโลกเป็นพิเศษ!
“เดี๋ยวก่อน!”
เฉินเทียนเซิงพลันตระหนักได้ เขารีบตรวจดูวันที่ในคอมพิวเตอร์ราวกับคนเสียสติ แล้วตรวจสอบสภาพนอกหน้าต่างซ้ำไปซ้ำมา
แม้จะเหลือเชื่ออยู่บ้าง แต่เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าตัวเองได้กลับชาติมาเกิด!
ความทรงจำพรั่งพรูขึ้นมาในใจดุจสายน้ำพุ
ก่อนมหันตภัยครั้งใหญ่ เขาเป็นเพียงทาสแรงงานโค้ดผู้โชคร้าย เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยและทำงานอยู่ในบริษัทไอทีธรรมดาแห่งหนึ่ง
ทำงานได้ไม่ถึงครึ่งปี มหันตภัยก็มาเยือน โลกเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน ซอมบี้อาละวาด กฎเกณฑ์พังทลาย มนุษยธรรมสูญสิ้น
เขากัดฟันประทังชีวิตในวันสิ้นโลก ดิ้นรนเอาตัวรอดอยู่นาน 10 ปี สุดท้ายก็ตายในมหาคลื่นซอมบี้ ถูกใช้เป็นเพียงเบี้ยสละชีพอย่างไร้ค่า แล้วก็สิ้นใจลงเช่นนั้น
แต่ใครจะคิดว่าเทพยดาจะมอบโอกาสให้เขาได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
กลับมาเกิดใหม่เมื่อ 10 ปีก่อน!
“ฮ่า ๆ ๆ...”
เขากลั้นเสียงหัวเราะไม่อยู่ ก่อนจะเหลือบมองเวลาโดยไม่รู้ตัว
7:49 น.
“แปลว่ายังเหลือเวลาอีก...”
“ติ๊งต่อง”
ขณะที่เฉินเทียนเซิงกำลังพูดกับตัวเอง จู่ ๆ ตัวเลขสีแดงสดชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
“นับถอยหลังสู่วันสิ้นโลก: 11:10:23”
ตัวเลขยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง
“มีนับถอยหลังด้วยเหรอ?”
เฉินเทียนเซิงงุนงง เขามองตัวเลขนับถอยหลังที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไม่อยากเชื่อ ทั้งยังคิดไม่ออกว่าเหตุใดจึงมีข้อความแจ้งเตือน
“เพียะ”
ขณะที่เฉินเทียนเซิงกำลังยืนเหม่อ จู่ ๆ ก็มีคนตบหัวเขาจากด้านหลัง พร้อมเสียงด่าทอที่เต็มไปด้วยความรังเกียจดังตามมา
“เป็นบ้าอะไรของนาย? เพิ่งเข้าประตูมาก็ได้ยินนายหัวเราะบ้าอยู่คนเดียว ทำเอาฉันตกใจหมด!”
เฉินเทียนเซิงหันกลับไปอย่างเดือดดาล แล้วก็เห็นใบหน้าที่น่ารังเกียจสุดขีด
อีกฝ่ายชื่อจ้าวจื่อหาว เป็นผู้จัดการฝ่ายพัฒนาธุรกิจและเป็นน้องชายภรรยาของเจ้านาย ก่อนวันสิ้นโลกเขาก็ชอบรังแกเฉินเทียนเซิงอยู่แล้ว
ตลอดครึ่งปีที่เข้าทำงานมา เฉินเทียนเซิงถูกเขารังแกอยู่ไม่น้อย
ไม่เพียงเท่านั้น ตอนวันสิ้นโลกปะทุ พนักงานที่ติดอยู่ในบริษัทได้รวมกลุ่มกันเล็ก ๆ จ้าวจื่อหาวอาศัยตำแหน่งผู้จัดการข่มเหงเฉินเทียนเซิงราวกับทาส ทำให้ทรัพยากรที่เขามีไม่เพียงพอระหว่างวิวัฒนาการในวันสิ้นโลก
พลาดก้าวเดียวก็พลาดต่อเนื่องไปทุกก้าว ตลอด 10 ปีในวันสิ้นโลก เขาจึงทำได้แค่คลุกคลีอยู่ในระดับล่างสุด
ต้นเหตุของทุกอย่างก็คือมัน จ้าวจื่อหาวที่เขาเกลียดจนเข้ากระดูกดำ!
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ จิตสังหารก็พลุ่งขึ้นในดวงตาของเฉินเทียนเซิง
แต่จ้าวจื่อหาวไม่ทันสังเกต เขายังคงด่าพล่ามไม่หยุด
“ให้แกทำงานล่วงเวลาทั้งคืน ยังทำไม่เสร็จอีก”
“มองอะไร โบนัสไม่เอาแล้วหรือไง?”
“แกยังกล้าถลึงตาใส่ฉันอีก!”
จ้าวจื่อหาวยกมือขึ้น เตรียมตบหัวเฉินเทียนเซิงเหมือนที่เคยทำ
แต่ทันทีที่ยกมือขึ้น เฉินเทียนเซิงก็คว้าข้อมือเขาไว้
เฉินเทียนเซิงจ้องมองเขาด้วยความแค้นล้นฟ้า
“แกจะทำอะไร ยังกล้าสู้กลับอีกเหรอ? อ๊าก!”
เสียงร้องโหยหวนของจ้าวจื่อหาวดังก้องไปทั่วสำนักงาน
พนักงานที่เคยมาเช้าจนชินเห็นภาพนี้แล้วต่างยืนตะลึงตาค้าง
ในบริษัท เฉินเทียนเซิงเป็นแค่พนักงานตัวเล็ก ๆ ชั้นล่าง ปกติขี้ขลาดจนใคร ๆ ก็สั่งใช้งานและดูถูกได้ เขามักก้มหน้าประจบยิ้มให้เสมอ
แล้ววันนี้เฉินเทียนเซิงกลายเป็นคนละคนไปได้อย่างไร?
ข้อมือของจ้าวจื่อหาวถูกเฉินเทียนเซิงกำไว้แน่นราวกับคีม ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขากรีดร้องไม่หยุด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมองสถานการณ์ไม่ออกและสบถด่าไม่เลิก
“เฉินเทียนเซิง ไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอน แกกล้าหักแขนฉันเหรอ แกโดนไล่ออกแล้ว เงินเดือนกับโบนัสก็อย่าหวังว่าจะได้!”
จิตสังหารพลุ่งขึ้นในดวงตาเฉินเทียนเซิง ความเดือดดาลเข้าครอบงำทั้งร่างและจิตใจ
“แกเรียกฉันว่าไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอนอีกแล้ว ดีมาก!”
เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้หูอีกฝ่าย แล้วกระซิบเสียงเย็น
“ไอ้แซ่จ้าว เดิมทีฉันคิดจะฆ่าแก แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว ถ้าฆ่าแกตอนนี้ แกก็จะไม่มีโอกาสได้สัมผัสความสิ้นหวังของวันสิ้นโลก!”
จ้าวจื่อหาวเคยวางอำนาจจนชิน เขาจึงตะโกนด่ากลับทันที
“แกคิดจะขู่ใคร ฉัน...”
คำขู่ของจ้าวจื่อหาวยังไม่ทันจบ เฉินเทียนเซิงก็บิดแขนเขาอย่างแรง เสียงกร๊อบดังขึ้น แขนของเขาบิดงอผิดรูปอย่างน่าสยดสยอง
“อ๊าก! แขนฉัน! เฉินเทียนเซิง ไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอน แกตายแน่ ฉันจะฆ่าแก!”
แต่เรื่องนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
เฉินเทียนเซิงคว้าแขนอีกข้างของเขา แล้วหักลงสุดแรงอีกครั้ง
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของจ้าวจื่อหาวดังไปทั่วทั้งชั้น
พร้อมเสียงสูดปากด้วยความหวาดเสียวของเหล่าเพื่อนร่วมงาน
“เฉินเทียนเซิง แกบ้าไปแล้วหรือไง?”
ลูกสมุนคนหนึ่งคิดจะเข้าไปห้าม เพื่อปกป้องผู้จัดการจ้าวจื่อหาว
แต่เมื่อสบตากับเฉินเทียนเซิง จิตสังหารอันน่าสะพรึงก็ทำให้พนักงานทุกคนหนาวสะท้าน ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยแม้แต่คนเดียว
“อ๊าก! ฉันผิดไปแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ”
ในที่สุดความเจ็บปวดก็ทำให้จ้าวจื่อหาวยอมรับสภาพ ท่าทีวางอำนาจเปลี่ยนเป็นอ้อนวอน แขนทั้งสองข้างถูกหักอย่างแรง กระดูกหักนั้นเจ็บปวดเหลือเกิน
“หึ”
แววตาของเฉินเทียนเซิงเย็นเยียบดุจคมมีด
“ตั้งแต่แกด่าฉันว่าไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอน ชะตากรรมของแกก็ถูกกำหนดไว้แล้ว!”
สิ้นเสียง
“กร๊อบ”
ทุกคนต่างสูดปากด้วยความหวาดเสียว
เฉินเทียนเซิงกระทืบเท้าลงไป
เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดทำให้ทุกคนขนลุกซู่ พวกเขาทำได้เพียงยืนมองตาปริบ ๆ แต่ไม่มีใครกล้าห้าม
จ้าวจื่อหาวร้องครวญคราง ร่างอ่อนปวกเปียกทรุดลงกับพื้น เฉินเทียนเซิงจึงหันกลับไปยังโต๊ะทำงาน กวาดตามองทุกคนอย่างเย็นชา ก่อนหยิบปากกาลูกลื่นธรรมดาด้ามหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่สะทกสะท้าน
“ไอ้แซ่จ้าว วันนี้เรามาสะสางบัญชีแค้นกันให้หมด!”
จ้าวจื่อหาวมองเฉินเทียนเซิงที่เดินเข้ามาอย่างเจ็บปวด สีหน้าเปลี่ยนไปด้วยความหวาดกลัว ท่าทีวางอำนาจเหมือนเมื่อก่อนหายไปจนหมดสิ้น
“แกยังจะทำอะไรอีก อย่าเข้ามานะ รีบแจ้งตำรวจเร็ว!”
จ้าวจื่อหาวนอนอยู่บนพื้นราวกับหมาตาย หมดแรงจะต่อต้าน
เฉินเทียนเซิงย่อตัวลงตรงหน้า มองเขาดิ้นรนประทังชีวิตด้วยสีหน้าเย็นชา
“เมื่อก่อนแกทำกับฉันยังไง มือข้างนี้ตบหัวฉันทุกวันจนติดเป็นนิสัยไปแล้วสินะ?”
เขากระชากจ้าวจื่อหาวขึ้นมา แล้วตวัดปากกาลูกลื่นแทงทะลุแขน เลือดพุ่งกระฉูด ภาพนั้นชวนสยดสยอง
พนักงานหญิงหลายคนในบริษัทเห็นภาพนองเลือดตรงหน้าแล้วตาเหลือกหมดสติไปทันที
เพื่อนร่วมงานชายก็กลัวจนตัวสั่น รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแจ้งตำรวจ
แต่เฉินเทียนเซิงไม่สนใจคนอื่น เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและบิดเบี้ยว ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ
“เตรียมตัวต้อนรับวันสิ้นโลกของแกได้เลย”
พูดจบเขาก็ไม่สนใจจ้าวจื่อหาวอีก ลุกขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วหัวเราะลั่นเดินออกจากบริษัทไปต่อหน้าต่อตาทุกคน
“บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว เฉินเทียนเซิงบ้าไปแล้ว!”