ในวินาทีนี้ นาทีนี้ ช่วงเวลานี้ ท้องฟ้าทั่วโลกถูกเมฆดำปกคลุมพร้อมกัน
เมฆดำทะมึนราวกับภูเขาไท่ซานกดทับลงมา แผ่ปกคลุมท้องฟ้าอย่างรวดเร็วจนไม่ทันตั้งตัว บดบังแสงจนมืดมิด
ชั้นบรรยากาศลดต่ำลง แรงกดดันนี้ยากจะบรรยาย รู้สึกแม้แต่ลมหายใจก็หนักอึ้งขึ้นหลายส่วน
บนถนน
ผู้คนที่สัญจรอยู่ต่างเงยหน้ามองท้องฟ้าโดยไม่รู้ตัว สังเกตสภาพอากาศประหลาดที่เกิดขึ้นกะทันหัน
“ฝนจะตกหรือเปล่า?”
พายุมาอย่างฉับพลันจนทุกคนตั้งตัวไม่ทัน
หัวโล้นเฉียงยืนอยู่ตรงทางเข้าบันได ตะโกนเรียก
“ผู้กองหวัง ฝนใกล้จะตกแล้ว เข้ามาหลบฝนก่อนดีไหมครับ?”
พายุมากะทันหัน ภารกิจก็เร่งด่วน ผู้กองหวังอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก เขาสั่งการอีกสองสามประโยค ก่อนรีบพาคนเดินเข้าไปในอาคาร
เพิ่งก้าวเข้าไปได้ไม่นาน ฝนก็เทกระหน่ำลงมา
ฝนตกหนักราวกับสายน้ำจากทางช้างเผือกไหลทะลักลงมาอย่างบ้าคลั่ง
“อากาศประหลาดชะมัด”
ผู้กองหวังพึมพำ แต่ภารกิจสำคัญกว่า เขาจึงรีบขึ้นไปชั้นบน ตั้งใจจะจับตัวคนร้ายมาดำเนินคดี
หัวโล้นเฉียงเดินนำทาง พลางถามไปเรื่อย
“ผู้กองหวัง ไอ้หมอนั่นทำอะไรผิดมาเหรอครับ?”
“เจตนาทำร้ายร่างกายจนเหยื่อพิการสาหัส ลงมือโหดเหี้ยม เป็นตัวอันตรายทีเดียว”
ผู้กองหวังตอบพลางชักปืนออกมาตรวจดูกระสุน
หัวโล้นเฉียงกับพวกต่างตกตะลึงยกใหญ่ พากันมองหลิวเหล่ยอย่างประหลาดใจ
ตอนนี้หลิวเหล่ยกับหม่าเชี่ยนเชี่ยนก็ยังมึนงง พวกเขารู้จักเฉินเทียนเซิงในฐานะคนไร้ค่า ยอมกล้ำกลืนความอัปยศและอดทนต่อทุกอย่าง อย่าว่าแต่ชกต่อยเลย แม้แต่ด่าคนเขายังไม่กล้า
เขากล้าทำร้ายคนด้วยหรือ?
ถึงขั้นทำให้คนพิการด้วยหรือ?
จำคนผิดหรือเปล่า?
ระหว่างที่กำลังคิด ทั้งหมดก็มาถึงหน้าห้อง 301 แล้ว
พอผู้กองหวังเห็นพวกอันธพาลกลุ่มหนึ่งถือกระบองยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมลง
หัวโล้นเฉียงรีบอธิบาย
“ผู้กองหวัง แบบนี้ก็ดีเลยไม่ใช่เหรอครับ? พวกเราช่วยแบ่งเบาภาระให้คุณได้ไง!”
ผู้กองหวังยิ่งดูแคลน “อย่ามาก่อเรื่อง หน้าที่บังคับใช้กฎหมายเป็นเรื่องของเรา ถ้าพวกแกกล้าก่อความวุ่นวาย ฉันก็จับพวกแกเหมือนกัน”
พูดจบ เขาก็เดินไปเคาะประตู
“เปิดประตู ฉันเป็นตำรวจ ก่อนหน้านี้คุณทำร้ายคนในบริษัท ขอให้ให้ความร่วมมือกับการสอบสวน”
ภายในห้องไม่มีเสียงตอบรับแม้แต่น้อย
“เกิดอะไรขึ้น?”
ผู้กองหวังหันมาถามอย่างเข้มงวด
“แน่ใจไหมว่าเขาอยู่ในบ้าน?”
“แน่ใจครับ แน่ใจมาก เขาไม่เคยออกไปไหนเลย”
หลิวเหล่ยเจ้าของห้องเช่าเสนอตัวก้าวออกมา
“ผมเป็นเจ้าของห้อง มีกุญแจครับ”
เขายิ้มประจบ เดินเข้าไปหยิบกุญแจออกมาไขประตู
ในจังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าสับสนดังมาจากชั้นล่าง เจ้าหน้าที่ที่มาปฏิบัติภารกิจวิ่งขึ้นมาจนครบ ทว่าหลายคนเปียกฝนจนตัวเปียกโชกไปหมด
หลิวเหล่ยสะใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ รอเปิดประตูเมื่อไร คอยดูว่าเฉินเทียนเซิงจะตายยังไง!
“แกร๊ก”
เขาไขกุญแจเปิดประตู แต่ประตูกันขโมยกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
“เกิดอะไรขึ้น? แกกล้าล็อกกลอนจากข้างในด้วยเหรอ เฉินเทียนเซิง เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”
หลิวเหล่ยซ้ำเติมด้วยการด่าทอเสียงลั่น
“ฉันสั่งให้แกเปิดประตู! ขัดขืนการจับกุมเป็นความผิดร้ายแรงนะ!”
แต่ในตอนนั้นเอง เสี่ยวชิว เจ้าหน้าที่ที่สวมอุปกรณ์ครบชุด รู้สึกไม่สบายที่ลำคอ เขาคิดว่าอาจเป็นเพราะความตื่นเต้น
ทว่าหัวใจกลับเต้นแรงขึ้นกะทันหัน สติเริ่มเลือนรางลงเรื่อย ๆ
“เสี่ยวชิว เป็นอะไรไป?” เพื่อนร่วมทีมข้าง ๆ ถามเมื่อเห็นอาการ
แต่แล้วร่างของเสี่ยวชิวก็เริ่มสั่นเทา เขาสั่นงันงก จากนั้นลำคอก็บิดเบี้ยวอย่างประหลาด นิ้วมือแข็งเกร็งงอเป็นกรงเล็บ
“เสี่ยวชิว! เสี่ยวชิว เป็นอะไรไปกันแน่?”
ทุกคนเห็นความผิดปกติของเสี่ยวชิว ต่างเป็นห่วงเขา ส่วนพวกอันธพาลที่มามุงดูต่างแอบนินทาอยู่ในใจ
แต่แล้วเหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
รูม่านตาของเสี่ยวชิวดำคล้ำลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดำสนิทเต็มลูกตาในพริบตา เขาอ้าปากกว้าง สีหน้าบิดเบี้ยวอย่างน่าสยดสยอง
“เสี่ยวชิว! ผู้กองครับ เสี่ยวชิวเขา...”
ก่อนที่ทุกคนจะทันตั้งตัว เสี่ยวชิวก็คลุ้มคลั่งขึ้นมา เขากัดฉีกเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้าง ๆ อย่างบ้าคลั่ง
เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว
“เชี่ย! นี่มันอะไรกันวะ?”
หลิวเหล่ยตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ส่วนหม่าเชี่ยนเชี่ยนก็ตะลึงงัน หน้าซีดเผือดด้วยความกลัว
“หลีกไป! ถอยให้หมด!”
ผู้กองหวังผลักคนเบียดเข้าไปตรงกลาง พร้อมกับเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ช่วยกันดึงเสี่ยวชิวออกมา
แต่พอแยกเสี่ยวชิวออกได้ ปากของเขาก็เปื้อนเลือดชุ่มโชก ใบหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัว รูม่านตาทั้งสองข้างกลับกลายเป็นสีขาว
“อ๊าก!”
เสี่ยวชิวคลุ้มคลั่ง กัดคนอื่นที่อยู่ข้าง ๆ เขากัดเนื้อออกไปคำใหญ่ ภาพตรงหน้าสยดสยองถึงขีดสุด
“บ้าไปแล้ว! บ้าไปแล้ว! หยุดเขาไว้!”
ผู้กองหวังมึนงงไปหมด ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
โถงทางเดินวุ่นวายโกลาหล นอกอาคาร บนถนน หรือจะพูดให้ถูกคือทั่วทั้งโลก ทุกคนที่โดนฝนล้วนกลายพันธุ์ในชั่วขณะนี้
การจู่โจม!
อุบัติเหตุทางรถยนต์!
เสียงกรีดร้อง!
เสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด!
มหาวิบัติเริ่มต้นขึ้น อารยธรรมมนุษย์กำลังเผชิญบททดสอบที่ไม่เคยมีมาก่อน แต่ตอนนี้ทุกอย่างเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
ในโถงทางเดิน
เสี่ยวชิวกำลังไล่ฆ่าคนไม่เลือกหน้า
เพื่อนร่วมทีมที่ถูกกัด รวมถึงคนอื่น ๆ ที่โดนฝน ต่างก็เริ่มมีอาการผิดปกติ
ผู้กองหวังยังคงพยายามยับยั้งสถานการณ์ ทั้งที่หวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าจะควบคุมทุกอย่างไว้ได้
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาว่า
“พวกมันเป็นซอมบี้! พวกเขากลายเป็นซอมบี้แล้ว!”
แม้ซอมบี้จะเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นในภาพยนตร์และละคร แต่เมื่ออาการคล้ายคลึงกันถึงขนาดนี้ ก็อดนึกเชื่อมโยงกันไม่ได้
สถานการณ์ยิ่งควบคุมไม่อยู่ จำนวนคนที่กลายเป็นซอมบี้ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
บางคนกรีดร้อง บางคนหันหลังวิ่งหนี อีกหลายคนยกปืนขึ้น!
“หยุดนะ ไม่อย่างนั้นฉันยิง!”
ผู้กองหวังตัวสั่น มือถือปืนเล็งไปยังเพื่อนร่วมทีมที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา ในใจสับสนปนเปไปหมด
“อ๊าก!”
ซอมบี้หมดสติจากความเป็นมนุษย์ กัดกินร่างของพวกเดียวกันจนเนื้อหนังเละเทะ
เมื่อได้ยินผู้กองหวังตะโกน ซอมบี้ก็พุ่งเข้าใส่ทันที
“ปัง!”
เสียงปืนดังขึ้น เพื่อนร่วมทีมที่เคยร่วมเป็นร่วมตายล้มลงในกองเลือด ซอมบี้กลายพันธุ์ตัวอื่น ๆ ได้ยินเสียงก็กรูกันเข้ามา พุ่งเข้าใส่อดีตผู้กองของพวกมัน
“ยิงสิ! ยิงเลย จะรออะไรอีก?”
หัวโล้นเฉียงตกใจกับภาพตรงหน้าจนสติแทบหลุด เขาเร่งเร้าไม่หยุด พลางตัวสั่นวิ่งขึ้นไปชั้นบน
หลิวเหล่ยได้สติกลับมา เขาทุบประตูอย่างบ้าคลั่งพร้อมตะโกน
“เปิดประตู! เปิดประตู! นี่มันบ้านฉันนะโว้ย เปิดให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
หม่าเชี่ยนเชี่ยนก็หลุดจากอาการหวาดกลัว เธอร้องไห้พลางทุบประตู
“เฉินเทียนเซิง เปิดประตูเร็วเข้า ฉันขอร้องล่ะ เปิดประตูให้ฉันที!”
“ปัง ปัง ปัง”
เสียงปืนดังต่อเนื่องสามนัด ซอมบี้ยิ่งเข้ามาใกล้ทุกที
หลิวเหล่ยขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว เขาลากหม่าเชี่ยนเชี่ยนวิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างลนลาน
ในบันไดเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและความโกลาหล
ภายในห้อง 301
เฉินเทียนเซิงไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้ความคิดทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับระบบ
ในฐานะโปรแกรมเมอร์ เขาเข้าใจระบบเป็นอย่างดี
ในชีวิตก่อน เขาผ่านสิบปีแห่งมหาวิบัติมาอย่างกระเสือกกระสน เคยได้ยินเรื่องมนุษย์สายพันธุ์ใหม่ ผู้มีพลังพิเศษ และสัตว์กลายพันธุ์ แต่ระบบนี่เขาเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก
เสียงกรีดร้องน่าสะพรึงกลัวจากด้านนอกดังระงม อารมณ์มากมายถาโถมเข้ามาในใจ ไม่รู้ว่าเป็นความตื่นเต้น ความฮึกเหิม หรือความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ในใจ ร่างกายของเขาสั่นเทาไม่หยุด
ยิ่งเป็นแบบนี้ เขาก็ยิ่งฮึกเหิม
ในชีวิตก่อน เขากระเสือกกระสนเอาชีวิตรอดผ่านวันสิ้นโลกมานานสิบปี
ชาตินี้ไม่เพียงได้เกิดใหม่ แต่ยังมีระบบติดตัวอีกด้วย ถ้าแบบนี้ยังไม่อาจผงาดขึ้นมาได้ ก็สู้ตายไปเสียยังดีกว่า!
“มาเลย! ขอให้วันสิ้นโลกโหมกระหน่ำยิ่งกว่านี้!”