ระบบฝึกยอดฝีมือวันสิ้นโลก

ตอนที่ 5 ระบบฝึกฝนผู้แข็งแกร่งแห่งวันสิ้นโลก

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ความหวาดกลัว!

เสียงกรีดร้อง!

ความตาย!

ความสิ้นหวัง!

มหันตภัยครั้งใหญ่กำลังเกิดขึ้นพร้อมกันทั่วทุกมุมโลก

เฉินเทียนเซิงนั่งอยู่บนโซฟาในห้อง 301 ค่อย ๆ ระงับอารมณ์อันปั่นป่วน แล้วเริ่มสำรวจระบบอย่างใจเย็น

หน้าจอระบบเรียบง่ายมาก

มีภาพจำลองร่างกาย แบ่งเป็นศีรษะ ลำตัว และแขนขา (แขนท่อนบนกับขา)

ด้านข้างแสดงข้อมูลซับซ้อน

สภาพร่างกาย:

พละกำลัง:

ความเร็ว:

พลังจิต:

เขาโบกมือหนึ่งครั้ง หน้าถัดไปก็ปรากฏเป็นระบบแต้ม สิ่งเดียวที่ซื้อได้คือชุดของขวัญ

ใช้ 10 แต้มแลกได้ 1 ครั้ง ส่วน 100 แต้มแลกสุ่มสิบครั้ง

โบกมืออีกครั้งก็มีหน้าอื่นปรากฏขึ้น เพียงแต่ยังปลดล็อกไม่ได้ จึงตรวจดูสถานะไม่ได้

หลังจากศึกษาระบบอยู่พักหนึ่ง เฉินเทียนเซิงก็ขมวดคิ้ว

“เหมือนระบบในเกมเลยแฮะ ฆ่าซอมบี้แล้วได้แต้ม เอาแต้มไปแลกความแข็งแกร่ง หรือว่าพวกผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งพวกนั้นก็มีระบบกันหมด?”

ไม่มีใครรู้ว่าคนอื่นมีระบบหรือไม่ แต่จากประสบการณ์ตลอดสิบปีในวันสิ้นโลก การได้รับพลังพิเศษนั้นมาจากต่อมไพเนียลที่กลายพันธุ์ในสมองซอมบี้ หรือที่เรียกกันทั่วไปว่าผลึกกลายพันธุ์

หลังมหันตภัยปะทุขึ้น ราวสามเดือนต่อมาระบบเงินตราก็ล่มสลาย หากต้องการแลกเสบียง ก็ทำได้เพียงนำผลึกกลายพันธุ์ไปแลกอาหารที่ฐานเอาชีวิตรอด

ฐานเอาชีวิตรอดรวบรวมผลึกกลายพันธุ์จำนวนมาก จากนั้นนักวิทยาศาสตร์นำไปวิจัยและทำให้บริสุทธิ์ สกัดพลังงานจากผลึกออกมาเพื่อให้ผู้คนได้รับความสามารถพิเศษ คนกลุ่มนี้เรียกกันว่า มนุษย์สายพันธุ์ใหม่

ช่วงแรกของวันสิ้นโลก ผู้คนยังไม่รู้ว่าผลึกกลายพันธุ์สำคัญเพียงใด ทุกคนหวาดกลัว หลบซ่อนเอาชีวิตรอดอย่างกระเสือกกระสน นี่จึงทำให้คนส่วนใหญ่พลาดการวิวัฒนาการในกลุ่มแรก

ชาติที่แล้วเฉินเทียนเซิงถูกคนอื่นใช้มาตลอด ไม่เคยได้รับผลประโยชน์อะไรเลย กระทั่งผ่านมา 5 ปีในวันสิ้นโลก เมื่อผู้คนทั่วโลกวิวัฒนาการเป็นมนุษย์สายพันธุ์ใหม่ เขาถึงโชคดีได้รับยาเสริมสร้างพันธุกรรม

แต่ตอนนั้นผู้แข็งแกร่งมีอยู่ดาษดื่น เขาอ่อนแอจนมีหน้าที่ได้แค่เป็นตัวรับกระสุน

ชาตินี้เขาจะไม่มีวันยอมให้โศกนาฏกรรมเกิดซ้ำอีก

ตอนนี้ข้างนอกยังมีฝนปนเปื้อนตกอยู่ จากคำอธิบายของนักวิทยาศาสตร์ในชาติที่แล้ว ฝนปนเปื้อนมีเชื้อพรีออนปะปนอยู่ วันแรกของวันสิ้นโลก คนที่โดนฝนจะติดเชื้อ 100% ส่วนช่วงสามวันแรก เชื้อพรีออนในอากาศมีความเข้มข้นสูง อัตราการติดเชื้ออยู่ที่ประมาณ 50%

ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น นอนพักให้เต็มที่เพื่อฟื้นกำลัง รอจนฝนหยุดและผ่านช่วงเสี่ยงติดเชื้อไปก่อน แล้วค่อยออกไปล่าซอมบี้ เก็บแก่นผลึกกลายพันธุ์ พร้อมกับศึกษากลไกการแลกแต้มไปด้วย

เฉินเทียนเซิงเตรียมรับมือวันสิ้นโลกไว้พร้อมแล้ว แต่คนอื่นไม่ได้ใจเย็นแบบเขา...

หลิวเหล่ย ทายาทรุ่นที่สองจากการรื้อถอน มีอสังหาริมทรัพย์ในเขตพัฒนาไม่ใช่แค่ตึกเดียว

ห้อง 601 ก็เป็นบ้านหลังหนึ่งของเขา หลังมหันตภัยปะทุขึ้น ผู้รอดชีวิตที่หนีมาถึงที่นี่ได้ต่างพากันหลบอยู่ในห้องนี้

เดิมทีผู้เช่าคือเน็ตไอดอลสาวคนหนึ่ง แต่เมื่อมีกลุ่มคนบุกเข้ามาในบ้าน ทั้งพวกนักเลงและตำรวจสายตรวจ เธอก็ไม่กล้าพูดอะไร ทุกคนต่างยืนเฝ้าหน้าทีวี ดูรายงานข่าว

“ขัดจังหวะรายการเพื่อรายงานข่าวด่วน ทั่วโลกเกิดฝนปนเปื้อนตกลงมาอย่างฉับพลัน นักวิทยาศาสตร์ระบุว่าในฝนมีเชื้อพรีออนปริมาณมาก เพื่อป้องกันการแพร่ระบาด ขอให้ประชาชนทั่วประเทศอยู่แต่ในบ้าน อย่าออกไปข้างนอก และกักตัวด้วยความสมัครใจ...”

เปลี่ยนช่องไปก็มีแต่ข่าวเตือนภัย

“โปรดอยู่แต่ในบ้าน ขอให้เชื่อมั่นในประเทศ ความช่วยเหลือจะมาถึงภายในสามวัน ขอให้ทุกคนให้ความร่วมมือ”

หัวโล้นเฉียงสบถพลางตบหน้าผากตัวเอง

“ทำไมจู่ ๆ ถึงเกิดไวรัสระบาดขึ้นมาได้วะ แล้วไอ้เชื้อพรีออนนี่มันอะไรกัน?”

ทุกคนต่างงุนงงไปตาม ๆ กัน

ผู้กองหวังยืนอยู่ริมหน้าต่าง ก่อนเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว

“ฉันเคยได้ยินมา กวางซอมบี้ในอเมริกา กับโรควัวบ้าในยุโรปและอเมริกา ล้วนเกิดจากไวรัสชนิดนี้”

“ให้ตายสิ ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?” คนทั้งห้องแตกตื่นขึ้นมาทันที

ผู้กองหวังหลับตาลง น้ำเสียงเคร่งขรึม

“บางทีนี่อาจเป็นกล่องแพนโดรา เป็นการลงโทษมนุษย์จากสวรรค์ วันสิ้นโลกบัดซบเอ๊ย พวกเราตายแน่!”

พูดจบ ผู้กองหวังก็ชักปืนขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จ่อเข้าที่ขมับตัวเอง

“ฉันไม่อยากกลายเป็นซอมบี้กินคน เมียจ๋า ฉันจะลงไปอยู่เป็นเพื่อนแล้ว!”

“ปัง!”

เสียงปืนดังขึ้น เลือดสาดกระเซ็น ทุกคนตกใจจนกรีดร้องแล้วแตกฮือหนีกระเจิดกระเจิง

หม่าเชี่ยนเชี่ยนกลั้นไว้ไม่ไหว อาเจียนออกมาไม่หยุด

ภายในห้องโกลาหล เสียงกรีดร้องกับเสียงปืนดึงดูดความสนใจของซอมบี้ตรงทางเดิน เสียงทุบประตูดังโครมครามไม่ขาดสาย

เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวยิ่งแหลมบาดหูขึ้น ดึงดูดซอมบี้เข้ามาเพิ่มอีก

“หุบปาก! หุบปากให้หมด!”

หัวโล้นเฉียงตบหน้าเน็ตไอดอลสาวอย่างเดือดดาล ก่อนรีบหันไปใช้เก้าอี้ขวางประตู ถอยหลังอย่างลนลานอยู่สองสามก้าว แล้วเก็บปืนของผู้กองหวังขึ้นมาชี้ไปทางประตู มือสั่นระริก

ทันใดนั้น

“เปรี้ยง!”

“ครืน!”

สายฟ้าฟาดสนั่น แสงจ้ากับเสียงดังลั่นทะลวงแก้วหูของทุกคน

กระแสไฟกระทบโคมไฟและเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้าน ไฟกะพริบถี่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะดับสนิท

เสียงฟ้าร้องแผ่กึกก้องยาวนาน

ความมืดเข้าปกคลุม ทำให้เกิดเสียงกรีดร้องระลอกใหม่

“หุบปาก! ถ้ายังแหกปากร้องจนเรียกซอมบี้มา กูจะยิงพวกมึงเป็นคนแรก!”

หัวโล้นเฉียงขวัญเสียจนแทบแตก ตะโกนขณะถือปืน แม้มือจะสั่น แต่สายตาคมกริบราวมีดและเต็มไปด้วยจิตสังหาร

เน็ตไอดอลสาวยกมือปิดปาก สะอื้นเบา ๆ ส่วนหม่าเชี่ยนเชี่ยนหน้าซีดเผือด นั่งยอง ๆ สั่นงันงกอยู่ที่มุมห้อง

พอมีปืนอยู่ในมือ การข่มขู่ก็ได้ผล หัวโล้นเฉียงจึงยิ่งกำเริบเสิบสาน เขาไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว เมื่อเป็นแบบนี้ วิกฤตซอมบี้กลับไม่ได้ทำให้เขากลัวเท่าเดิม

“ยังไงก็ต้องตายอยู่แล้ว วันนี้ตายพรุ่งนี้ตายก็เหมือนกันหมด มึงน่ะ ตามกูเข้าห้อง!”

หัวโล้นเฉียงกระชากผมเน็ตไอดอลสาวอย่างเหี้ยมเกรียม ลากเธอเข้าไปในห้องนอนทั้งที่เธอขัดขืน

“หุบปาก! ถ้ายังกล้าร้องอีก กูจะส่งมึงลงนรกก่อน!”

ข้างนอกห้องมีเสียงซอมบี้คำรามต่ำ ๆ

ในห้องนอนมีเสียงวิงวอนอย่างเจ็บปวด

ฟ้าผ่าและฟ้าร้องดังไปทั่วโลก ทำลายระบบไฟฟ้าส่วนใหญ่ คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์มือถือ และอุปกรณ์สื่อสารทั้งหมดใช้การไม่ได้ เมื่อสายฟ้าหยุดลง ยุคมืดก็เริ่มต้นขึ้น

ผู้กองหวังพูดไม่ผิด นี่คือกล่องแพนโดรา เป็นฉากเปิดของวันสิ้นโลก

กฎเกณฑ์และมนุษยธรรมพลิกผันไปหมดในชั่วขณะนี้

ฝนปนเปื้อนตกลงมาตลอดทั้งคืน

ดวงอาทิตย์ยามเช้าลอยขึ้น ส่องทะลุท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆดำลงมายังเมืองที่ชุ่มเลือด ท้องฟ้าหม่นมัว อากาศขุ่นมัวยังมีกลิ่นคาวเหม็นชวนคลื่นไส้หลงเหลืออยู่

แม้ฝนปนเปื้อนจะหยุดตกแล้ว แต่ผู้คนยังกลายเป็นศพดิบขึ้นเรื่อย ๆ ตามที่ต่าง ๆ

เพียงชั่วคืนเดียว โลกก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

ระเบียบสังคมล่มสลาย มนุษยธรรมสูญสิ้น ซอมบี้อาละวาด อารยธรรมมนุษย์เผชิญแรงกระแทกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน พัฒนาการนับพันปี ทั้งเทคโนโลยีและเศรษฐกิจ หายวับไปในชั่วข้ามคืน

เฉินเทียนเซิงเอาชีวิตรอดมาได้หนึ่งวันสองคืน ผ่านช่วงติดเชื้อที่อันตรายที่สุดมาแล้ว

เช้าตรู่วันถัดมา เขาสวมหน้ากากกันแก๊สอย่างตื่นเต้น สะพายโล่เหม่ยตุ้น ถือพลั่วทหารช่าง เตรียมออกไปลุยเต็มที่

ประตูนิรภัยถูกปิดตายไว้ เขาไม่ได้คิดจะออกทางประตู จึงเปิดหน้าต่างระเบียง ข้าง ๆ กันคือหน้าต่างกระจกบานใหญ่ตรงทางเดิน เส้นทางเข้าออกนี้เขาคำนวณไว้ตั้งนานแล้ว

เขาผูกเชือกเข้ากับพลั่วทหารช่างก่อน จากนั้นออกแรงขว้างสุดกำลังให้มันพุ่งไปทุบกระจกทางเดินแตก

“เพล้ง!”

กระจกแตกกระจาย ร่วงลงมาจากที่สูง

เฉินเทียนเซิงไม่เสียเวลาคิด รีบปีนออกไป เหยียบขอบระเบียงไว้

ลมหนาวพัดวูบ หัวใจเต้นไม่หยุด

เฉินเทียนเซิงไม่ได้ประหม่า ไม่ได้กลัว ชาติที่แล้วเขาทำเรื่องแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ประสบการณ์เต็มเปี่ยม ฝีมือสูงย่อมกล้าได้กล้าเสีย

เขารออย่างใจเย็นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เป็นไปตามคาด

ซอมบี้ในทางเดินได้ยินเสียง จึงพุ่งเข้ามาที่หน้าต่าง มือ แขน และร่างกายค่อย ๆ ยื่นออกมาทีละส่วน

เสียงคำรามดังก้อง ใบหน้าเหี้ยมเกรียม

ซอมบี้ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด แม้เศษกระจกจะบาดผิวจนเป็นแผลก็ไม่สนใจ ยังคงแย่งกันเบียดออกมาทางหน้าต่างอย่างบ้าคลั่ง

พอเห็นหัวซอมบี้ตัวหนึ่งโผล่ออกมา เฉินเทียนเซิงก็ระงับความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่

“เข้ามาเลย ไอ้เดรัจฉานทั้งหลาย!”

สิ้นเสียง มือก็ฟันลงฉับเดียว

“แต้ม +1”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป