“ปัง!”
บอดี้การ์ดชุดดำสวมถุงมือสีขาวเปิดประตูรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมบานหนาหนักและดูหรูหราอย่างยิ่งออกอย่างนอบน้อม
ทั้งบริเวณเงียบกริบ
ชาวบ้านบนถนนขายของเก่าที่ก่อนหน้านี้พากันชะโงกหน้ามอง ต่างกลั้นหายใจ ไม่กล้าแม้แต่จะผ่อนลมหายใจออกมา
คนแรกที่ก้าวลงจากรถคือหญิงสาวในชุดทำงานสีเทา สวมแว่นกรอบทอง
เธอหอบแฟ้มเอกสารปกสีน้ำเงินหนาเตอะไว้ในมือ บุคลิกฉลาดเฉลียว คล่องแคล่ว เป็นผู้ช่วยคนสนิทและหัวหน้าผู้ช่วยของหลัวชิงหลี หลินเสี่ยวหย่า
หลังลงจากรถ หลินเสี่ยวหย่าไม่ได้ก้าวเดินในทันที แต่ยืนอยู่ข้างประตูรถอย่างนอบน้อม ก่อนจะก้มตัวลงเล็กน้อย แล้วยกมือบังขอบประตูไว้
จากนั้น ปลายเท้าเรียวสวยราวหยกที่สวมรองเท้าส้นสูงสีดำและถุงน่องสีดำบางเฉียบก็ค่อย ๆ ก้าวออกจากรถ เหยียบลงบนทางเดินหินเขียวที่เต็มไปด้วยฝุ่น
เพียงเผยให้เห็นเท้าข้างเดียว กลิ่นอายสูงส่งเหนือผู้คนก็แผ่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก
วินาทีถัดมา ร่างสูงโปร่งงดงามไร้ที่ติของหลัวชิงหลีก็ปรากฏอยู่ใต้แสงแดดยามเช้าอย่างเต็มตา
วันนี้เธอสวมชุดสูทกระโปรงสีดำสั่งตัดพิเศษที่แนบกระชับ เผยให้เห็นเอวคอดและส่วนโค้งเว้ารูปตัวเอสอันสมบูรณ์แบบ ชวนให้ใจสั่น
เรือนผมดำขลับราวสายน้ำตกถูกรวบขึ้นสูง เผยลำคอระหงขาวผ่อง ราวหงส์ดำผู้หยิ่งทะนงถึงกระดูก
ใบหน้างามล่มเมืองสวมแว่นกันแดดกรอบใหญ่ ปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง
ทว่าต่อให้เห็นเพียงคางเรียวเล็กกับริมฝีปากอวบอิ่มที่แต้มลิปสติกสีแดงคลาสสิก ก็ยังงดงามจนชวนให้หายใจไม่ออก
เย็นชา!
เย็นชาอย่างถึงที่สุด!
เมื่อเธอปรากฏตัว อุณหภูมิรอบข้างราวกับลดฮวบลงไปกว่าสิบองศา แรงกดดันของผู้มีอำนาจซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของผู้นำกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ระดับแสนล้านแผ่ซ่านออกไปราวคลื่นยักษ์ไร้รูปร่าง
“คะ…คุณหลัว…”
หวังโส่วเหรินซึ่งยืนอยู่ด้านในประตูคลินิก ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้
เขารักษาคนมาทั้งชีวิต เคยพบเห็นผู้มีอำนาจและคนใหญ่คนโตมามากมาย แต่ไม่เคยพบหญิงสาววัยเยาว์ที่มีรัศมีน่าเกรงขามจนแทบเรียกได้ว่าผิดมนุษย์อย่างหลัวชิงหลีมาก่อน
เมื่อเทียบกับหวังโส่วเหรินที่ประหม่าเสียจนตัวสั่น ซูเย่ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ กลับสงบนิ่งอย่างผิดปกติ
เขาล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง มุมปากยังมีรอยยิ้มแฝงความขบขันจาง ๆ
เมื่อคืนบนเตียงใหญ่ที่ยุ่งเหยิงในโรงแรมราคาประหยัด ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีท่าทีเย็นชาสูงส่งอย่างตอนนี้เลย
ตอนนั้นเธอถูกฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดอย่างรุนแรง แผ่ไอร้อนราวไฟทั้งตัว รัดพันเขาแน่นราวกับปลาที่ขาดน้ำ พร้อมครางเสียงอ่อนหวานจนชวนให้กระดูกอ่อนระทวย…
“กึก กึก กึก…”
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังกังวาน บนถนนอันเงียบสงัดกลับฟังบาดหูเป็นพิเศษ
หลัวชิงหลีเดินขนาบข้างด้วยบอดี้การ์ด พร้อมหลินเสี่ยวหย่าผู้ช่วย เดินผ่านธรณีประตูไม้เก่าคร่ำคร่าของคลินิกเหรินซินเข้าไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
กลิ่นยาจีนเข้มข้นฉุนจมูกพุ่งเข้าปะทะ หลัวชิงหลีขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
เธอยกมือเรียวงามที่สวมถุงมือลูกไม้สีดำขึ้น ถอดแว่นกันแดดออกช้า ๆ
ดวงตางดงามเย็นเยียบราวดวงดาวเหมันต์กวาดมองคลินิกเก่าแก่ร้อยปีที่ทรุดโทรมอย่างพินิจพิเคราะห์
“คุณคือเจ้าของคลินิกแห่งนี้ หวังโส่วเหรินใช่ไหม?”
เสียงของหลัวชิงหลีเย็นชาอย่างยิ่ง ไพเราะราวไข่มุกตกลงบนถาดหยก แต่กลับแฝงความห่างเหินจนใครก็ไม่อาจเข้าใกล้
“คะ…ครับ ผมเอง สวัสดีครับคุณหลัว ผมหวังโส่วเหริน”
หวังโส่วเหรินรีบเดินเข้าไปต้อนรับ ความประหม่าแผ่ซ่านจนมีเหงื่อเย็นเม็ดเล็กผุดเต็มหน้าผาก
หลัวชิงหลีพยักหน้าเล็กน้อย ไม่เสียเวลาพูดไร้สาระสักคำ เข้าประเด็นทันทีอย่างฉับไว
“คุณหวัง เรื่องซื้อกิจการคลินิกเหรินซิน เครือหลัวของเราแสดงความจริงใจอย่างเต็มที่แล้ว หนี้ห้าล้านหยวนเราจะชำระให้คุณ ส่วนที่ดินผืนนี้จะตกเป็นของเครือหลัว”
“ถ้าไม่มีปัญหา ก็เซ็นสัญญาตอนนี้เลยค่ะ”
หลินเสี่ยวหย่าผู้ช่วยก้าวไปข้างหน้าทันที ยื่นสัญญาซื้อกิจการฉบับหนาให้หวังโส่วเหริน พร้อมกับปากกาหมึกซึมมงต์บล็องก์ราคาแพงด้ามหนึ่ง
หวังโส่วเหรินมองสัญญา มือทั้งสองสั่นเทาอย่างหนัก ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
กิจการที่สืบทอดมาร้อยปี วันนี้กำลังจะปิดฉากลงแล้ว
เขายื่นมือสั่นระริกออกไป หมายจะรับปากกาหมึกซึม
ในจังหวะนั้นเอง สายตาเย็นชาของหลัวชิงหลีก็ทอดข้ามไหล่หวังโส่วเหรินไปอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยุดลงบนชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างตู้ยา
เพียงแค่ปรายตามองครั้งเดียว
ใบหน้างดงามเย็นชาราวภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลายของหลัวชิงหลีก็แข็งค้างไปในทันที!
ดวงตาเย็นเยียบซึ่งเดิมสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นเบิกกว้าง รูม่านตาหดเล็กลงเท่าปลายเข็ม แววตาฉายความตกตะลึงและลนลานอย่างรุนแรงจนยากจะปิดบัง!
เป็นเขา?!
ทำไมถึงเป็นเขาได้!!!
ภาพเหตุการณ์บ้าคลั่ง เหลวไหล และน่าอับอายอย่างที่สุดเมื่อคืน พลันหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงความคิดของหลัวชิงหลีราวคลื่นที่ไม่อาจหยุดยั้ง
ห้องพักโรงแรมราคาประหยัดอันมืดสลัว
ชุดทำงานที่ถูกฉีกขาด
การเรียกร้องอย่างบ้าคลั่งของเธอในยามที่ขาดสติ
และ…หยดเลือดสีแดงสดที่เปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอน!
หลัวชิงหลีจำได้ชัดเจนว่าเมื่อเธอตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้ ร่างกายปวดระบมไปทั่วราวกับถูกรถบรรทุกทับ
ที่ทำให้เธอทั้งอับอายทั้งเดือดดาลยิ่งกว่านั้นคือ เธอเป็นถึงประธานสาวแห่งกลุ่มทุนอันดับหนึ่งของเจียงเฉิง รักษาพรหมจรรย์มานานยี่สิบสองปี แต่กลับเสียครั้งแรกอันมีค่าที่สุดให้กับไอ้หนุ่มยากจนแปลกหน้าในโรงแรมราคาถูกอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว!
เดิมทีเธอคิดว่าหลังจากยื่นเช็คหนึ่งล้านหยวนให้ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็จะขาดสะบั้น และชาตินี้คงไม่มีวันได้พบกันอีก
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าเวลาเพิ่งผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมง ชายที่ได้ครอบครองร่างบริสุทธิ์ของเธอจะมายืนอยู่ตรงหน้าอย่างมีชีวิตชีวา!
“ครืน!”
หลัวชิงหลีรู้สึกสมองอื้ออึง ราวกับมีสายฟ้าฟาดระเบิดข้างหู
ความสุขุมและเหตุผลที่เธอภาคภูมิใจมาตลอดพังทลายลงในพริบตา
ริ้วแดงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าไล่จากลำคอขาวผ่องขึ้นไปบนใบหน้างามประณีตราวงานแกะสลักอย่างรวดเร็ว
ราชินีวงการธุรกิจผู้เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง บัดนี้กลับมีท่าทีราวหญิงสาวที่ความลับถูกจับได้ สายตาหลบเลี่ยง หายใจหอบถี่ อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
แม้แต่ชุดสูทสีดำรัดรูปก็ดูราวกับจะปริแตกเพราะแรงหายใจหอบถี่ของเธอ
“คะ…คุณหลัว เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”
หลินเสี่ยวหย่าผู้ช่วยสังเกตเห็นความผิดปกติของเจ้านายได้อย่างว่องไว จึงถามเสียงเบาด้วยสีหน้าตกตะลึง
เธออยู่ข้างหลัวชิงหลีมาสามปีเต็ม แต่ไม่เคยเห็นประธานสาวผู้เย็นชาราวภูเขาน้ำแข็ง ต่อให้ภูเขาไท่ซานถล่มตรงหน้าก็ยังสีหน้าไม่เปลี่ยน แสดงอาการแตกตื่นลนลานถึงเพียงนี้มาก่อน แถมยังดู…อับอายและเดือดดาลอีกด้วย!
“ฉะ…ฉันไม่เป็นไร!”
หลัวชิงหลีได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน กัดริมฝีปากแดงระเรื่อแน่น พยายามข่มความลนลานในใจ
เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตากลับมาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง
เพียงแต่ภายในความเย็นชานั้นมีความขุ่นเคืองและจิตสังหารที่ปิดบังไม่มิดเพิ่มเข้ามา
“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่?!”
หลัวชิงหลีจ้องซูเย่เขม็ง น้ำเสียงเย็นชาราวกับจะมีเกล็ดน้ำแข็งร่วงลงมา
“นายตามฉันมาเหรอ?!”
ในสายตาของเธอ ไอ้หนุ่มยากจนคนนี้ต้องเห็นว่าเงินหนึ่งล้านหยวนน้อยเกินไป จึงจงใจสืบหาความเคลื่อนไหวของเธอ หวังจะตามตื๊อฉวยโอกาสข่มขู่รีดไถเงินแน่นอน!
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังโส่วเหรินกับหลินเสี่ยวหย่าต่างชะงักงัน
“คุณหลัว คุณ…รู้จักเสี่ยวซูด้วยหรือครับ?” หวังโส่วเหรินมองหลัวชิงหลีอย่างงุนงง ก่อนจะหันไปมองซูเย่
ซูเย่กลับไม่สนใจสายตาของหลัวชิงหลีที่แทบจะฆ่าคนได้
เขายังคงล้วงมือไว้ในกระเป๋ากางเกง สีหน้าสงบนิ่ง ประสานสายตากับหลัวชิงหลีโดยไม่หลบเลี่ยง
“คุณประธานหลัว คุณให้ความสำคัญกับตัวเองเกินไปหรือเปล่า?”
มุมปากซูเย่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ เขากล่าวอย่างไม่เร่งรีบว่า
“ถนนเส้นนี้ คลินิกแห่งนี้ เป็นที่ทำงานของผม ถ้าจะพูดเรื่องตามใครมา ก็เป็นคุณต่างหากที่พาคนมาเป็นโขยง บุกเข้ามาก่อเรื่องถึงถิ่นผม”
“นาย—!”
หลัวชิงหลีโกรธจนแน่นหน้าอก ดวงตาคู่งามแทบจะลุกเป็นไฟ
ไอ้สารเลว!
แย่งชิงความบริสุทธิ์ของเธอไปแท้ ๆ ไม่เพียงไม่มีความรู้สึกผิดสักนิด ยังกล้าพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีก!
“บังอาจ! พูดกับคุณหลัวแบบนั้นได้ยังไง?!”
หลินเสี่ยวหย่าผู้ช่วยเห็นดังนั้นก็ขึ้นเสียงตำหนิทันที “นายเป็นตัวอะไร ถึงคิดว่าคุณหลัวจะตามนายมาได้? รีบขอโทษคุณหลัวเดี๋ยวนี้!”
ซูเย่ไม่แม้แต่จะชายตามองหลินเสี่ยวหย่า สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หลัวชิงหลีตั้งแต่ต้นจนจบ
“ฟึ่บ!”
ขณะที่ความคิดหมุนวน แสงสีทองอ่อนก็ผลิบานขึ้นอย่างเงียบงันในส่วนลึกของดวงตาซูเย่
เคล็ดแพทย์สวรรค์บรรพกาล พลังตาทิพย์ระดับเทพ เปิดใช้พร้อมกันในพริบตา!
ในมุมมองของซูเย่ ชุดสูทสั่งตัดราคาแพงกับเสื้อเชิ้ตไหมสีขาวบริสุทธิ์ด้านในของหลัวชิงหลีพลันอันตรธานไป
ผิวขาวผ่องราวหยกไขมันแพะเผยให้เห็นตรงหน้าเขาโดยไร้สิ่งใดปกปิด
เรือนร่างงดงามไร้ที่ติ ไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อย สัดส่วนสมบูรณ์แบบอย่างที่สุด
แต่สายตาซูเย่ไม่ได้หยุดอยู่กับทิวทัศน์เย้ายวนเหล่านั้นนานนัก
ในฐานะผู้สืบทอดวิชาแพทย์สวรรค์ สำหรับเขาแล้ว หลัวชิงหลีในตอนนี้ไม่ใช่สาวงามล่มเมืองผู้สูงส่งเหนือผู้คน แต่เป็นผู้ป่วยที่ร่างกายเต็มไปด้วยโรคภัย
สายตาทิพย์มองลึกลงไป ทะลุผ่านเนื้อหนังและกระดูก เข้าถึงอวัยวะภายในทั้งห้าของหลัวชิงหลี
ไม่นานนัก ซูเย่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
บริเวณกระเพาะอาหารของหลัวชิงหลี เขาเห็นพื้นที่อักเสบสีแดงคล้ำเป็นบริเวณกว้างอย่างชัดเจน เยื่อบุกระเพาะเสียหายอย่างหนัก ทั้งยังมีแผลเปื่อยเห็นได้ชัดหลายจุด
นี่เป็นโรคกระเพาะรุนแรงที่เกิดจากการกินอาหารไม่เป็นเวลา ความเครียดสูงต่อเนื่อง รวมถึงดื่มสุราและอดนอนมากเกินไป
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อสายตาซูเย่เลื่อนลงไปหยุดตรงท้องน้อยของหลัวชิงหลี สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นอีก
รอบมดลูกและอุ้งเชิงกรานของเธอมีไอเย็นสีน้ำเงินเข้มข้นอย่างยิ่งปกคลุมอยู่!
ไอเย็นนั้นพันเกี่ยวซับซ้อน อุดตันเส้นลมปราณและหลอดเลือดโดยรอบอย่างแน่นหนา ทำให้ลมปราณและโลหิตไหลเวียนติดขัดอย่างรุนแรง
ในศาสตร์แพทย์จีนเรียกว่า—ภาวะหนาวเย็นจัด มดลูกเย็นขั้นรุนแรง!
อาการมดลูกเย็นในระดับนี้ ไม่เพียงทำให้เธอทรมานเจียนตายทุกครั้งที่มีประจำเดือน หากไม่รักษาให้ทันท่วงที สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เธอจะสูญเสียความสามารถในการมีบุตรไปตลอดชีวิต!
“มองพอหรือยัง?!”
เมื่อเห็นซูเย่จ้องร่างกายของตนด้วยสายตาไร้ยางอายราวกับมองทะลุทุกสิ่ง หลัวชิงหลีก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ความอับอายที่ถูกมองจนหมดเปลือยผุดขึ้นในใจ
เธอยกมือทั้งสองขึ้นปิดหน้าอกโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะกัดฟันตวาดเสียงเย็น
“ฉันไม่สนว่านายใช้วิธีไหนมาโผล่ที่นี่ แต่ฉันจะเตือนเป็นครั้งสุดท้าย! ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้น ฉันจะทำให้นายอยู่ในเจียงเฉิงอย่างตายทั้งเป็น!”
“ทำให้ผมอยู่เหมือนตายทั้งเป็นงั้นเหรอ?”
แสงสีทองในดวงตาซูเย่ค่อย ๆ เลือนหาย เขาถอนสายตากลับมามองหลัวชิงหลีที่ปากแข็งแต่ใจหวั่นไหว แล้วหัวเราะเบา ๆ ขึ้นมา
“คุณประธานหลัว ก่อนจะทำให้ผมอยู่เหมือนตายทั้งเป็น คุณห่วงตัวเองก่อนดีกว่า”
ซูเย่ก้าวขายาวอ้อมโต๊ะตรวจโรค แล้วเดินไปหาหลัวชิงหลีทีละก้าว
“หยุดนะ! นายจะทำอะไร?!”
บอดี้การ์ดชุดดำหลายคนเห็นดังนั้นก็พุ่งเข้ามาขวางทันที ราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ พวกเขาปกป้องหลัวชิงหลีไว้ด้านหลังอย่างแน่นหนา ก่อนยื่นมือไปแตะกระบองพกที่เอว
“ปล่อยเขามา”
หลัวชิงหลีโบกมืออย่างเย็นชาเพื่อห้ามบอดี้การ์ด
เธออยากเห็นนักว่าไอ้หนุ่มยากจนที่ฉวยโอกาสจากเธออย่างมหาศาลเมื่อคืน วันนี้จะยังเล่นลูกไม้อะไรได้อีก!
ซูเย่หยุดเดินเมื่ออยู่ห่างจากหลัวชิงหลีไม่ถึงหนึ่งเมตร
ทั้งสองประสานสายตากัน ราวกับมีประกายไฟไร้รูปร่างปะทะกันอย่างรุนแรงในอากาศ
“ถ้าผมมองไม่ผิด ช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ทุกวันราวตีสาม คุณประธานหลัวจะปวดท้องอย่างรุนแรงราวกับถูกมีดบิดใช่ไหม?”
ซูเย่กอดอก น้ำเสียงสงบนิ่ง ทว่าคำพูดกลับดังก้องราวสายฟ้าฟาดกลางท้องฟ้าในคลินิก
ใบหน้าเย็นชาของหลัวชิงหลีแข็งค้าง ดวงตาฉายแววตกตะลึงอย่างที่สุด
“นาย…นายรู้ได้ยังไง?”
เธอเผลอถามออกมาโดยไม่รู้ตัว เสียงสั่นเล็กน้อยจนแม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกต
นอกจากแพทย์ประจำตัวของเธอแล้ว ไม่มีใครในเครือหลัวรู้เรื่องนี้เลย!
“ยังไม่หมดแค่นั้น”
ซูเย่ไม่ได้สนใจความตกตะลึงของเธอ สายตาเลื่อนลงเล็กน้อยไปหยุดอยู่ที่ท้องน้อยแบนราบไร้ไขมันส่วนเกิน น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำลงอีก
“โรคกระเพาะของคุณถึงจะรุนแรง แต่ยังไม่ถึงตาย”
“สิ่งที่ทรมานคุณจริง ๆ คือภาวะมดลูกเย็นขั้นรุนแรงในร่างกาย”
สิ้นคำ หลัวชิงหลีราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างกายถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างควบคุมไม่ได้ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินเขียวดังแว่ว
“ทุกเดือนในช่วงวันที่มีประจำเดือน ท้องน้อยของคุณจะเย็นราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ปวดจนกลิ้งไปมาบนเตียง เหงื่อเย็นไหลท่วมตัว ถึงขั้นหมดสติชั่วคราวเพราะความเจ็บปวด”
ทุกครั้งที่ซูเย่พูดจบหนึ่งประโยค ใบหน้าของหลัวชิงหลีก็ซีดลงอีกระดับ
“ก่อนหน้านี้ คุณยังพอใช้ยาไอบูโพรเฟนปริมาณสูงกับยาแก้ปวดชนิดพิเศษกดอาการเอาไว้ได้”
“แต่ตลอดสองเดือนมานี้ ยาแก้ปวดใช้ไม่ได้ผลอีกแล้ว ลมปราณและโลหิตบริเวณนั้นติดขัดโดยสิ้นเชิง ไอเย็นซึมลึกถึงกระดูก”
ซูเย่เงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงตาลึกล้ำจ้องใบหน้างามไร้สีเลือดของหลัวชิงหลีเขม็ง ก่อนจะเอ่ยทีละคำ
“คุณประธานหลัว ถ้าผมเดาไม่ผิด แพทย์ประจำตัวของคุณคงเตือนเป็นครั้งสุดท้ายไปแล้วใช่ไหม?”
“ถ้าปล่อยภาวะหนาวเย็นจัดนี้ต่อไป ไม่เกินครึ่งปี มดลูกของคุณจะตายลงโดยสมบูรณ์”
“ถึงตอนนั้น คุณไม่เพียงจะไม่มีวันได้เป็นแม่ไปตลอดชีวิต แม้แต่ชีวิตของคุณเองก็อาจรักษาไว้ไม่ได้!”
เงียบงัน
ภายในคลินิกเหรินซินทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงันราวกับความตาย
หวังโส่วเหรินเบิกตากว้าง มองซูเย่อย่างไม่อยากเชื่อ
แค่มองเพียงครั้งเดียว ไม่แม้แต่จับชีพจร ก็วินิจฉัยโรคเร้นลับของคนคนหนึ่งได้แม่นยำขนาดนี้เชียวหรือ?!
นี่…เป็นไปได้ยังไง?!
ส่วนหลินเสี่ยวหย่าผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างหลัวชิงหลี ตกใจจนแทบอ้าปากค้าง
ในฐานะผู้ช่วยคนสนิท เธอย่อมรู้ว่าทุกเดือนประธานจะปิดรับแขกอยู่หลายวัน และต้องทนทุกข์ทรมานอย่างหนัก
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าอาการป่วยของประธานจะรุนแรงถึงขั้นนี้!
“นาย…นายเป็นใครกันแน่?!”
หลัวชิงหลีจ้องซูเย่เขม็ง ริมฝีปากแดงสั่นระริกอย่างรุนแรง
ดวงตาคู่งามที่เคยเย็นชา เย่อหยิ่ง และถือดีมาโดยตลอด บัดนี้เต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทั้งยังมีความสับสนลึกล้ำเจือปนอยู่
ชายที่เมื่อคืนเธอมองว่าเป็นชายรับจ้างราคาถูกในโรงแรมราคาประหยัด
ไอ้หนุ่มยากจนที่เธอยื่นเช็คหนึ่งล้านหยวนให้โดยไม่ใส่ใจ แต่เขากลับไม่เห็นค่า
กลับใช้เพียงดวงตาคู่เดียว มองทะลุความลับที่อันตรายที่สุดและยากจะเอ่ยถึงที่สุด ซึ่งซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกเย็นชาราวภูเขาน้ำแข็งของเธอได้!