บำเพ็ญคู่วันเดียวทะลวงขั้นหยวนอิง? งั้นข้าเกิดมาก็ไร้เทียมทาน

ตอนที่ 3 คลินิกเหรินซิน

15 นาที· 3.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เมื่อเห็นรอยหมัดบนกำแพงที่ชวนให้ขนลุก ซูเย่ก็ชักมือกลับ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ

เขาไม่ได้ใช้ปราณแท้แม้แต่น้อย กระทั่งผิวหนังก็ไม่ถลอกสักนิด!

นี่คือร่างกายที่ถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่ด้วยเคล็ดหลอมกายโกลาหล!

“หวังเจ้าเนื้อ จ้าวเทียนอวี่ พวกแกเตรียมล้างคอรอได้เลย ความอัปยศที่พวกแกยัดเยียดให้ฉันในวันนั้น ฉันจะทวงคืนมาทีละนิด พร้อมดอกเบี้ย!”

ซูเย่สูดลมหายใจลึก แววตาวาบประกายคมกริบจนชวนให้หนาวสันหลัง

เขาหันไปยังอ่างล้างหน้า แล้วสวมเสื้อยืดตลาดนัดตัวเก่าซีดที่ซักจนสีตกกลับเข้าไป

เพราะขับพิษและสิ่งสกปรกจำนวนมากออกจากร่าง รูปร่างของเขาจึงดูสูงโปร่งและแข็งแรงขึ้น

เสื้อยืดที่เคยหลวมโพรกเมื่อสวมอยู่บนตัว ตอนนี้กลับตึงแน่นเพราะแผงอกกว้างและไหล่แข็งแรง จนแทบปริออกมา เผยให้เห็นเสน่ห์ความเป็นชายที่แผ่แรงกดดันออกมาอย่างชัดเจน

ซูเย่ไม่ได้เอาสิ่งของใดติดตัวไปด้วย เขาผลักประตูห้องแล้วก้าวฉับ ๆ ออกจากโรงแรมราคาประหยัดแห่งนี้

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดใบอู๋ถงสองข้างถนน ทิ้งเงาพร่างพรายลงบนถนนยางมะตอยของเจียงเฉิง

เมื่อสูดอากาศเย็นสดชื่นเข้าไป ซูเย่ก็รู้สึกปลอดโปร่งไปทั้งกาย ราวกับโลกทั้งใบในสายตาของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาเฉียบคมขึ้นจนน่าหวาดหวั่น

แม้อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร เขาก็ยังได้ยินเสียงน้ำมันเดือดซู่ซ่าขณะที่เจ้าของร้านอาหารเช้ากลับปาท่องโก๋ อีกทั้งยังได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากคนที่เดินผ่านไปมา

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ซูเย่เดินผ่านถนนที่พลุกพล่านหลายสาย ก่อนจะมาถึงชุมชนแออัดแห่งหนึ่งในเขตเมืองเก่าของเจียงเฉิง

ที่นี่เป็นแหล่งรวมแรงงานต่างถิ่นระดับล่างสุดของเจียงเฉิง สภาพแวดล้อมสกปรกและวุ่นวาย เต็มไปด้วยสิ่งปลูกสร้างผิดกฎหมายที่ต่อเติมกันขึ้นมาตามใจชอบ

ห้องใต้ดินที่ซูเย่เช่าอยู่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปด้านในสุดของชุมชนแห่งนี้

ทันทีที่เดินมาถึงหน้าอาคารพักอาศัยเก่าทรุดโทรม ซูเย่ก็ขมวดคิ้วฉับ

ประตูห้องเช่ากึ่งใต้ดินของเขาเปิดอ้าค้างอยู่ เสื้อผ้าราคาถูกไม่กี่ชุด หนังสือแพทย์เล่มหนาหลายเล่ม รวมถึงของใช้ส่วนตัว ถูกใครบางคนโยนทิ้งไว้บนทางเดินมืดชื้นราวกับขยะ

หญิงวัยกลางคนร่างอ้วนฉุ ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหยาบกร้าน บนศีรษะยังม้วนโรลม้วนผมพลาสติกไว้หลายอัน ยืนเท้าเอวอยู่หน้าประตู พลางด่าทอไม่หยุด

“ถุย! บัณฑิตจบสูงจากมหาวิทยาลัยแพทย์เจียงเฉิงบ้าบออะไร แม้แต่ค่าเช่าไม่กี่ร้อยก็ยังจ่ายไม่ไหว ไร้ประโยชน์จริง ๆ!”

“บ้านของฉัน ต่อให้ปล่อยให้คนเก็บของเก่ามาเช่า ก็ไม่ให้ไอ้จนกระจอกอย่างแกเช่าหรอก!”

หญิงคนนี้คือหลิวชุ่ยฮวา เจ้าของห้องเช่าของซูเย่

ในชุมชนแห่งนี้ หลิวชุ่ยฮวามีชื่อเสียงว่าเป็นคนปากจัดและเห็นแก่เงิน ปกติก็หาทางรีดไถผู้เช่าเหล่านี้อยู่เสมอ

“พี่หลิว นี่พี่กำลังทำอะไรครับ?”

ซูเย่ก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้านิ่งขรึมราวผิวน้ำไร้ระลอก เขามองข้าวของส่วนตัวที่กระจายเกลื่อนพื้น แววตาค่อย ๆ เย็นเยียบลง

เมื่อได้ยินเสียง หลิวชุ่ยฮวาก็หันขวับ

พอเห็นซูเย่ เธอก็ชะงักไปก่อน คล้ายรู้สึกว่าซูเย่ตรงหน้าแตกต่างจากไอ้หนุ่มยากจนที่เคยก้มหัวให้คนอื่นอยู่เสมอ

ไม่เพียงดูสูงขึ้น ใบหน้านั้นยังมีมิติชัดเจน โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่ลึกล้ำจนคนไม่กล้าสบ

แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นอยู่ได้เพียงวินาทีเดียว ใบหน้าแก่ ๆ ที่แต่งด้วยแป้งราคาถูกของหลิวชุ่ยฮวาก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างดูแคลน

“แหม นี่ไม่ใช่คุณหมอซูของเราหรอกหรือ? เมื่อคืนไปเถลไถลที่ไหนมา ถึงขั้นไม่เอารังซุกหัวแล้วหรือไง?”

หลิวชุ่ยฮวากลอกตาใส่พร้อมพูดจาเหน็บแนม ก่อนจะชี้หน้าซูเย่แล้วด่ากราด

“อย่ามาทำสนิทกับฉัน! แกค้างค่าเช่ามาครึ่งเดือนแล้ว วันนี้ถ้ายังหาเงิน 800 หยวนมาจ่ายไม่ได้ ก็รีบเก็บขยะพวกนี้แล้วไสหัวไปซะ!”

ซูเย่สูดลมหายใจลึก ข่มไฟโกรธในใจ ก่อนกล่าวเสียงขรึม “พี่หลิว ผมบอกพี่ไปแล้วว่าเงินเดือนโรงพยาบาลจะออกเดือนหน้า ช่วยผ่อนผันให้ผมอีกสักสองสามวัน พอเงินเดือนออก ผมจะจ่ายคืนให้ครบทุกหยวน”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เมื่อเผชิญกับการกลั่นแกล้งของหลิวชุ่ยฮวา ซูเย่อาจยังต้องก้มหัวอ้อนวอนเสียงเบา

แต่ตอนนี้ หลังจากปลุกเคล็ดแพทย์สวรรค์บรรพกาลขึ้นมาได้ สภาพจิตใจของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

“ผ่อนผันอีกสองสามวัน? นึกว่าบ้านฉันเป็นโรงทานหรือไง!”

หลิวชุ่ยฮวาราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก เธอแผดเสียงแหลม

“แกยังกล้าพูดถึงเงินเดือนโรงพยาบาลอีกหรือ? คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง? เมื่อวานบ่ายแกทำคนไข้เสียหายจนเกิดอุบัติเหตุทางการแพทย์ เลยถูกโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งไล่ออกแล้ว!”

“ตอนนี้วงการแพทย์ทั้งเจียงเฉิงมีใครกล้ารับไอ้แพะรับบาปอย่างแกอีก? แกจะเอาอะไรจ่ายค่าเช่า เอาชีวิตไปจ่ายหรือไง?!”

แววตาซูเย่พลันเย็นวาบ

หวังเจ้าเนื้อกับจ้าวเทียนอวี่ลงมือเร็วจริง ๆ นอกจากใส่ร้ายเขาแล้ว ยังปล่อยข่าวไปทั่วจนหมดจด นี่คิดจะบีบให้เขาตายกันเลยหรือ!

“มองอะไร? ฉันพูดแทงใจดำแกหรือไง?”

เห็นซูเย่ไม่พูด หลิวชุ่ยฮวาก็นึกว่าเขารู้สึกผิด ท่าทางจึงยิ่งกำเริบเสิบสาน

เธอยกขาอวบอ้วนที่สวมรองเท้าแตะพลาสติกขึ้น แล้วเตะคัมภีร์หวงตี้เน่ยจิงเล่มที่ซูเย่ทะนุถนอมที่สุด จนเกิดรอยเท้าดำสกปรกบนปก

“รีบไสหัวไป! อย่ามายืนเกะกะที่นี่! ห้องใต้ดินซอมซ่อนี่ฉันปล่อยให้คนอื่นเช่าแล้ว เขาให้ตั้ง 1,000 หยวน!”

เมื่อเห็นตำราแพทย์ถูกเหยียบจนสกปรก แววตาซูเย่ก็เย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง

“ฟึ่บ!”

เขาขยับความคิด แสงสีทองอ่อนวาบผ่านดวงตา พลังตาทิพย์ระดับเทพเปิดใช้งานทันที!

สายตาทะลุผ่านชั้นไขมันหนา ๆ ของหลิวชุ่ยฮวา มองเห็นอวัยวะและสภาพเส้นเลือดภายในร่างกายของเธออย่างชัดเจน

“หลิวชุ่ยฮวา ช่วงนี้คุณรู้สึกเวียนหัว หนักหน้าอกบ่อยหรือเปล่า โดยเฉพาะตอนนอนกลางคืน ร่างกายซีกขวายังชาบ้างเป็นครั้งคราว?”

ซูเย่ไม่ได้โกรธ กลับล้วงมือใส่กระเป๋าเสื้อ น้ำเสียงสงบนิ่งจนชวนให้หวาดกลัว

หลิวชุ่ยฮวาที่กำลังจะอาละวาดต่อพลันชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง มองซูเย่ราวกับเห็นผี

“คะ...คุณรู้ได้ยังไง?”

ช่วงนี้เธอมีอาการเหล่านั้นจริง ๆ ก่อนหน้านี้คิดว่าเป็นเพราะอดนอนเล่นไพ่นกกระจอก จึงเหนื่อยล้า แม้แต่เงินไปตรวจที่โรงพยาบาลก็ยังเสียดายไม่ยอมจ่าย

“ผมไม่ได้รู้แค่นั้น ไตรกลีเซอไรด์ในร่างกายคุณสูงเกินค่าปกติอย่างหนัก แถมบริเวณหลอดเลือดแดงคอยังมีคราบลิ่มเลือดขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้นแล้ว”

ซูเย่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มองหลิวชุ่ยฮวาจากเบื้องบน น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับยมทูต

“ถ้าคุณยังตะโกนโวยวายแบบนี้จนอารมณ์พลุ่งพล่าน ทำให้ความดันโลหิตพุ่งสูงขึ้น อีกไม่เกินสามนาที ลิ่มเลือดก้อนนั้นจะหลุด แล้วไปอุดหลอดเลือดในสมองของคุณ!”

“ถึงตอนนั้น ถ้าไม่เส้นเลือดในสมองแตกตายคาที่ ก็ต้องนอนติดเตียงไปตลอดชีวิต กลายเป็นคนพิการ น้ำลายไหล ต้องให้คนป้อนข้าวป้อนน้ำและเช็ดอุจจาระปัสสาวะ!”

ทุกครั้งที่ซูเย่พูดจบหนึ่งประโยค ใบหน้าของหลิวชุ่ยฮวาก็ซีดลงอีกระดับ

เมื่อได้ยินคำว่า “เลือดออกในสมอง” และ “เป็นอัมพาต” เธอก็สะดุ้งจนตัวสั่น เนื้อบนใบหน้ากระเพื่อมอย่างรุนแรง

“คะ...คุณอย่ามาขู่ให้กลัวตรงนี้! ไอ้หมอเถื่อนที่ถูกไล่ออกอย่างแก ฉันไม่เชื่อคำพูดเหลวไหลหรอก!”

แม้หลิวชุ่ยฮวาจะปากแข็ง แต่ก็ยกมือกุมหน้าอกโดยไม่รู้ตัว กระทั่งหายใจยังไม่กล้าสูดแรง

“จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่คุณ”

ซูเย่หัวเราะเย็นชา ขี้เกียจต่อปากต่อคำกับผู้หญิงปากจัดอย่างเธอ

เขาก้มลงเก็บตำราแพทย์และเสื้อผ้าสะอาดสองสามชุดที่อยู่บนพื้น แล้วหยิบถุงพลาสติกมาใส่ส่ง ๆ

“สถานที่ซอมซ่อนี่ ต่อให้คุณมาขอร้องให้ผมอยู่ ผมก็ไม่อยู่แล้ว”

ซูเย่ถือถุงพลาสติกเดินมาหาหลิวชุ่ยฮวา ก่อนจะยื่นมือขวาออกไปกะทันหัน แล้วบีบกรอบประตูเหล็กขึ้นสนิมที่อยู่ข้าง ๆ อย่างแรง

“ส่วนค่าเช่า 800 หยวนนั่น พรุ่งนี้ผมจะเอาไปฟาดใส่หน้าคุณให้ครบทุกหยวน!”

สิ้นเสียง

“เอี๊ยด—”

เสียงโลหะบิดเบี้ยวชวนเสียวฟันดังขึ้น

ภายใต้สายตาหวาดผวาของหลิวชุ่ยฮวา กรอบประตูเหล็กตันที่หนาถึงสองนิ้วกลับถูกซูเย่บีบจนเกิดรอยนิ้วมือจมลึกห้ารอยด้วยมือเดียว!

แผ่นเหล็กบุบเข้าไป แม้แต่สกรูขยายด้านในก็ยังถูกกระชากจนหลวม!

“ปัง!”

ซูเย่คลายมือ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองหลิวชุ่ยฮวาที่ตกใจจนทรุดลงไปกองกับพื้น เขาถือข้าวของแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

จนกระทั่งแผ่นหลังของซูเย่หายลับไปตรงปากซอย หลิวชุ่ยฮวาจึงได้สติกลับมา

เธอมองรอยนิ้วมือห้ารอยที่เห็นได้ชัดบนประตูเหล็ก ก่อนทรุดนั่งลงบนพื้นเปื้อนน้ำเสีย เหงื่อเย็นซึมชุ่มแผ่นหลังในพริบตา

“แม่เจ้า...ไอ้หนุ่มนี่...เป็นสัตว์ประหลาดหรือไง?!”

……

หลังออกจากชุมชนแออัด ซูเย่ถือถุงพลาสติกราคาถูก เดินไปตามถนนในเจียงเฉิงอย่างไร้จุดหมาย

ท้องของเขาร้องประท้วงจ๊อก ๆ

เมื่อคืนเขาดื่มเหล้าดับทุกข์จนหมดไหอยู่ในห้องเช่า แถมยังถูกหลัวชิงหลี ประธานสาวผู้เย็นชา “ทรมาน” อยู่เกือบทั้งคืน

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่ยังใช้เคล็ดหลอมกายโกลาหลชำระเส้นเอ็นและไขกระดูก ทำให้ใช้พลังงานไปมหาศาล ตอนนี้เขาหิวจนกินวัวได้ทั้งตัว

แต่พอล้วงกระเป๋าที่สะอาดยิ่งกว่าใบหน้า เขาก็ได้แต่ยิ้มขื่นแล้วส่ายหน้า

“เงินแค่นิดเดียวยังทำให้วีรบุรุษจนมุมได้ ดูท่าต้องหาทางหาเงินมาเติมท้องก่อนแล้ว”

ซูเย่เงยหน้ามองถนนรอบข้าง พิจารณาทิศทางแล้วเดินไปยังถนนขายของเก่าแห่งหนึ่งในเขตเมืองเก่า

สุดปลายถนนขายของเก่าแห่งนั้นมีคลินิกแพทย์จีนชื่อคลินิกเหรินซินอยู่แห่งหนึ่ง

หลังซูเย่ถูกโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งไล่ออก และถูกหวังเจ้าเนื้อ รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลปิดกั้นไม่ให้ทำงานในวงการ ทั้งเจียงเฉิงก็ไม่มีโรงพยาบาลหรือคลินิกที่ถูกกฎหมายแห่งไหนกล้ารับเขาเข้าทำงานอีก

มีเพียงคลินิกเหรินซินที่ใกล้จะปิดกิจการแห่งนี้เท่านั้น ที่เมตตารับเขาไว้ ให้ทำงานเป็นเด็กฝึกหัดจัดยา

แม้ยังไม่ได้เริ่มงานอย่างเป็นทางการ แต่คุณลุงหวัง เจ้าของคลินิก ก็มีบุญคุณที่มองเห็นความสามารถและรับเขาไว้

ตอนนี้เขาปลุกเคล็ดแพทย์สวรรค์บรรพกาลขึ้นมาได้แล้ว ฝีมือแพทย์แทบจะเทียบได้กับเทพ ถึงเวลาตอบแทนบุญคุณคุณลุงหวังเสียที

ถือโอกาสดูด้วยว่าเขาจะรับคนไข้โรคประหลาดสักสองสามรายจากคลินิก เพื่อหาเงินเป็นค่าใช้จ่ายได้หรือไม่

ยี่สิบนาทีต่อมา

ซูเย่มาถึงสุดปลายถนนขายของเก่า

เมื่อเทียบกับร้านขายของเก่าก่อนหน้านี้ที่ผู้คนคึกคักและมีนักท่องเที่ยวขวักไขว่ ถนนช่วงนี้กลับเงียบเหงาเป็นพิเศษ แทบไม่มีคนเดินผ่าน

ป้ายไม้ที่ผ่านแดดลมมานาน ขอบสีลอกไปบ้าง แขวนโดดเดี่ยวอยู่เหนือหน้าร้านเก่าแก่แห่งหนึ่ง

บนป้ายเขียนอักษรตัวใหญ่สี่ตัวว่า คลินิกเหรินซิน

ทันทีที่ซูเย่ก้าวเข้าประตูคลินิก กลิ่นยาจีนเข้มข้นปนขมเล็กน้อยก็โชยเข้ามาปะทะใบหน้า

ภายในคลินิกมีพื้นที่ไม่กว้างนัก เครื่องเรือนก็เก่าคร่ำครึ

หน้าตู้ยาไม้จันทน์แดงสองแถวที่สูงจรดเพดาน มีโต๊ะตรวจไม้จันทน์แดงที่ถูกเช็ดจนขึ้นเงาวางอยู่

ขณะนี้ชายชราวัยหกสิบกว่า ผมขาวโพลนและสวมแว่นอ่านหนังสือ กำลังนั่งถอนหายใจอยู่หลังโต๊ะตรวจ พลางจ้องบัญชีเล่มหนา

เขาถือลูกคิดไว้ในมือ นิ้วขยับลูกคิดไปมา คิ้วขมวดแน่นเป็นปม ใบหน้าเผยความเหนื่อยล้าและความผ่านโลกมาอย่างยากจะปิดบัง

ชายชราคนนี้คือคุณลุงหวัง เจ้าของคลินิกเหรินซินและหมอประจำคลินิกเพียงคนเดียว หวังโส่วเหริน

“คุณลุงหวัง สวัสดีตอนเช้าครับ”

ซูเย่วางถุงพลาสติกในมือลงบนเก้าอี้ข้างประตู ก่อนทักทายพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินเสียง หวังโส่วเหรินก็เงยหน้าขึ้น

ผ่านเลนส์แว่นอ่านหนังสือ เขามองเห็นว่าคนที่มาเป็นซูเย่ ใบหน้าเหี่ยวย่นนั้นจึงฝืนยิ้มอย่างเมตตาออกมา

“อ้าว เสี่ยวซูมาแล้วหรือ เมื่อวานฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่หรือว่าเพิ่งเจอเรื่องไม่เป็นธรรม จะพักอยู่บ้านต่ออีกสักสองสามวันก็ได้ ไม่ต้องรีบมาช่วยงานที่คลินิกหรอก”

หวังโส่วเหรินพูดพลางถอดแว่นออก แล้วขยี้ตาที่แห้งล้า

ทันใดนั้น มือของเขาก็ชะงัก ก่อนสวมแว่นกลับและมองซูเย่ขึ้นลงด้วยความประหลาดใจ

“เอ๊ะ เสี่ยวซู วันนี้สีหน้าของเธอดูไม่เหมือนเดิมเลยนะ!”

หวังโส่วเหรินรักษาคนมาครึ่งชีวิต แม้ฝีมือจะไม่ถึงขั้นยอดหมอ แต่พื้นฐานการตรวจด้วยการดู ฟัง ซักถาม และจับชีพจรก็แน่นมาก

เมื่อวานตอนพบซูเย่ ชายหนุ่มยังมีท่าทางหม่นหมอง ราศีจับดำคล้ำ เลือดลมพร่อง และสิ้นหวังราวกับใจตายไปแล้ว

เหตุใดเพียงชั่วข้ามคืน ทั้งคนกลับดูราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน?

ไม่เพียงใบหน้าเปล่งปลั่ง ดวงตาสดใส แม้แต่จังหวะหายใจก็ยาวและหนักแน่นขึ้น แฝงเค้าของพยัคฆ์มังกรอยู่เลือนราง!

“คุณลุงหวังตาแหลมจริง ๆ ครับ เมื่อคืนผมคิดอะไรได้หลายอย่าง คลายปมในใจไปได้ สีหน้าก็เลยดีขึ้นเอง”

ซูเย่หาข้ออ้างง่าย ๆ มาปัดผ่าน ไม่ได้เปิดเผยความลับของเคล็ดแพทย์สวรรค์บรรพกาล

เขาเดินไปที่โต๊ะตรวจ มองบัญชีที่เต็มไปด้วยกากบาทตรงหน้าหวังโส่วเหริน ก่อนถามด้วยความเป็นห่วง

“คุณลุงหวัง ผมเห็นคุณลุงทำหน้าอมทุกข์ คลินิกเจอปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าหวังโส่วเหรินก็หายไปทันที ถูกแทนที่ด้วยความขมขื่นและจนใจอย่างลึกล้ำ

เขาถอนหายใจ ผลักลูกคิดในมือออกไปด้านข้าง ก่อนกล่าวเสียงแหบพร่า

“เสี่ยวซู ในเมื่อเธอถามแล้ว ลุงก็จะไม่ปิดบัง”

“คลินิกเหรินซินแห่งนี้ตกทอดมาจากรุ่นปู่ของฉัน พอมาถึงมือฉันก็นับครบ 100 ปีแล้ว”

“แต่ตอนนี้...แพทย์แผนจีนเสื่อมถอย แพทย์แผนตะวันตกครองความนิยม ถนนเส้นนี้ยังต้องเผชิญกับการปรับปรุงเขตเมืองเก่า ค่าเช่าก็สูงขึ้นทุกปี แต่คนไข้กลับน้อยลงเรื่อย ๆ”

หวังโส่วเหรินลูบโต๊ะตรวจไม้จันทน์แดงที่สีลอกอยู่บ้าง แววตาเต็มไปด้วยความอาลัยและเศร้าสร้อย

“คลินิกขาดทุนติดต่อกันมาสามปีแล้ว เงินเก็บทั้งหมดฉันก็ใช้จนหมด แถมยังติดหนี้ค่าวัตถุดิบยาอยู่ก้อนใหญ่”

“วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ต้องชำระหนี้แล้ว ถ้ายังหาเงินมาไม่ได้ พวกเขาก็จะไปฟ้องศาลและยึดคลินิกแห่งนี้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูเย่ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

เขารู้ว่าสถานการณ์ของแพทย์แผนจีนในตอนนี้ยากลำบาก แต่ไม่คิดว่าคลินิกเหรินซินจะตกอยู่ในสภาพสิ้นไร้หนทางถึงเพียงนี้

“คุณลุงหวัง ติดหนี้ทั้งหมดเท่าไรครับ? ผม...จะลองช่วยคิดหาทางดู”

แม้ตอนนี้ซูเย่จะไม่มีเงินติดตัวสักหยวน แต่ในหัวของเขามีเคล็ดแพทย์สวรรค์บรรพกาลอยู่

ขอเพียงให้เวลาเขาสักหน่อย ด้วยฝีมือแพทย์ของเขา การหาเงินก็ง่ายพอ ๆ กับดื่มน้ำ

“เด็กดี แค่เธอมีน้ำใจ ลุงก็พอใจแล้ว”

หวังโส่วเหรินตบหลังมือซูเย่อย่างซาบซึ้ง ก่อนยิ้มขื่นแล้วส่ายหน้า

“ห้าล้านหยวนเชียวนะ ไม่ใช่เงินน้อย ๆ หนุ่มอย่างเธอเพิ่งถูกไล่ออก จะมีปัญญาทำอะไรได้?”

“ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะ...ขายคลินิกแห่งนี้!”

พอพูดคำว่า “ขาย” เสียงของหวังโส่วเหรินก็สั่นเครือ ขอบตาแดงก่ำในพริบตา

กิจการที่สืบทอดมานับร้อยปีต้องพังลงด้วยมือของตน ความเจ็บปวดแสนสาหัสเช่นนี้ คนนอกย่อมไม่มีทางเข้าใจ

“ขายหรือครับ? ขายให้ใคร?” ซูเย่ตกใจ รีบถามต่อ

“บริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง”

หวังโส่วเหรินสูดลมหายใจลึก สงบอารมณ์ลงเล็กน้อย ก่อนกล่าวช้า ๆ

“พวกเขาเห็นมูลค่าทางการค้าของที่ดินผืนนี้ เตรียมซื้อถนนขายของเก่าทั้งเส้นไปปรับเป็นย่านการค้าระดับสูง”

“ช่วงสายวันนี้ ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทจะมาดูบัญชีด้วยตัวเอง แล้วจัดการขั้นตอนซื้อขายที่เหลือให้เสร็จ”

ทันทีที่หวังโส่วเหรินพูดจบ

“ครืน ๆ—”

เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำและดุดันพลันทำลายความเงียบสงบยามเช้าของถนนขายของเก่า

ซูเย่หันไปมองนอกประตู

ขบวนรถหรูที่มีรถเบนซ์รุ่นจีสีดำสี่คันนำขบวน ตรงกลางมีรถโรลส์-รอยซ์แฟนธอมรุ่นฐานล้อยาวอยู่ภายใต้การคุ้มกัน แล่นเข้ามาตามถนนแคบและเก่าทรุดโทรมอย่างเอิกเกริก

ขบวนรถแผ่รัศมีทรงอำนาจมหาศาล ราวกับสัตว์ยักษ์เหล็กกล้า ทำให้ร้านรวงเก่าโทรมรอบข้างดูเหมือนสลัมไปในทันที

“เอี๊ยด!”

ขบวนรถหยุดลงหน้าคลินิกเหรินซินอย่างมั่นคง

ประตูรถเปิดออก บอดีการ์ดร่างกำยำสวมสูทดำและแว่นกันแดดกว่าสิบคนกระโดดลงจากรถอย่างรวดเร็ว ล้อมทางเข้าคลินิกไว้จนแทบไม่มีช่องว่าง

เพื่อนบ้านที่เดิมกำลังยืนดูเหตุการณ์ต่างพากันถอยกรูดด้วยความตกใจ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“พวกเขามาแล้ว...”

หวังโส่วเหรินลุกขึ้น มือทั้งสองสั่นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความอับจนหนทาง

ซูเย่หรี่ตาลง มองข้ามเหล่าบอดีการ์ดไปยังรถโรลส์-รอยซ์แฟนธอมสีดำ

“ฟึ่บ!”

พลังตาทิพย์ระดับเทพเปิดใช้งานอีกครั้งอย่างไร้สุ้มเสียง!

สายตาทะลุผ่านกระจกกันกระสุนหนาเตอะไปในทันที

เบาะหลังในห้องโดยสารมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่

เมื่อซูเย่มองเห็นใบหน้าและรูปร่างของผู้หญิงคนนั้น รูม่านตาก็หดวูบ หัวใจเต้นกระหน่ำอย่างควบคุมไม่ได้สองครั้ง

เธอเป็นหญิงงามที่งามจนแทบหยุดหายใจ แต่ก็เย็นชาอย่างที่สุด

เธอสวมชุดทำงานสีดำตัดเย็บประณีตพอดีตัว ขับเน้นสัดส่วนราวนางมารที่มีรูปร่างสมบูรณ์แบบราวทองคำออกมาอย่างเต็มที่

ผมยาวดำขลับถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นลำคอระหงขาวผ่องดุจคอหงส์

ใบหน้างดงามประณีตไร้ที่ติถูกปกคลุมด้วยความเย็นเยียบราวน้ำแข็งหมื่นปี แผ่แรงกดดันของผู้มีอำนาจที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้

หลัวชิงหลี!

ประธานสาวผู้มั่งคั่งระดับแสนล้านที่ถูกวางยาเมื่อคืน บุกเข้าห้องของเขาผิดห้อง ช่วงชิงครั้งแรกของเขาไป แล้วโยนเช็คเงินหนึ่งล้านให้!

“คุณลุงหวัง เมื่อกี้บอกว่า...บริษัทไหนจะมาซื้อคลินิกครับ?”

ซูเย่ถอนสายตากลับ บังคับข่มความตกใจในใจ แล้วหันไปมองหวังโส่วเหริน

หวังโส่วเหรินถอนหายใจ น้ำเสียงแฝงความยำเกรงอยู่เล็กน้อย

“เครือหลัว กลุ่มทุนอันดับหนึ่งของเจียงเฉิง!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป